İkinci Dünya Savaşı'nı Kazandıran Ceset

Savaş tarihinde bir sürü deli plan var. Ama bu kadarına az rastlanır.

1943 baharı. Müttefikler Kuzey Afrika'dan yeni çıkmış, Avrupa'ya adım atmak istiyor. Hedef: Sicilya. Sorun şu ki bu hedef kimseye sürpriz olmamış. Churchill'in dediği gibi, "Kör bir budala bile Sicilya'yı bilir."

Peki düşman her yere bakıyorken bu adaya nasıl sızacaksınız?

Onları başka yöne çevirmeniz gerekiyor. Uzak bir yere.

Bir Ölüyle Başlayan Plan

İngiliz istihbaratından iki subay, Ewen Montagu ve Charles Cholmondeley, akıl almaz bir fikirle ortaya çıktı: Gerçek olmayan bir İngiliz subayı yaratacaklardı. Üzerinde gizli belgeler olan bir çanta, üniforma, denize düşmüş bir uçaktan sağ kurtulan şanssız bir asker izlenimi. Ceset İspanya kıyılarına vuracaktı. Alman casusları da belgeleri bulacaktı.

Planın kalbi şu: Bu hayali subayın çantasında Sicilya yerine Yunanistan ve Sardinya'yı hedef alan sahte saldırı planları olacaktı. Almanlar bu belgeleri okuyacak, inanacak ve güçlerini yanlış yere kaydıracaktı.

Kimsesiz Bir Ceset Bulmak

İşin korkunç kısmı burası. Aradıkları ceset kimse tarafından sorulmayacak türden olmalıydı. Ailesi, dostu, soracak sorusu olan kimse yok.

İki ay aradıktan sonra buldular: Glyndwr Michael. Galler'li bir evsiz. Londra'daki bir hastanede ölmüş. Zehirli sıçan haplari yüzünden öldüğü anlaşılmış. Bu arada işlerine yaradı —ceset denizde boğulmuş gibi görünebilirdi.

Cesedi hastane buzdolabına kilitledikleri bilgisi de cabası. O hafta göreve gelen morg görevlisini düşünün.

Sıfırdan Bir İnsan Yaratmak

Artık ceset hazırdı. Montagu ve Cholmondeley bu bedene komple bir hayat giydirmeliydi. İcat ettiler: Kraliyet Deniz Piyadeleri'nden Binbaşı William "Bill" Martin. Cardiff doğumlu, 1907 doğumlu. Gerçek bir istihbarat subayının fotoğrafını aldılar — yaşı ve görünüşü yaklaşık uyuyordu — kimlik kartları buna göre hazırlandı.

Çantaya gerçek gizli belgeler, sahte saldırı planları, güvenilir kişisel eşyalar: tiyatro biletleri, sevgiliden mektup. Gerçek bir subayın uçak kazasında ölümü gibi görünmeliydi her şey.

Her detay önemliydi. Çok düzmecel görünse Almanlar kuşkulanırdı. Çok gerçekçi olsa, dosyaları sadece üstlerine yollamak yerine gerçekten araştırabilirlerdi.

Ceset Suda

29 Nisan 1943. Ceset bir İngiliz denizaltısına yüklendi, İspanya açıklarına götürüldü ve denize bırakıldı. Birkaç gün içinde balıkçılar cesedi buldu. Belgeler Alman istihbaratına ulaştı.

Ve işe yaradı. Hitler belgeleri gördü ve inandı. Alman güçleri Yunanistan ve Sardinya'yı korumak için konuşlanmaya başladı. Gerçek saldırı 9 Temmuz 1943'te Sicilya'ya geldiğinde, Almanlar tamamen hazırlıksızdı.

Operasyon çıkarmayı doğrudan etkiledi. Mussolini düştü, İtalya teslim oldu. Tüm bunlar, kimsenin sahiplenmediği rastgele bir ölünün bedenini en ikna edici düzenbazlık aracına dönüştürdükleri için oldu.

Neden Bu Kadar İlginç?

Savaş tarihi genellikle kahraman askerlerden, deha generallerden, büyük muharebelerden bahseder. Ama Mincemeat Operasyonu bize hatırlatıyor: Tarihi değiştiren bazen en garip fikirler oluyor.

Mesele ateş gücü değildi, asker sayısı değildi. Mesele hikaye anlatmaktı. Düşmanı, kimsesiz bir ölünün çantasındaki belgelerle öylesine eksiksiz bir yalana inandırmaktı ki, tüm savunma stratejisini buna göre değiştirdiler.

Aylarca doğru cesedi aramaları, kusursuz bir geçmiş hikayesi yazmaları, gerçekçilik katan kişisel detaylar eklemeleri — bu titizlik iyi planlarla harika planları ayıran şey.

Mincemeat Operasyonu'nun ardından bir müzikal bile yapıldı, bir de film. İkisinde de gerçek hayatın zaten inanılmaz olduğunu düşününce biraz daha çılgınca olabilirmiş hissine kapılıyorsunuz. Gerçekten de bazen kurgu gerçekten daha tuhaf — ve çok daha yaratıcı.