Kiedy przeczucie zamienia się w tragedię

Wyobraź sobie, że nagle czujesz, iż coś pójdzie nie tak. Co wtedy robisz?

Taka właśnie myśl towarzyszyła Akihisie Yukawie rankiem 12 sierpnia 1985 roku. Mężczyzna nie należał do tych, którzy wierzą w czary-mary. Pracował w banku i regularnie latał między Tokio a Osaką. Tego poniedziałku jednak czuł niepokój. Mocny. Niepokojący.

Jego partnerka Susanne pamięta, jak Akihisa prosił asystentkę, by zmieniła mu bilet na szybki pociąg. Niestety, trwały właśnie wakacje Obon – święto, w którym Japończycy wracają do rodzin. Pociągi były pełne. Szef nalegał na samolot. Akihisa był wściekły. Miał złe przeczucie.

Wieczorem pocałował ciężarną żonę i pojechał na lotnisko Haneda. Nie wrócił.

Dwanaście minut do katastrofy

Lot Japan Airlines 123 miał trwać tylko 54 minuty. Boeing 747, dumna „Królowa Niebios”, uchodził za wyjątkowo bezpieczny. Nic nie zapowiadało dramatu.

Na wysokości 24 tysięcy stóp rozległ się huk. Uszkodzona ściana oddzielająca kabinę od ogona pękła. Ciśnienie wyrzuciło na zewnątrz całą tylną część samolotu – ster kierunku, statecznik pionowy, a także wszystkie układy hydrauliczne. Piloci stracili kontrolę nad maszyną.

Jak prowadzić bez kierownicy

Przez kolejne 32 minuty załoga próbowała utrzymać ogromny samolot w powietrzu. Mogli tylko regulować ciąg silników – pchać do przodu, by nabrać wysokości, lub odpuszczać,以便降落. Nie mieli żadnego innego narzędzia.

Zgodnie z śledczymi, wszystko zrobili, co w ich mocy. Jednak katastrofa była nieunikniona. Boeing 747 uderzył w grzbiet góry Osutaka. Zginęło 520 osób. Uratowało się tylko cztery.

Naprawa, która kosztowała życie

Wkrótce ustalono przyczynę. Kilka lat wcześniej Boeing przeprowadził wadliwą naprawę tylnej przegrody. Błąd ten nie został wychwycony. Od niego wszystko się zaczęło – i stała się najtragiczniejsza katastrofa w dziejach cywilnego lotnictwa.

Po tym zdarzeniu wprowadzono zmiany w konstrukcji samolotów. Ale żadne poprawki nie przywróciły życia ludziom.

Złe przeczucie, które nie pomogło

Akihisa miał 56 lat. Jego żona była w dziewiątym miesiącu ciąży. Nigdy nie dowiedziała się, że mąż miał rację. Nie mogła mu już powiedzieć: „Wiedziałeś. Powiniłeś posłuchać”.

On zaś nie spotkał już drugiego dziecka. Nie obserwował, how rodzinna życie się rozwija. Po prostu pewnego dnia nie wrócił do domu.

Tragedia lotu 123 pokazuje, jak mocno przeczucie może być realne. Czasem ludzie czują, że coś się dzieje – czasem jednak nie da się już nic zmienić.