Porównanie z dinozaurami, którego nikt nie zamawiał

Jest coś, co nie да mi spać po nocach (mam na myśli fascynującą naukę, nie paranoję): sześćdziesiąt sześć milionów lat temu ogromna asteroida zmiotła dinozaury z powierzchni Ziemi. Mówimy o skale o średnicy od dziesięciu do piętnastu kilometrów. To jakby maleńkie miasto spadające z kosmosu.

A teraz najciekawsze: dinozaury tak naprawdę nie zginęły od samego uderzenia. Większość z nich zamarzła i umarła z głodu w ciągu tego, co musiało być prawdziwą gehenną — kiedy pył i szczątki zasłoniły słońce, zamieniając Ziemię w zamrożony koszmar.

Czy zatem ten sam scenariusz może spotkać nas?

Te asteroidy są bliżej, niż myślisz

W maju tego roku asteroida oznaczona jako 2026 JH2 przemknęła obok Ziemi w odległości zaledwie 56 000 mil. To praktycznie kosmiczna bliska porażka — mniej więcej jedna czwarta dystansu do Księżyca. Co niepokojące: to właśnie asteroidy, które jesteśmy w stanie śledzić. A jest ich tysiące, o których jeszcze nie mamy pojęcia.

Dobra wiadomość? W 2022 roku NASA faktycznie zdołała zmienić trajektorię asteroidy, roztrzaskując o nią rakietę. Mamy więc całkiem niezłą technologię obronną.

Zła wiadomość? Badania z 2019 roku szacują, że asteroida wystarczająco duża, by wywołać masowe wymieranie (powiedzmy, ponad trzy mile szerokości), uderza w Ziemię średnio raz na sześć milionów lat. Więc statystycznie rzecz biorąc, raczej nie za naszego życia.

Ale wiecie, co mnie nurtuje? Tak naprawdę gramy w kosmiczną ruletkę, tyle że pistolety jest naładowany od milionów lat, a my dopiero teraz to zauważamy.

Wielki Filtr: czy jesteśmy skazani na porażkę?

Tu robi się naprawdę filozoficznie. Niektórzy naukowcy opierają się na teorii tak zwanego „Wielkiego Filtra" — idei, że istnieją pewne egzystencjalne bariery, które cywilizacje nieuchronnie napotykają, zanim staną się zdolne do podboju kosmosu.

Pomyślcie o tym w ten sposób: jeśli wszechświat jest tak rozległy, to gdzie są wszyscy obcy? Jedno wyjaśnienie głosi, że inteligentne życie konsekwentnie niszczy samo siebie, zanim dotrze do gwiazd. Nieciekawa perspektywa.

Co może być naszym filtrem? Wojna nuklearna, pandemie (dopiero mieliśmy przedsmak), katastrofa klimatyczna albo — i to jest ta opcja, która nie да spokoju futurytom — zaawansowana sztuczna inteligencja, która dojdzie do wniosku, że ludzkość jest zbędna.

Osobiście jestem zwolennikiem drużyny „nie budujmy superinteligentnych robotów, które mogą uznać ludzkość za niewygodną", ale to tylko moje zdanie.

Słońce w końcu nas zabije (ale nieprędko)

Kilka słów refleksji, które mogą być pocieszające lub przerażające — zależy od nastroju: słońce kiedyś umrze. Za jakieś pięć miliardów lat nasza przyjazna gwiazda zamieni się w czerwonego olbrzyma i prawdopodobnie pochłonie Ziemię w całości.

Ale szczerze? To tak odległa perspektywa, że prawie nie warto się tym przejmować. Do tego czasu, zakładając, że nie zniszczymy się wcześniej, pewnie skolonizujemy już inne układy gwiezdne. Albo może będziemy po prostu bardzo zaawansowanymi świadomościami cyfrowymi dryfującymi w przestrzeni. Kto wie?

##Wszechświat też może umrzeć (tak, naprawdę)

No dobrze, teraz czas na coś naprawdę zaskakującego. W zależności od tego, którym modelem kosmologicznym się posługujemy, cały wszechświat może kiedyś dobiec końca.

Niektórzy naukowcy wierzą w „Wielki Mróz" — scenariusz, w którym wszechświat będzie się nieustannie rozszerzał, aż wszystko znajdzie się tak daleko od siebie, że gwiazdy nie będą mogły się formować. Wszystko po prostu... zgaśnie w zimną, ciemną pustkę. Jak gdyby baterie wszechświata w końcu się wyczerpały.

Inni teoretyzują „Wielki Kolaps", gdzie grawitacja ostatecznie ściągnie wszystko z powrotem w jedno miejsce — essentially odwracając Wielki Wybuch. Wyobraźcie sobie cały wszechświat zapadający się w jedną kosmiczną kropkę nieskończonej gęstości. Niesamowite, prawda?

Istnieje nawet hipoteza „Wielkiego Odbicia", według której wszechświat przechodzi przez nieskończone cykle ekspansji i kontrakcji. Może jesteśmy tylko jedną iteracją w nieskończonej pętli.

Więc jaki jest werdykt?

Szczerze? Najbardziej prawdopodobny scenariusz ludzkiego wymarcia to prawdopodobnie coś, o czym jeszcze nawet nie pomyśleliśmy. W całej historii rzeczy, które faktycznie kończyły cywilizacje, rzadko kiedy były tym, czym ludzie się wtedy martwili.

Ale moja perspektywa jest taka: jesteśmy pierwszym gatunkiem w historii Ziemi, który naprawdę jest zdolny rozumieć te zagrożenia. To albo przerażające, albo dające moc — zależy, jak na to spojrzeć.

Może prawdziwe pytanie brzmi nie „jak się skończymy", ale „co zamierzamy z tym zrobić?". Bo w przeciwieństwie do dinozaurów, mamy technologię, naukę i zdolność poznawczą, by planować na wypadek zagrożeń, które jeszcze nie nastąpiły.

To daje mi odrobinę nadziei, szczerze mówiąc. Okej, wszechświat jest rozległy i obojętny i prawdopodobnie pełen sposobów, by nas zniszczyć. Ale my też jesteśmy całkiem sprytni, kiedy się do tego przyłożymy.

A teraz, jeśli mi wybaczycie, pójdę sprawdzić, czy w tym tygodniu nie są zaplanowane żadne niepokojące asteroidy przelatujące w pobliżu Ziemi. Żeby sobie ułatwić umysł. Zdecydowanie nie dlatego, że od godziny myślę o egzystencjalnych zagrożeniach.

Źródła: Popular Mechanics