Toprağın Altında Kalamayan Gizem

Sizi son derece ilginç ve bir o kadar ürpertici bir bilimsel araştırmadan bahsetmek istiyorum.

Amelia Earhart yaklaşık 90 yıl önce kayboldu ve insanlar hâlâ ne olduğunu çözmeye çalışıyor. Burada sıradan bir merak söz konusu değil. Ciddi keşif seferleri, gelişmiş sonar cihazları, Titanic'i bulan derin deniz araştırmacıları ve... devasa yengeçler var.

Evet, yanlış duymadınız. Devasa yengeçler.

Arka Plan

1937'de Amelia Earhart ve这种人 navigatörü Fred Noonan, dünya turu tamamlamaya çalışırken Pasifik Okyanusu üzerinde uçuyordu. Hedefleri Howland Adası'ydı — o kadar küçük bir ada ki okyanusta bir nokta gibi kalıyor. Oraya hiç ulaşamadılar.

Resmi hikâye (ABD hükümeti tarafından açıklanan) oldukça basit: yakıtları bitti, okyanusa düştüler ve iş bitti. Dosya kapandı, değil mi?

Yanlış. Çünkü çok daha ilginç bir başka teori var.

Nikumaroro Adası Teorisi

Bazı araştırmacılar, Earhart ve Noonan'ın aslında 350 deniz mili uzaktaki Nikumaroro Adası'na (eskiden Gardner Adası) iniş yaptığına inanıyor. Kaybolmalarından sonra o bölgeden sıkıntı sinyalleri geldiğine dair kanıtlar var. İşte işlerin garipleştiği yer burası.

1940'ta İngiliz yerleşimciler adada insan kemikleri buldu — bir kafatası dahil. Gönderilen telgrafta bu kemiklerin "muhtemelen Amelia Earhardt'a ait olduğu" yazıyordu. (Eğlenceli bir not: resmi belgelerde soyadı yanlış yazılmış. Bu da güveni artırıyor, değil mi?)

Ama işte sorun: 206 kemikten sadece 13'ünü bulabildiler. Geri kalanlar ne oldu?

Devreye hindistan cevizi yengeci girdi.

Yeni Kabuslarınızla Tanışın

Hindistan cevizi yengeçlerini tanıtayım, çünkü bu araştırmayı okuyana kadar bu doğa harikalarının var olduğundan bile haberdar değildim.

Hindistan cevizi yengeçleri dünyanın en büyük karada yaşayan eklem bacaklıları. Üç fit genişliğe kadar yayılabiliyorlar. Kıskaçları tahmini 3.300 newton kuvvet uygulayabiliyor — bu da bir hindistan cevizini kırmaya yetiyor (ismi buradan geliyor). Meyve ve hindistan cevizi yiyorlar ama leş yeme de yapıyorlar, hatta fare ve deniz kuşları da avlıyorlar.

Şimdi geceleri etrafta onlarca tane dolaşan bu şeylerle bir adada yalnız başınıza olduğunuzu hayal edin. Bu yaratıklar gececil, yani güneş batınca ortaya çıkıyorlar. Ve seçici yemek olduklarını söyleyemeyiz.

Domuz Deneyi (Evet, Gerçekten)

İşte bilim insanlarının yaratıcı olması gereken kısım burası. Eğer Earhart gerçekten Nikumaroro'ya iniş yaptı ve orada öldüyse, hindistan cevizi yengeçlerinin kalıntılarını yediği ve kemikleri dağıttığı düşünülüyor.

Bu korkunç hipotezi test etmek için TIGHAR (Tarihi Uçak Kurtarma Uluslararası Grubu) araştırmacıları, her aklı başında bilim insanının yapacağı şeyi yaptı: bir domuz cesedini hindistan cevizi yengeçlerine yedirdiler ve ne olduğunu izlediler.

Sonuçlar mı? Yengeçler domuza saldırdı, büyük kısmını yedi ve bazı kemikleri 60 fit uzağa taşıdı. Altmış fit! Bu, bir basketbol sahasının bir ucundan diğerine ayakkabısız koşarak kemik taşımak gibi bir şey.

"Bu bize yengeçlerin kemikleri sürüklediğini gösteriyor," dedi bir araştırmacı — muhtemelen dev kabuklulara ölü bir hayvan yedirme konusunda olabildiğince bilimsel kalmaya çalışıyordu.

Bilim İnsanları Neden Adada Uyumuyor

Beni hem komik hem de derinden rahatsız eden bir detay: Nikumaroro'ya yapılan daha yakın tarihli bir seferde (Purdue Üniversitesi ve Arkeolojik Miras Enstitüsü destekli), 17 kişilik araştırma ekibi gemiyle geldi, gündüzleri adayı inceledi ama her gece... gemiye döndü yattı.

Resmi gerekçe mi? Hindistan cevizi yengeçleri boyutları ve gececil aktiviteleri nedeniyle kamp yapmayı "pratik dışı" kılıyor.

Çevirisi: bilim insanları gece adaya baktı, her yerde dev yengeçler gördü ve "hayır, biz iyiyiz" dedi.

Ampirik kanıtlara cesaretten daha çok önem vermelerini takdir ediyorum.

Sonuç

Peki dev yengeçler Amelia Earhart'ı yedi mi? Hâlâ kesin olarak bilmiyoruz. 1940'ta bulunan kemikler daha sonra bir Avrupa erkeğe ait olduğu belirlendi, ancak bazı antropologlar bu değerlendirmeye itiraz ediyor. En son seferde uçağa dair hiçbir kanıt bulunamadı.

Ama hindistan cevizi yengeci teorisi hâlâ bu gizemin bilimsel açıdan en sağlam açıklamalarından biri. Bu yaratıkların gerçekten nasıl davrandığına dayanıyor ve kemiklerin bulunuşundaki olağandışı koşulları açıklıyor.

Bu teoriyi ikna edici bulun ya da sadece derinden rahatsız edici (ben ikinci gruptayım), tarihin en büyük gizemlerinin bazen en tuhaf çözümleri olduğunu hatırlatıyor.

Ve dürüst olmak gerekirse? Bilimin en büyüleyici yanı belki de bu. Bazen gerçek, uydurabileceğiniz her şeyden tuhaf oluyor.