Ölümsüzlük Peşinde: Radikal Yaşam Uzatma Dünyasına Bir Bakış

Geçenlerde bir şeylere rastladım ki hem merak ettim hem de uzun bir duş alma ihtiyacı hissettim.

Radikal yaşam uzatma savunucularının dünyasına daldım. Açıkçası, çılgın bir yolculuk bu.

Şöyle düşün: 75 yaşında bir adam, ölümün kaçınılmaz olduğunu kabul etmiyor. Bekleyip duran biri değil. Kendinden başlayarak ölümsüzlüğü gerçekleştirmeye çalışıyor.

Adı James Strole. Kendisine "ölümçül paradigmaya karşı savaşçı" diyorlar. Bu ifadeyi sevdim, bir bilimkurgu filminden fırlamış gibi duruyor.

Strole, 1995'te People Unlimited'i kurdu, sonra Coalition for Radical Life Extension'ı ekledi. Bu örgütler RAADFest düzenliyor—adı "Yaşlanmaya ve Ölüme Karşı Devrim" anlamına geliyor. Birileri bunun sıradan bir wellness konferansı olmadığını kesinlikle belli etmek istemiş.

Festival eskiden Las Vegas'taydı (tabii öyle olurdu), COVID'de dijitale taşındı, şimdi Scottsdale, Arizona'da. Gördüğüm kadarıyla epey gösterişli bir organizasyon. Sahnede egzersiz dersleri, rock performansları, flamenco dansı, konuşmacılar izleyicilere "son ölümlü nesille ilk ölümsüz insan nesli arasında" olduklarını söylüyor.

Hemen her şeyi marjinal bir hareket olarak elinin tersiyle itmeden önce durayım. Çünkü bu insanların bazı düşünceleri gerçekten nefis.

Strole, yaşçılığa (ageism) karşı net bir duruş sergiliyor—yaşlandıkça "uygun" davranma veya giyinme biçimleri olduğu fikrine karşı. İnsanların kaçıncı doğum günlerini kutladıklarına bakılmaksızın mutlu oldukları gibi yaşaması gerektiğine inanıyor. Bu mesajda hiçbir sorun görmüyorum.

Ama işler burada ilginçleşiyor—ve "ilginç" derken tıbbi açıdan kaygı verici demek istiyorum.

Festival, bazı… yaratıcı ürünler satan satıcıları da çekiyor. 8.500 dolarlık hava filtreleme sistemleri, elektromanyetik radyasyondan koruyacakmış gibi gösterilen kolye taslakları, yaşlanmayı azaltmak için vücuda elektromanyetik radyasyon yollayan yataklar söz konusu. (Umarım fuayede bu iki stand birbirine uzak duruyordur. Tuhaf olurdu.)

Bir de koronavirüs aşıları hakkında yanlış bilgi yayan "Kuantum Hücresel Tıp" var. Ve saygın her bilim insanını sinir krizine sokacak iddialarda bulunan çeşitli takviye satıcıları.

Bir satıcı "Mistik Yağlar" satıyor—solunduğunda hücrelerin frekanslarıyla uyumluymuş. Bir başkası 1.500 dolarlık "Yaşlanma Bakım Kremi" sunuyor, ciltteki telomerleri algılayarak kırışıklıkları yok edeceğini iddia ediyor. Telomerler! Bu gerçek bir şey, bilim insanlarının incelediği yapılar—kromozomların uçlarındaki koruyucu başlıklar, yaşlandıkça kısalıyor. Demek ki bu şirketler gerçek bilim terimlerini kullanıyor ama muhtemelen işe yaramayacak ürünler satmak için.

Albert Einstein Tıp Fakültesi Yaşlanma Araştırmaları Enstitüsü'nün direktörü Dr. Nir Barzilai'ye ulaştım, bazı ürünler hakkında ne düşündüğünü sordum. Yanıtları güzel bir şekilde doğrudandı.

Mistik yağlar hakkında: "Saçmalık. Hücreler, yağ teneffüs ederek sonuç alabileceğiniz şekilde senkronize değil."

1.500 dolarlık kırışıklık kremi hakkında: "Telomerlerin uzaması veya telomerazın aşırı ifadesi zararlı olabilir, kansere neden olabilir. Güzel bir cilde sahip olmak ölmeyeceğiniz anlamına gelmez."

Acıtıcı. Ama aynı zamanda—sağ ol, bir ses duyarlılığı.

Dr. Barzilai, enerji artışı ve yaşlanma belirtilerini yavaşlatma pazarlaması yapılan NAD+ enjeksiyonlarına kısmen geçerli not verdi. Doz makulymuş ama şunu belirtti: Invaziv bir tedavi için çok para ödediğinizde, genellikle çalıştığına inanmak istediğiniz için kendinizi daha iyi hissedersiniz. Bu plasebo etkisi, arkadaşlar, birçok "mucizevi tedavi"nin arkasındaki gerçek bu.

Peki sonuç ne? Sonsuz yaşam sürek mi, sahte bilim ve şüpheli takviyelerle mi beslenen?

Dürüst görüşüm şu: Çöpün altında bir şeyler gerçek olabilir. Yaşlanma biyolojik bir süreç ve bilim insanları bunu yavaşlatmayı veya tersine çevirmeyi aktif olarak inceliyor. Bazı insanların insan ömrünü uzatma konusunda tutkulu olması çılgınlık değil—sadece bu tutku, umutsuz insanlardan hızlı para kazanmak isteyen fırsatçıları da çekiyor.

Gerçek zorluk, gerçek bilimi sahte ilaçlardan ayırmak. Ve dürüst olalım mı? Bu her zaman insanlığın mücadelesi olmuş. Kanser araştırmalarının ilk dönemlerinde de aynı sorun vardı—meşru atılımlar, şüpheli tonikler ve "mucize ilaçlar" iç içeydi.

Belki asıl soru şu: Ölümü hiç yenecek miyiz, yoksa yol boyunca dolandırılmadan bunu başarabilir miyiz?

Sen ne düşünüyorsun? Radikal yaşam uzatma değerli bir hedef mi, yoksa ölümlülükle barışmak mı daha iyi? Gerçekten düşüncelerini duymak isterim—yorumlarda paylaş.