O Çocuk Bilim Fuarını Çok Ciddiye Aldı

Lise öğrencisi olduğunu düşün ve birdenbire aklına şu gelsin: "Annemin çiçek deposuna bir nükleer reaktör yapıp kurmak ne kadar güzel olur?" Normal insanlar bunu beş saniye içinde unutur. David Hahn'ın öyle bir lüksü yoktu. Bunu gerçekten yaptı.

Söyle ki, bu hikaye tamamen çılgın.

Periyodik Tablodan Gerçek Atoma

David sıradan bir lise öğrencisi değildi. Video oyunları oynayan veya futbol oynayan tiplerden biri değildir. On yaşındayken The Golden Book of Chemistry Experiments isimli bir kitap eline geçti ve bambaşka bir dünyaya daldı. Bu çocuk liseye geçtiğinde nitrogliserin sentezi yapmaya başlamıştı. Bu artık bilim fuarı projesi değil, beyaz önlüğün içine sarılı kırmızı bir uyarı işareti.

İzci rütbesi için atom enerjisi rozeti almak istediğinde, o da sadece diyagramlar çizmiyordu. Gerçekten bir reaktör inşa etmeyi planlıyordu. En tuhafı? Kimse onu durduramadı çünkü kimse bilmiyordu.

"Profesör Hahn" Operasyonu

İşte burası hem akıllıca hem de saçma. David bir mağazaya gidip radyoaktif malzeme satın alamazdı. Yani bunu başaracak bir çocuk ne yapardı? Yalan söylerdi.

Nükleer kurumlarına, NRC'ye ve çeşitli araştırma enstitülerine mektup göndermeye başladı. Kimliğini "araştırma yapan Profesör Hahn" olarak gösteriyordu. Çılgınlığı şu ki, bu hile işe yaradı. Yıllar boyunca toryum, uranyum, amerikyum ve radyum topladı. Amerikyum-241 ve kurşunla bir "nötron tabancası" imal etti. Toryumu federal yasaların izin verdiğinden 170 kat daha yüksek konsantrasyonda saflaştırdı.

Adamın garajında kaçak bir nükleer laboratuvarı vardı.

Geiger Sayacı Çıldırdığında

On yedi yaşında David gerçekten bir üreten reaktör inşa etmeye başladı. (Yaklaşık olarak kullanmaktan daha fazla yakıt üreten bir sistem.) En ilginç kısım buydu: Geiger sayacı evinden beş ev uzağındaki alanı radyoaktif göstermeye başladığında, işlerin kontrolden çıktığını fark etti.

Çözümü ne oldu? Radyoaktif malzemeleri arabanın bagajındaki bir araç kutusunun içine koy ve kimsenin görmeyeceğini ümit et.

Spoiler: Biri gördü.

Tesadüfi Keşif

Hükümet reaktörü sofistike bir gözetleme sistemiyle bulmadı. Dedektif filmi gibi bir sahnesi yoktu. Tamamen ilgisiz bir lastik hırsızlığı soruşturması sırasında polis David'in arabasını aradı. Toolbox'ta radyoaktif malzeme bulduğunda, adamın bunu rahatça söylemesi üzerine her şey patladı.

Michigan Eyaleti Polis Bomba Tipi olay yerine gitti. Halk Sağlığı Departmanı devreye girdi. Sonra EPA tam hazmat kıyafetleriyle — on bir kişi, astronot gibi görünüyorlardı — tüm depoyu sökmek için geldi.

60 Bin Dolarlık Temizlik

26 Haziran 1995'te, Michigan'ın enayi banliyölerinde tuhaftan da tuhal bir sahne yaşandı. Uzay kıyafeti giymiş işçiler üç gün boyunca çiçek deposunu söküp çevreyi kontamine ettiler. Masraf? Altmış bin dolar. Tüm malzemeler Great Salt Lake Çölü'ne gitti. Mahallenin tamamı radyoaktif tehlike alanı olarak karantinaya alındı.

David'e Ne Oldu?

Bu hikayenin en ilginç yönü buydu: David tutuklanmadı. Dava açılmadı. Hükümet sadece her şeyi temizledi ve konu kapandı. 1995'ti ve halkın dikkatini çekmek herkes için fena olurdu.

Sonraları koleje gitti ve nükleer mühendislik okudu. Yaşlı olup kendi yaşadıklarını anlatan kitaplar yazdı. 2007'de öldü ama hikayesi hala en cesur — ve en garip — örneklerden biri olarak yaşıyor.

Asıl Ders

Bu hikaye "işte nükleer bilim ne kadar harika" anlatısı değil. Aslında uyarıcı. David gerçekten zekiydi ve teknik bilgisi vardı, ama aynı zamanda tehlikeli malzemelere erişimi olan denetimsiz bir çocuktu. Sorun şu: Bir arka bahçedeki deneyin 60 bin dolarlık federal temizlik gerektirmesi ciddi bir uyarıdır. Bazı deneyler eve sığmaz.

Ama itiraf etmek gerekirse çetin bir karakterdi. Hükümet kurumlarını kandırıp onlardan ev yapımı nükleer reaktör malzemeleri alması, "profesör" numarası ile gerçekten de beceriklidir.

O atom enerjisi rozeti kesinlikle hak etmişti.