Gdy wszystko idzie nie tak na wysokości 35 tysięcy stóp
Wyobraź sobie, że lecisz spokojnie na wysokości przelotowej. Nagle rozlega się huk. To właśnie przydarzyło się kapitanowi Alowi Haynesowi 19 lipca 1989 roku. Silnik w ogonie samolotu United Flight 232 eksplodował nad Iowa. W jednej chwili życie jego oraz 295 pasażerów zmieniło się na zawsze.
Zamiast wpadać w panikę, Haynes przez moment próbował zrozumieć, co się stało. Bomba? Wybuch? Samolot zaczął gwałtownie drżeć i skręcać w prawo. Przyrządy pokazywały chaos. Jednak nowoczesne samoloty radzą sobie z awarią jednego silnika. Problem leżał gdzie indziej.
Nie silnik był prawdziwym zagrożeniem
Wybuch zniszczył coś znacznie ważniejszego. Odłamki rozerwały ukryte przewody hydrauliczne. To one odpowiadają za sterowanie samolotem – za lotki, stery, podwozie. Wszystko działa dzięki ciśnieniu płynu hydraulicznego. Ten płyn zaczął uciekać na zewnątrz.
Piloci wciąż mieli silniki i radio. Przyrządy działały. Ale kiedy Haynes chwycił wolant, samolot nie zareagował. Bez hydrauliki nie było połączenia między jego rękami a powierzchniami sterowymi. W takich sytuacjach większość lotów kończy się tragedią. Haynes nie zamierzał się poddawać.
Sterowanie silnikami zamiast wolantu
Haynes dostrzegł coś nietypowego. Może dałoby się sterować samolotem przez zmianę ciągu silników. Jeśli lewy silnik pracuje mocniej, samolot skręca w prawo. To bardzo prymitywny sposób. Podobny do próbowania sterować samochodem przez zmianę siły sygnału dźwiękowego.
Razem z drugim pilotem Williamem Recordsem zaczęli eksperymentować. Gdy samolot zaczął się przechylać, Haynes zmniejszył ciąg lewego silnika i zwiększył prawy. Powoli skrzydło wróciło do pozycji. Problemem były jednak opóźnienia. Silniki reagowały zbyt wolno. Samolot poruszał się w upiornym cyklu – nos opadał, podnoszony, nieustannie.
Pomoc z kabiny pasażerskiej
Nie był to normalny lot. Piloci tylko minimalnie regulowali ciąg, obserwowali reakcję i czekały na efekty. Jak ktoś, który próbuje parkować w blindzie. Nie mniej ważne jest, że nie był odizolowany. Dennis Fitch, instruktor na DC-10, był wśród pasażerów. Wpadł do kabiny i pomagał regulować silniki. Piloten wspólnie próbowali utrzymać samolot w powietrzu.
Samolot powoli zbliżał się do lotniska Sioux City. Podwozie wysunęło się ręcznie. W końcu podeszli do pasa numer 22. Prędkość wynosiła 250 mil na godzinę. Za wysoko, za szybko. Nie dało się już robić inaczej.
Katastrofa, która uratowała 185 osób
Gdy samolot dotknął pasa, nie było mowy o miękkim lądowaniu. Prawe skrzydło uderzyło jako pierwsze. Podwozie rozpadło się. Fuselage pękł. Ogień wybuchał. Samolot przewrócił się do góry nogami.
Z 296 osób na pokładzie 185 wyszło z tego żywych. W tak poważnej awarii to niemal cud. Nie dlatego, że piloci idealnie lądowali. Ale dlatego, że utrzymywali samolot w powietrzu na tyle długo, że wielu ludzi miało szansę przeżyć.
Co odkryto po katastrofie
Naukowcy z NASA przez lata analizowali ten przypadek. Czy da się naprawdę sterować samolotem tylko silnikami? Wyniki pokazały, że to możliwe, jednak bardzo trudne i wymaga niezwykłych umiejętności. Nie jest to metoda, którą można polecić w normalnych warunkach.
Wynik nie zmienił jednak głównego punktu. Gdy wszystko się zepsuło, ludzie nie dali się pokonać. Piloci nie uratowali wszystkich,但他们却通过不可思议的方法 utrzymali samolot w powietrzu. To dlatego opowieść o Flight 232 wciąż przypomina nam, co potrafią ludzie, gdy nie akceptują niemożliwego.