1840'ların İngiltere'sinde Bir İşçi Kaçınılmaz Olayı

Şöyle düşün: Mayıs 1840, Lancashire bölgesindeki Cuerdale yakınlarında bir grup işçi bitkin düşmüş. Haftalardır aşınmış bir nehir kıyısını onarıyorlar. Kürekleri aşınmış, sırtları kırılmış, muhtemelen yataklarını düşünüyorlar. Tam o sırada biri küreğine bir şey çarpıyor.

Sonra olan biten, her arkeoloğun hatta benden biraz daha fazla arkeoloji delisi bir bloggerın bile gözlerini kocaman açmasına neden olacak cinsten.

Bir Efsanenin Gerçeğe Dönüşmesi

Hikâyenin beni gerçekten şaşırtan kısmı şu: Yöre halkı nesiller boyunca İngiltere'nin en zengin hazinesinin Ribble Nehri'nin güney kıyısında gömülü olduğunu fısıldayıp durmuş. İnsanlar buna o kadar inanmış ki, falcılar gümüş zincirlerle nearby çayırlarda dolaşmış, metalin onları定义e götüreceğini düşünmüş. Bir inatçı çiftçi tarlalarını define aramak için iki keć sürümüş. Sonuç: hiçbir şey.

Ama 1840 Mayıs'ında mı? O yorgun işçiler defineyi saniyeler içinde buluvermiş.

Çürümüş tahta sandığı—kurşun kaplaması dökülüyor, yüzyılların kiriyla kaplı—açtıklarında, tüm o falcıları ve çiftçileri sanki yanlış çayırlarda arıyormuş gibi gösteren bir şeyle karşılaşmışlar.

Hayal Gücünü Aşan Bir Define

Sayıları vereyim çünkü bunlar gerçekten insanın başını döndürüyor. 7.000 adet sikke. Yedi bin! Buna ek olarak 68 pound değerinde gümüş külçe (metrik sevenler için yaklaşık 31 kilogram). Ve kucak dolusu—gerçek kucak dolusu—"kesilmiş gümüş". Bu, takı ve süs eşyalarının parçalanıp külçe haline getirilerek para yerine kullanılmasıydı.

Sandık taşıyordu.

Ama hikâyeyi okurken beni çenemi yere düşüren şey şu: Sikkeler sadece yerel İngiliz parası değilmiş. Hayır, hayır. Nümismatistler (yani paraya hayatını adamış insanlar—gerçekten rüya gibi bir iş) dünyanın dört bir yanından sikkeler bulmuş. Yaklaşık 3.000'i iyi eski İngiliz gümüş penileri, içlerinde İngiltere'ye Viking kral olarak hükmeden Büyük Knut'un resminin basılı olduğu sikkeler bile var. Ama bir de şimdi Fransa ve Almanya olan topraklardan yaklaşık bin Frank sikkesi var. Arap dünyasından elli dirhem. Birkaç tane İskandinav'dan. Doğu Avrupa'dan bazıları. Ve işte bu—Bizans İmparatorluğu'ndan tek bir sikke.

Yunanistan'dan Ortadoğu'ya uzanan bir imparatorluktan gelen tek bir sikke, kuzey İngiltere'deki bir nehir kıyısına gömülü sandıkta oturuyor. Bu ne kadar çılgıncadır?

Neden Gömülmüştü?

İşte burası biraz belirsiz ve bir hayli dramatik. Vikingler hazine biriktirmekle ünlüydü, ama tam teşekküllü banka hesapları yoktu. Elinde bir yığın gümüş olduğunda, bunu savaş grubunla paylaşman beklenirdi. Bu yüzden bazen hırslı liderler hazinelerini geçici olarak gömer, sonra işler yatışınca geri almak üzere plan yapardı.

Ama bazen mi? Gömme kalıcı olurdu.

Tarihçiler Cuerdale Definesi'nin muhtemelen bir yenilgiden kaçan Vikinglere ait olduğunu düşünüyor—muhtemelen 905-910 civarında İrlanda'dan kovulan İrlandalı Vikingler. Sahip oldukları her şeyi taşıyarak İngiltere'ye geçtiler, tehlike yaklaşınca definede gömdüler ve görünüşe göre geri dönmeye hiç vakit bulamadılar.

Saklanma nedeni sahibinin öldürülmüş mü, esir mi düşürülmüş mü, yoksa peşlerindeki tehlikeden sağ kurtulamamışlar mıydı? Kesin olarak asla bilemeyeceğiz. Ama birisinin çaresizce bir çukur kazdığını, belki de bu defineye geri dönmesinin hayatına bağlı olduğunu bilerek o deliğe tüm değerli eşyalarını gömdüğünü, sonra da bir daha geri gelemediğini hayal etmek kahredici bir şey.

##定义lere Ne Oldu?

İşte modern okuyucuyu biraz hayal kırıklığına uğratan kısım burası. İşçiler her biri bir hatıra olarak bir sikke aldılar (herhalde en etkileyici olanları seçtiler), ama o dönemin define yasalarına göre geri kalan her şey Kraliçe Victoria'ya aitti. Yani bu muhteşem koleksiyon, halkla paylaşılabilecekken, temelde kraliyet ellerine kilitlenmiş oldu.

Sonunda define büyük ölçüde British Museum'a, bazı parçalar da Oxford'daki Ashmolean Müzesi'ne ulaştı. Bir gün Londra'ya gidersen, gerçekten görebilirsin—ve dürüst olmak gerekirse, 7.000 sikke hakkında okumak bir şey, ama gümüş penilerin, külçelerin ve o ustalıkla işlenmiş kol halkalarının satır satır dizildiğini yerinde görmek? Kesinlikle büyüleyici olurdu.

Bu Hikâye Neden Peşimi Bırakmıyor?

O 1840'lardaki yorgun işçilerin hayali zihnimden hiç gitmiyor. Onlar define avcısı ya da arkeolog değillerdi. Sadece işlerini yapan adamlar. Muhtemelen hava durumundan ve acıyan kaslarından şikâyet ediyorlardı. Ve sonra aniden, Bağdat'tan Bizans'a yolculuk etmiş sikkeleri, Viking ellerince parçalanmış takıları ve hayal edilemez zenginliği kavrayan birileri haline geliverdiler—ta ki bir efsanenin gerçeğe dönüşmesine kadar.

Bunda bir güzellik var, değil mi? Tarihin literal olarak etrafımızda gömülü olduğu, birinin yanlışlıkla üzerine basmasını beklediği fikri.

Bir dahaki sefere sıradan görünen bir yerden geçerken, şunu hatırla: ayaklarının altında neyin gizlendiğini asla bilemezsin.