Zihninin Zaman Ötesine Yolculuğu

Bir saniye. Şu an yaşadığın an tam olarak bu muydu? Daha önce yaşamış gibi hissettiren o garip déjà vu anları, ya da sonradan gerçek olduğu ortaya çıkan rüyalar... Hepimiz bunları yaşamışızdır ve "tesadüf" deyip geçeriz.

Ama ya bu tesadüf değilse?

Zaman Okunu Görmezden Gelmek

Çocukluğumuzdan beri zamanı üç ayrı kutuya ayırarak öğreniyoruz: geçmiş, şimdi, gelecek. Kırılan yumurta birleşmez. Yanan ekmek geri gelmez. Yaşlanırız ama gençleşmeyiz. Fizik buna "zaman oku" diyor ve sanki yerçekimi kadar temel bir şeymiş gibi hissediyoruz.

Peki ya bu ok aslında bir tavsiye niteliğindeyse?

Öncü Araştırmacı

Dean Radin, Noetic Bilimler Enstitüsü'nde çalışan bir araştırmacı. Onlarca yıldır bilinç üzerine, mainstream bilim camiasını rahatsız edecek araştırmalar yapıyor. Bunu duyunca psikik hattaki falcılar akla geliyor, biliyorum.

Ama Radin'in tasarladığı deney, açıkçası beni ürpertti.

Deney Nasıl İşliyor?

Katılımcılar EEG cihazlarına bağlı bilgisayarların başına oturuyor. Bir düğmeye basıyorlar, bu düğme rastgele bir görüntü gösteriyor: ya olumlu bir şey (güzel bir gün doğumu gibi) ya da olumsuz bir şey (arabayla kaza gibi).

Süpriz mi? EEG, düğmeye basılmasıyla görüntünün ekrana gelmesi arasındaki beş saniyede beyin aktivitesini ölçüyor.

Eğer bilinç kesinlikle "şimdi"ye bağlıysa, görüntüden önce beyin aktivitesinde hiçbir fark olmamalı. Görüntüler rastgele—beynin ne geleceğini bilmesi imkansız olmalı.

Ama... biliyor.

Olumsuz görüntüler, görünmeden hemen önce ölçülebilir beyin aktivitesi sıçramaları tetikledi. Katılımcıların beyinleri, birkaç saniye öncesinden, rahatsız edici bir şeyin geleceğini "biliyordu".

Bu deney o zamandan beri yaklaşık 50 kez tekrarlanmış. Ve bakın, 1995'te CIA kendi precognition araştırmalarını deşifre etti—istatistikçiler sonuçları güvenilir bulduktan sonra.

50 kez. Bağımsız araştırmacılar tarafından. Artık tesadüf deyip geçemezsin.

Peki Nasıl Açıklanabilir?

İşte burada kafam allak bullak oluyor. Radin'in önerdiği açıklamalardan biri: kuantum dolaşıklık. Bu kavramı duymuşsunuzdur. Dolaşık parçacıklar, aralarında ne kadar mesafe olursa olsun, bilgi paylaşırlar ve aynı şekilde davranırlar. Einstein buna "uzaktan ürkütücü eylem" demişti.

Tuhaf olan ne? Dolaşıklık zamana da aldırmıyor.

"Bazı insanlar precognition'un beyninizin gelecekteki kendisiyle dolaşık olması olabilir," diyor Radin. Şimdiki bilinç bir bakıma kendinden, sonradan, sinyaller alıyor olabilir.

Yani "bunun olacağını biliyordum" hissi belki de içgüdü ya da şans değil. Belki de beyniniz henüz olmamış şeyi hatırlıyor.

Ya Geçmiş Tartışması?

İşler daha da garipleşiyor. Retro nedensellik teorisi, etkinin geriye doğru de akabileceğini öne sürüyor.

Zaman tek yönlü bir tren değil de, tüm anların eş zamanlı var olduğu donmuş bir blok olsaydı? Bu modelde şimdiki düşüncelerin ve duyguların geçmişi hafifçe şekillendirmesi mümkün—değiştirmeden, o geçmiş olayların nasıl gerçekleştiğine etki ederek.

Bu imkansız görünüyor. Biliyorum. Ama fizik teknik olarak bunu reddetmiyor.

Peki Bu Senin İçin Ne Anlama Geliyor?

Dürüst olayım? Bilmiyorum. Kimse bilmiyor.

Ama bu fikirlerde tuhaf bir rahatlatan yan var. Eğer bilinç zamana uzanabiliyorsa—birazcık bile, anlamadığımız şekillerle—belki kendi geleceğimiz ve geçmişteki benliklerimizle sandığımızdan çok daha bağlantılıyız.

Bir karar öncesi dinlemediğin o iç sesin? Belki gelecekteki sen seni uyarıyordu. Henüz tanışmadığın birine karşı hissettiğin o sıcak bağ? Belki beynin o ilişkiyi zaten inşa ediyor.

Ya da belki hepsi tesadüf ve istatistiksel gürültü. Bilim belki bunu bir gün çözer.

Ama ne olursa olsun, bir an durup düşünmeye değer: ya şu anki an sandığımız kadar sınırlayıcı değilse?

Belki bilincin bu whole zaman küçük bir zaman yolculuğundaydı—ve sen hiç farkında değildin.