Kaybolan Kız: Vatikan'ın Asla Çözülemeyen Dosyası

Sizi gerçekten yıllardır uyutmayan bir hikaye anlatayım.

22 Haziran 1983. Roma'da yaz akşamı. Flüt kutusu elinde müzik dersine giden 15 yaşında bir kız, Emanuela Orlandi. Öğleden sonra piyano dersi de var. Sıradan bir gün, sıradan bir genç kız. Vatikan Duvarı'nın içinde yaşayan herhangi biri gibi.

İşte bu hikayeyi dehşet verici kılan nokta burası: o akşamdan sonra Emanuela bir daha görülmedi. Ne Vatikan, ne İtalyan polisi, ne de kırk yılı aşkın soruşturmada kimse ne olduğunu açıklayabildi.

Hayatın Başında Bir Kız

Emanuela sıradan bir genç değildi. Babası papalık sarayında çalışıyordu, yani Vatikan bahçelerinde koşarak büyümüştü. İsviçreli muhafızlar, görkemli kiliseler, Kutsal Makam'ın tüm gösterişli dünyası onun için sadece... evinin arka bahçesiydi.

Müziği seviyordu. Flüt çalıyordu, şarkı söylüyordu. 15 yaşındaki her genç gibi hayalleri vardı. Ablası yakında evlenecekti, düğün hazırlıkları vardı.

Sonra bir gün durakta biri yanına yaklaştı. Bir defile için el ilanı dağıtma işi. Kolay para. Yüzeyde hiçbir şüpheli yan yok, değil mi?

Ardından ne oldu? İşte kırk yıldır cevabı aranan soru bu.

Soruşturma Çıkmaza Giriyor

İşler burada tuhaflaşıyor. Polis olayla bağlantılı yeşil bir BMW buldu. Camlarından biri içeriden kırılmıştı—birinin kaçmaya çalıştığı izlenimi veriyordu. Ama arabayı bulduklarında, kimin kullandığı çoktan kayıplara karışmıştı.

Sonra telefonlar gelmeye başladı.

Bir arayan, terörist olduklarını ve Emanuela'yı kaçırdıklarını iddia etti. Belirli bir şey istiyordu: Papa II. Jean Paul'ü suikast girişiminden hüküm giyen Mehmet Ali Ağca'nın serbest bırakılması. Oldukça tuhaf bir fidye talebi, değil mi?

Bir başka gizemli arayan, Emanuela'ya benzeyen bir kızla tanıştığını anlattı—tek farkla, kız kendini Barbara olarak tanıtıyor ve Venedikli olduğunu söylüyordu. Neden kaçırılan bir kız sahte isim ve memleket versin? Bu gerçekten Emanuela miydi, yoksa tamamen başka biri mi?

Teoriler, "komplo teorisi" demenizden bile hızlı çoğalıyordu.

Vatikan Bağlantısı

İşte beni gerçekten şaşırtan kısım. Vatikan Katolik dünyasının ahlaki merkezi olmalı, değil mi? Şeffaflık ve ilahi rehberlik yeri?

2015'te VatiLeaks diye bir şey oldu—belgeler ortaya çıktı ve Vatikan'ın para harcamaları herhangi bir muhasebe departmanını üzecek düzeydeydi. Ama bu belgelerin arasında çok daha rahatsız edici bir şey vardı.

"İkametgâhı Emanuela Orlandi'nin yurt içi nakliyesi için yapılan harcamalar" başlıklı bir dosya.

Yurt içi nakliye.

Bu kelimeler üzerine bir an düşünün. Kayıp bir kişi vakası için kimse böyle ifadeler kullanmaz. Bu dil, ima edilen şey... sizin de tahmin edebileceğiniz gibi bir şey.

Bir de şu var: Yıllar sonra Orlandi ailesine gönderilen bir mesaj: "Emanuela'yı bulmak istiyorsan, meleğin baktığı yere bak." Bugün bile kimse bu ne demek bilmiyor. Bir gerilim romanında bulabileceğiniz şifreli bir ipucu—tek sorun, bu gerçek hayat ve gerçek bir aile kırk yıldır kızlarının eve dönmesini bekliyor.

Organize Suç İzleri mi?

Bir teori, Roma'nın Banda della Magliana suç örgütünün başındaki凶 mob boss Enrico De Pedis ile ilgili. Örgütün eski kız arkadaşı yıllar sonra ortaya çıktı ve Emanuela'nın De Pedis'in dairesinde uyuşturucu verilerek alıkonduğunu iddia etti. Daha sonra Vatikan plakalı siyah bir arabayla taşındığını bile söyledi.

Vatikan plakası. Bir an için bunu düşünün. Eğer doğruysa, Vatikan'ın içinden birileri bu kayıp kızı taşıyordu.

Ama bu davadaki sorun şu: teoriler, belgeler ve ifadeler var, ama ceset yok. Somut kanıt yok. Kapanış yok.

Neden Bu Kadar Rahatsız Edici?

Neden bu dava insanların hayal gücunu bu kadar yakaladığını düşünüyorum. Birkaç sebep var.

Öncelikle yer. Vatikan Katolik dünyasının en güçlü kurumu olmalı. Eğer gerçek orada gömülüyse, bu güvendiğimiz sistemler hakkında ne söylüyor?

Sonra zamanlama. 1980'lerin başı karışık bir dönemdi—Soğuk Savaş hâlâ sürüyordu, siyasi suikastlar oluyordu ve Katolik Kilisesi dünya genelinde komünizm karşıtı çalışmalara bulaşmıştı. Bazıları Emanuela'nın çok daha büyük bir siyasi oyunda piyon haline geldiğine inanıyor.

Ve son olarak, insani unsur. Bir aile kızını kaybetti. Tüm geleceği önünde olan bir kız havanın içinde kayboldu. Her anne, her baba, her insan o belirsizliğin dehşetini hayal edebilir.

Kırk Yıl Sonra Hâlâ Cevapsız

Bu satırları yazarken Emanuela Orlandi orta elli yaşlarında olurdu. Belki çocukları, torunları oldu. Belki hayal ettiği gibi müzik alanında bir kariyeri var. Bunun yerine, sadece bir gizem olarak var—soğumak bilmeyen bir dosya.

Orlandi ailesi hâlâ arıyor. Soruşturmacılar hâlâ eski ipuçlarını kazıyor. Komplo teorisyenleri hâlâ yeni teoriler öne sürüyor. Ve bir yerde, bir şekilde, 22 Haziran 1983'te ne olduğunun gerçeği bulunmayı bekliyor.

Umuyorum ki bir gün bu aile hak ettiği cevapları alır. Cevapsız merakla geçen kırk yıl çok uzun bir süre.

O zamana kadar melek bekliyor ve gizem çözülmeyi bekliyor.

Kaynak: Popular Mechanics - The Vatican's Longest-Running Cold Case Has No Answers