Więc... Pokpiliśmy sprawę. Na wielką skalę.
Dobra, czas na wyznanie. Naukowcy niedawno odkryli coś, co szczerze mówiąc, sprawia, że lepiej czuję się z własnymi błędami. Przez ostatnie kilka dekad badacze na całym świecie przyglądali się pewnym australijskim straszkom i stwierdzali: „Tak, to zdecydowanie ten gatunek, który już znamy”. Łatwizna. Koniec. Jedziemy dalej.
Z wyjątkiem... że całkowicie się mylili.
Zespół z Uniwersytetu w Sydney właśnie opublikował badania, z których wynika, że to, co uważaliśmy za dwa gatunki straszyków z rodzaju Anchiale, to w rzeczywistości pięć odrębnych gatunków. Pięć! Wszystkie ukryte na widoku, w całej Australii, fotografowane przez tysiące obywateli-naukowców i badane przez profesjonalistów przez lata.
Dr Braxton Jones, główny autor badania, ujął to idealnie: „Nawet wśród niektórych z najczęściej fotografowanych i najczęściej odnotowywanych owadów Australii, wciąż odkrywamy gatunki, które umknęły naukowej identyfikacji”.
W skrócie: straszyki wygrały. I szczerze? Bardzo mi się to podoba.
Sprawa błędnej identyfikacji
Oto co jest w tej historii niezwykłe. Jeden z tych „nowych” gatunków – teraz oficjalnie nazwany Anchiale robusta – od zawsze żył w australijskich lasach. Naukowcy o nim wiedzieli. Naturaliści go fotografowali. Obywatele-naukowcy przesyłali tysiące obserwacji. Nikt nie kwestionował tego, na co patrzył.
Aż ktoś nie zaczął przyglądać się bliżej.
Badacze połączyli analizy DNA, okazy muzealne, obserwacje terenowe, a nawet owady hodowane w niewoli. Gdy złożyli to wszystko w całość, dowody były jasne: to nie był gatunek, za jaki wszyscy go uważali. Był błędnie identyfikowany przez dziesięciolecia.
To jak odkryć, że sąsiad, do którego machasz co rano od dwudziestu lat, to w rzeczywistości sekretny bliźniak, którego nigdy nie spotkałeś. Tyle że sąsiad to owad. A bliźniak to zupełnie inny gatunek.
Zaraz – jajka z wieczkiem?
Jeden z nowo odkrytych gatunków, znaleziony w krytycznie zagrożonym deszczowym lesie Mabi w Queensland, ma cechę, która szczerze mnie zachwyciła: jego jajka mają wieczko.
Nie strukturę przypominającą wieczko. Prawdziwe, uczciwe wieczko. Jakby ktoś zaprojektował te jajka z odkręcaną zakrętką.
Badacze twierdzą, że ta struktura wieczka nigdy wcześniej nie została udokumentowana u żadnego straszyka ani jego najbliższych krewnych. Może pomaga w inkubacji, a może po prostu wygląda fajnie. Tak czy inaczej, jestem zafascynowany myślą, że po tylu latach studiowania owadów odkryliśmy coś całkowicie nowego w kwestii jaj.
Gatunek nazywa się Anchiale mabiensis, od nazwy lasu deszczowego Mabi, w którym żyje. Biorąc pod uwagę, jak zagrożone jest to siedlisko, odkrycie tam nowego gatunku wydaje się szczególnie istotne – i nieco pilne.
Te owady są absolutnie szalone (w najlepszym sensie)
Zanim przejdziemy dalej, pozwolę sobie powiedzieć kilka rzeczy o straszykach, które wywołały u mnie szczery śmiech:
Młode straszyki udają mrówki. Młode Extatosoma tiaratum (to nazwa gatunku, nie dinozaura) po wykluciu imitują mrówki. Przebywają w gniazdach mrówek, wyglądają jak mrówki, zachowują się jak mrówki. Jaja są przypadkowo wnoszone do gniazd mrówek, pozostają w stanie uśpienia przez miesiące, a młode po prostu... wtapiają się w tłum. Wspinają się po eukaliptusach, wyglądając i zachowując się