Kendiliğinden Yelken Açan Gemi: Tarihin En Tuhaf Denizcilik Olaylarından Biri

Hiç bir şey yolunda değilmiş gibi geldiği anlar olur mu? Mutfağına girdiğinde kahven hâlâ tütüyor ama evde kimse yok. Şimdi aynı durumu büyüt—evinin yerine Atlantik Ortasında dev bir yelkenli gemi, kahve yerine de kaptan masasında serili tam bir kahvaltı olsun.

Bu gerçekten yaşandı. Hollywood'un çıkarabileceği en korkunç film de buna yanmaz.

Başlangıç: İtalya'ya Giden Bir Gemi

1872'nin Kasımında Mary Celeste isimli bir brigantinin (iki direklibir gemi türü) yanı sıra New York'tan Cenova'ya doğru yola çıkıyor. Kargo: neredeyse 1700 varil alkol. Gemide: kaptanı Benjamin Briggs (geminin bir bölümünün sahibi), eşi, küçük kızı, yedi kadar gemi adamı ve başarılı bir sefer beklentisi.

Her şey normal görünüyor. Yaklaşık iki buçuk hafta boyunca gemi Atlantik'i sorunsuz kesiyor. Gemi tutanakları güncel tutulu yor. Gemi yaşamı rutin işliyor. Hiçbir belirti olmadı ki bu yolculuk gelecek 150 yılın en meşhur denizcilik gizemlerinden biri olacak.

4 Aralık 1872: Keşif

Aynı rota üzerinde giden başka bir gemi olan Dei Gratia, Mary Celeste'i fark ediyor. Ama ilginç bir durumdadır—sanki biri kaptanlığını çok kafeine almış birine bırakmış gibi dalgalı ilerliyordur. Dei Gratia'nın mürettebatı yaklaşmaya karar veriyor çünkü açıkça bir sorun var.

Mary Celeste'e bindiklerinde ne bulurlar?

Kimse.

Hiç kimse yok.

Tüyler Diken Diken Yapan Ayrıntılar

Ama işte tam bu noktada tuhaflık başlıyor. Bu gemi aylar önce terk edilmiş bir tekne değildir. Bütün kanıtlar son günlerin içinde—belki son birkaç gün içinde—boşaltılmış olduğunu gösteriyor.

Kahvaltı masası. Kaptan odasında masa kurulu, yemek hazır. Ama yemek yarım yemeli. Kim kahvaltısını bırakır? 1872'de gıda korunma imkanları olmadığı için bu tür bir israf korkunç bir durumun haberciydi.

Kişisel eşyalar. Mürettebat kamarasında kıyafet ve eşyalar yerde duruyor. Traş bıçaklarında pas yok—yani uzun süredir nem almamışlar. Mürettebat haftaları önce gitmişse bu eşyalar farklı görünürdü.

Gemi kendisi. Güverte durumu çok iyi. Kırık tahta yok, boya çatlaması yok. Dişi makinesi yağı şişesi kol ve iğne kutusu yanında ayakta duruyor. Gemi fırtınadan geçmiş olsaydı şişe düşerdi.

Halatlar ve yelkenler. Bazı yelkenler yırtık ama bazıları hâlâ açık ve çalışıyor. Gemi kendini yönetiyor, rüzgarın onu götürdüğü yöne gidiyor.

Peki Ne Oldu?

Araştırmacıları 150 yıldan beri kafası karışık eden soru şu: Herkes nereye gitti?

Teoriler hayal gücünün sınırlarına kadar uzanıyor. Bazıları küçük bir kazanın paniğe neden olup kaptanın tekneden inmesini emrettiğini düşünüyor. Yangın mı? Sızıntı mı? Mürettebat gemiyi batan sanıp kurtarma teknelerine atlamış, ama gemi aslında iyiymiş?

Diğerleri isyan, korsan saldırısı veya herkes gemiden açık denize fırlatacak kadar büyük dalgaları—ama gemiyi hasar görmemiş şekilde bırakacak dalgaları (gerçekten söylenince saçma geliy or) ileri sürüyor.

Alkol yükü de bir takım yaratıcı teorileri körükledi. Buharlar toplu halüsinasyona sebep oldu mu? Birisi bir varil kırdı ve mürettebat geminin patlayacağını sanmış mı? Bunlar çöpten topla na teoriler gibi duruyor, ama işte biz buradayız.

Neden Önemli?

Mary Celeste'in ilginç olan yanı sadece gizem değil. Bu hikâye gerçek olaydan çok daha büyüdü. Yazarlar, gazeteciler ve hikâyeciler yıllar boyunca bu olayı büyüttüler, hatta efsaneye dönüştürdüler—hayalet gemi, lanetli tekne, doğaüstü ve karanlık bir şey.

Ama gerçek hikâye belki daha ilginç, çünkü banal. Muhtemelen hantom değil, lanet değil. Gerçek insanlar gerçek bir durumu yanlış anlaşarak, feci sonuçları ile karşılaştılar. Bir bakıma bu daha korkutucu—basit bir yanlış anlaşmanın tüm mürettebatı mahvedebileceği düşüncesi.

Mary Celeste'in gizemesi bize, tüm teknolojimize, haritacılığa ve bilgimize rağmen okyanusun hâlâ sırlar saklı tuttuğunu hatırlatıyor. Bazen en iyi gizemler de cevabı olmayan gizemleri oluyor.