Invictabellatrix amberina: Το δεινόσαυρο που κανείς δεν είχε προσέξει

Θα παραδεχτώ — αυτός ο τίτλος με έκανε να γελάσω δυνατά. "Invictabellatrix amberina." Δεν χρειάζεται να τον προφέρεις σωστά για να καταλάβεις ότι μάλλον σημαίνει κάτι σαν "αήττητος πολεμιστής". Και ειλικρινά; Ταιριάζει απόλυτα με αυτό που είχαμε μπροστά μας.

Φαντάσου τον εαυτό σου πριν από 120 εκατομμύρια χρόνια, να στέκεσαι σε αυτό που σήμερα είναι το Νησί του Γουάιτ. Ναι, στη Βρετανία — αυτό το μικρό νησί έχει τεράστια δεινοσαυρική ιστορία. Ένα αρπακτικό τριών μέτρων, με τεράστια κοφτερά νύχια, πιθανώς καλυμμένο με φτερά, προχωρούσε αργά μέσα στη βλάστηση. Εντόπισε κάτι που είχε περίπου το μέγεθος ανθρώπου.

Το τρομακτικό; Σύμφωνα με τους ερευνητές που μελέτησαν αυτό το πλάσμα, θα ήσουν ιδανικό θήραμα. Όχι για έναν T. rex, που ζύγιζε τόνους και δεν θα σε θεωρούσε αρκετά μεγάλο για να ασχοληθεί. Αλλά ο Invictabellatrix; Αυτός θα σε κυνηγούσε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τρίξιμο δοντιών.

Το απολίθωμα που κανείς δεν είχε δει

Αυτό που με συγκλονίζει πραγματικά είναι η ιστορία αυτού του απολιθώματος. Το συγκεκριμένο εύρημα — απλά ένα κομμάτι από το πίσω μέρος του κρανίου — είχε συλλεχθεί το μακρινό 1924. Κατέληξε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Για σχεδόν εκατό χρόνια, έμεινε εκεί. Ξεχασμένο σε ένα συρτάρι.

Το φαντάζεσαι; Αυτό το μικρό κομμάτι κρανίου είδε ανατολές και πτώσεις πολιτισμών, δύο παγκόσμιους πολέμους, την προσελήνωση, το διαδίκτυο, και όλα τα ενδιάμεσα. Όλα αυτά ενώ έμενε σε ένα μουσείο, εντελώς αγνοημένο από την επιστήμη.

Οι ερευνητές του University College London του έριξαν μια δεύτερη ματιά πρόσφατα, χρησιμοποιώντας σύγχρονη τεχνολογία CT scanning για να δουν το εσωτερικό χωρίς να καταστρέψουν το απολίθωμα. Και τότε κατάλαβαν ότι είχαν μπροστά τους κάτι εντελώς καινούργιο για την επιστήμη.

Τι κάνει τους μεγαράπτορες τόσο ξεχωριστούς;

Ο Invictabellatrix ανήκει σε μια ομάδα δεινοσαύρων που ονομάζονται μεγαράπτορες, και αυτοί είναι αλήθεια είναι κάπως μυστηριώδεις. Έχουν βρεθεί σε μέρη όπως η Αυστραλία, η Νότια Αμερική και η Ασία, αλλά μέχρι τώρα; Κανείς δεν είχε βρει αδιάσειστα στοιχεία για την παρουσία τους στην Ευρώπη.

Τι τους έκανε διαφορετικούς από έναν T. rex; Εδώ γίνεται ενδιαφέρον. Ενώ οι τυραννόσαυροι βασίζονταν κυρίως στα τεράστια κρανία τους και στη δύναμη του δαγκώματός τους, οι μεγαράπτορες ήταν φτιαγμένοι αλλιώς. Είχαν σχετικά στενά κρανία, δυνατά μπράτσα, και εκείνα τα τεράστια κυρτά νύχια που μπορεί να έφταναν τα 10 με 20 εκατοστά.

Σκέψου τους σαν τους μεγαλύτερους, πιο σκληρούς ξαδέρφιας των ράπτορ — μόνο που αυτοί δεν ήταν στο μέγεθος πουλιού. Ήταν σοβαροί θηρευτές, και κάποιοι τελικά έφτασαν να ανταγωνίζονται τους τυραννόσαυρους σε μέγεθος.

Γιατί έχει σημασία

Πέρα από τον προφανή "ουάου" παράγοντα του "νέο είδος δεινοσαύρου ανακαλύφθηκε", αυτό το εύρημα βοηθά τους παλαιοντολόγους να λύσουν ένα από τα πιο δύσκολα παζλ στην εξέλιξη των δεινοσαύρων: πώς διαφορετικές ομάδες απλώθηκαν στον αρχαίο κόσμο.

Οι μεγαράπτορες είναι σπάνιοι στο αρχείο απολιθωμάτων, κάτι που κάνει την κατανόηση της ιστορίας τους πραγματικά δύσκολη. Κάθε νέο κομμάτι του παζλ — ειδικά ένα τόσο σημαντικό όσο αυτό το κρανιακό τμήμα — βοηθά τους επιστήμονες να χτίσουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα του πώς η ζωή στη Γη εξελίχθηκε και μετακινήθηκε μέσα σε εκατομμύρια χρόνια.

Ο Δρ. Cassius Morrison, που ηγήθηκε της μελέτης, το είπε ωραία: "Είναι πραγματικό μυστήριο πώς αυτό το απολίθωμα αγνοήθηκε για τόσο καιρό."

Και έχει δίκιο. Το Νησί του Γουάιτ είναι γεμάτο απολιθώματα δεινοσαύρων. Ποιος ξέρει τι άλλο κάθεται αυτή τη στιγμή σε συλλογές, περιμένοντας κάποιον να του ρίξει μια δεύτερη ματιά;

Γι' αυτό η επιστήμη συνεχίζει να προχωράει — όχι μόνο από νέες ανακαλύψεις στο πεδίο, αλλά από ερευνητές που έχουν την περιέργεια να ξαναδούν ό,τι οι υπόλοιποι έχουμε ξεχάσει.

Μήπως την επόμενη φορά που επισκέπτεσαι ένα μουσείο, αφιέρωσε μια στιγμή για να αναρωτηθείς τι ιστορίες κρύβονται σε εκείνα τα συρτάρια;