Gökyüzü Mükemmeldi, Deniz Sakin Di. Sonra 14 Adam Yok Olverdi

Şöyle hayal et: Florida'da sakin bir Aralık öğleden sonrası. Gökyüzü berrak, okyanus huzurlu, her şey olağan görünüyor. Ta ki 14 adamın mavi sulara doğru bir anda kaybolmasına kadar — ve kimse en küçük bir ipucuna bile sahip değil.

Bu bir gerilim romanının açılışı değil. 5 Aralık 1945'te Uçuş 19'un Atlantik üzerinde kaybolduğu gün yaşanan gerçek buydu. Açıkçası? Bu hikayeyi ne kadar çok okusam, o kadar huzursuz oluyorum.

Düzgün Başlayan Bir Görev

Beş Grumman TBM Avenger torpido bombardıman uçağı, öğleden sonra saat iki buçuğa doğru Fort Lauderdale Deniz Hava Üssü'nden havalandı. İçlerinde 14 adam, hava güzel, özel bir şey yok — sıradan bir eğitim uçuşu. Doğuya doğru uçacaklardı, Bahamalar yakınlarında eğitim bombaları bırakacaklardı, sonra döneceklerdi. Bu kadar basit.

Ama öyle olmadı.

Kalkıştan yaklaşık bir buçuk saat sonra işler ters gitmeye başladı. Filo komutanı Yüzbaşı Charles Taylor, üsse geri radyo mesajı gönderdi — bu mesaj herkesin tüylerini diken diken edecek türden bir şey olmalıydı: "Kara göremiyoruz. Yolumuzu şaşırmışız."

İşte burada kafam karışmaya başlıyor. Taylor'ın her iki pusulası da çalışmaz hale gelmiş. 1945'te GPS yoktu tabii — pilotlar aletlerine güveniyordu, ve o aletler çalışmadığında, açık deniz üzerinde adeta kör uçuyordunuz.

Kule yardım etmeye çalıştı. Taylor'dan frekans değiştirmesini, konum vericisini aktive etmesini istediler ki pozisyonunu üçgenleme yoluyla belirleyebilsinler. Hiçbiri gerçekleşmedi. On dakika boyunca, filodan ses seda çıkmadı.

Sonra radyodan farklı, daha olgun bir ses geldi — Taylor'ın sesi değil — ve hâlâ tüylerimi ürperten bir şey söyledi: "Batıyı bulamıyoruz. Her şey yanlış. Hiçbir yönden emin olamıyoruz. Deniz bile garip görünüyor."

Deniz bile. Bu ne anlama geliyor? Yönelim bozukluğu mu yaşıyorlardı? Hipotermi mi? Bir tür optik yanılsama mı? Bilmiyorum, ama birinin denizin kendisinin yanlış göründüğünü hissetmesi, bu adamların kesinlikle dehşet içinde olduğunu gösteriyor bana.

Yanlış Yöne Gitmek

İşte bu hikayede beni gerçekten şaşırtan şey. Filoda en az bir pilot ne yapmaları gerektiğini anlamış. Radyodan bağırarak şöyle dediği söyleniyor: "Kahretsin, sadece batıya uçabilsek eve döneriz. Batıya gidin, kahretsin!"

Ama Taylor dinlemedi. Bunun yerine filoyu doğuya, kararmaya başlayan gökyüzüne doğru çevirdi.

Neden? Soruşturmacılar, Taylor'ın Florida Keys yakınlarında olduğunu düşündüğünü, oysa aslında başka bir yerde olduğunu tahmin ediyor. Pozisyonları hakkında o kadar karışmıştı ki, yanlış yönde düzeltme yaparak işleri daha da kötüleştirdi. Bazı pilotlar gruptan ayrılmış olabilir, Taylor'ın onları ölüme götürdüğünü düşünerek. Kimileri onunla kaldı.

Asla emin olamayacağız.

Uçuş 19'un son radyo yayını korkunç: "Beyaz suya giriyoruz gibi görünüyor... tamamen kaybolduk."

Sonra sessizlik.

Geri Dönmeyen Kurtarma

Bu hikayeyi okuduysanız, muhtemelen sonra ne olduğunu bilirsiniz ve her seferinde beni şaşırtmaya devam ediyor.

Uçuş 19 geri dönmediğinde, Deniz Kuvvetleri her sorumlu kuruluşun yapacağı şeyi yaptı — bir arama kurtarma görevi başlattı. Kayıp bombardıman uçaklarını bulmak için iki Martin PBM Mariner uçağı havalandı.

On dakika sonra, kurtarma uçaklarından biriyle iletişim kesildi. Birdenbire. Uyarı yok, sıkıntı çağrısı yok — hiçbir şey yok. Bölgedeki bir ticari gemi bir patlama gördüğünü bildirdi ve sonradan suda bir yağ izi buldu.

Artık elimizde altı kayıp uçak var. 30 adam, iz bırakmadan kayıp.

Tarihin En Büyük Araması (Ki Hiçbir Şey Bulamadı)

Donanma ve Sahil Güvenlik vazgeçmedi. Beş gün boyunca, okyanusun 250.000 mil kareden fazla alanını aradılar — çoğu ülkeden bile büyük bir alan. Yüzlerce gemi ve uçak, o zamana kadar girişilmiş en büyük barış zamanı kurtarma operasyonuna katıldı.

Ne buldular biliyor musunuz? Hiçbir şey. Bir parça enkaz yok. Bir can salı yok. Tek bir yağ lekesi ya da enkaz alanı yok. Bu uçaklar ve adamlar var olmaktan çıktı.

Bunu çok düşündüm ve hiç enkaz olmaması, enkaz bulunsaydı olacağından neredeyse daha rahatsız edici bir şey var. Enkaz olsaydı, en azından cevaplarımız olurdu. Ne olduğunu bilirdik. Ama kanıtın tamamen yokluğu, boşlukları hayal gücümüzle doldurmamıza izin veriyor — ve hayal gücümüz nadiren iyi huylu olur.

Bermuda Şeytan Üçgeni Nereden Çıktı?

İşte beni gerçekten büyüleyen şey bu: Uçuş 19'dan önce, "Bermuda Şeytan Üçgeni" diye bir kavram yoktu. Atlantik'in bu bölgesindeki gizemli kayboluşlarla ilgili popüler bir efsane yoktu.

Ama 14 adamın açık bir öğleden sonra, hiçbir açıklama olmadan kaybolmasından sonra mı? Birden herkes "Şeytan Üçgeni"nden bahseder oldu. Yazarlar Uçuş 19'u bölgedeki diğer kayboluşlarla bağlamaya başladı. Efsane büyüyü büyüyü, bugün bildiğimiz kültürel fenomene dönüştü.

Uçuş 19 sadece bir gizem yaratmadı — tüm bir mitoloji yarattı.

Gerçekten Ne Oldu?

Keşke sizin için cevaplarım olsa. Dürüst olmak gerekirse, kimsenin yok.

En düz açıklama şu: Seyir hataları ve alet arızaları filoyu yoldan çıkardı. Taylor deneyimsizdi ve muhtemelen bölgeyi tanımıyordu. Kötü hava koşulları görüşürlüğü azalttı. Yakıtları tükendi ve okyanusa acil iniş yaptılar, enkaz tarihte henüz arama teknolojisi geliştiremediğimiz derinliklere battı.

Ama bu açıklama bile sorular bırakıyor. Kurtarma uçağı neden geri dönemedi? Neden enkaz bulunamadı? Ve şu garip radyo yayınları ne olacak — Taylor'ın olmayan ses, "deniz bile garip görünüyor" gibi şifreli sözler?

Bazıları bölgedeki olağandışı manyetik değişimlerin pusula okumalarını bozabileceğini öne sürüyor. Diğerleri deniz tabanından yükselen metan gazı kabarcıklarının seyir aletlerini şaşırtmasının mümkün olduğunu düşünüyor. Uzaylılar ya da boyutlar arası yırtıklar gibi daha egzotik teorilere inananlar bile var.

Dürüst olayım mı? Bence gerçek muhtemelen daha sıradan ve daha trajik: genç bir grup adam kayboldu, baskı altında yanlış kararlar verdi ve okyanus onları, tarih boyunca pek çoğuna yaptığı gibi, aldı.

Ama itiraf edeyim — o su kütlesinin üzerinden her uçtuğumda, küçük bir kısmım merak ediyor.

Sizce Uçuş 19'a ne oldu? Seyir yaparken hiç tuhaf bir şeyle karşılaştınız mı? Yorumlarda teorilerinizi duymak isterim.