Od żołnierza do odkrywcy tajemnic kosmosu: Czy nauczyliśmy się łowić UAP?

Większość z nas jako dzieci marzyła o lataniu w kosmosie. Jay Stratton miał jednak zupełnie inne plany. Zamiast w rakietę, celował w karabin i ciężki plecak. Zamiast w gwiazdy – w marsz rutynowych patroli piechoty.

Jednak los rzucił go w zupełnie inne miejsce. Zamiast błota pod butami, zastał sterylne, pilnie strzeżone biuro w Waszyngtonie. Zamiast widoku pola bitwy, przed jego oczami pojawiły się nagrania, które bardziej przypominały wysokobudżetowe sci-fi niż nudne raporty wojskowe. Obiekty świecące dziwnym, żółtym blaskiem, poruszające się w absolutnej ciszy i przyspieszające szybciej niż my jesteśmy w stanie to pojąć.

Wielkie łowienie... na atom

To jest ten moment, w którym robi się naprawdę ciekawie. Stratton nie był tylko widzem. Stał się jednym z liderów misji mającej na celu zrozumienie tzw. UAP (Niezidentyfikowanych Anomalnych Zjawisk).

W swojej nowej książce Out of the Shadows opisuje genialną, choć nieco szaloną metodę „łowienia” tych obiektów. Wojsko postawiło na jedną, odważną teorię: te zjawiska zdają się być przyciągane przez ogromne dawki energii jądrowej.

Jaka przynęta byłaby lepsza niż... atomowy napęd?

Plan był prosty: rozgrzać reaktor okrętu podwodnego do czerwoności, stworzyć potężną sygnaturę jądrową i po prostu czekać. Chodziło o to, by zwabić „nieznane” wystarczająco blisko, żeby móc je dokładnie przeanalizować, a może nawet przechwycić fragment ich konstrukcji.

Fizyka, która nie istnieje

To, co widzieli piloci, to nie były po prostu „światełka na niebie”. To obiekty, które najwyraźniej mają w nosie nasze prawa fizyki. Stratton wymienia m.in.:

• „Tic Tac”: Gładki, biały obiekt, który bez żadnego wysiłku przemieszczał się równie sprawnie w powietrzu, co w wodzie.
• Duchowa kula: Sześciostopowa kula dryfująca na wysokości 6 tysięcy metrów, ignorująca podmuchy wiatru, jakby ta w ogóle nie istniała.
• Niemożliwe przyspieszenie: Obiekty, które ruszają z miejsca w ułamku sekundy, nie mając przy tym widocznych silników ani skrzydeł.

Druga strona medalu: Szok i niedowierzanie

Nie jest to jednak tylko czysta przygoda. To badania, które potrafią przytłoczyć. Stratton sugeruje, że słynne zdarzenie w Roswell z 1947 roku (często mylone z balonem meteorologicznym) mogło skrywać coś znacznie bardziej biologicznego. Mówi nawet o szczątkach istot, które zdecydowanie nie były ludzkie.

Ale najciekawsze (i najtrudniejsze) jest to, jak te odkrycia wpływają na ludzi. Szok wywołany tym, co widzą piloci i naukowcy, bywał tak wielki, że prowadził do załamań nerwowych, nagłych odejść ze służby, a nawet – jak sugeruje autor – do przedwczesnych zgonów z czystego zdumienia.

Moim zdaniem: Nauka czy czyste science-fiction?

Uwielbiam ten temat, bo przenosi on dyskusję z poziomu „czy są tam zielone ludziki?” na poziom „co konkretnie lata nad naszymi głowami?”.

Nieważne, czy to kosmici, podróżnicy między wymiarami, czy tajna technologia ludzi. Fakt, że wojsko używa energii jądrowej jako „przynęty”, mówi jedno: oni traktują to śmiertelnie poważnie. To nie są domysły – to twarda, choć niezwykła, nauka.

A Wy? Gdybyście dowodzili atomowym okrętem, odważylibyście się użyć go jako przynęty na nieznane?