Όταν η Αρχαιολογία Γίνεται λίγο... Τριχωτή (Ή Μάλλον Όχι!)

Εντάξει, θα το παραδεχτώ — όταν διάβασα για αυτή την ανακάλυψη, έμεινα με ερωτήσεις. Τι κάνει ένα φαλακρό σκυλί θαμμένο στην έρημο του Περού για 1.200 χρόνια; Και γιατί κάποιος ζωγράφισε το κρανίο του κόκκινο;

Αποδεικνύεται ότι αυτά δεν είναι απλά αρχαία αδέσποτα. Είναι οι πρόγονοι του Peruvian Inca Orchid, μιας φυλής που αναγνωρίζεται ακόμα και σήμερα από τον American Kennel Club. Σύμφωνα με νέα μελέτη στο Journal of Anthropological Archaeology, αυτά τα φαλακρά κουτάβια βρέθηκαν στο Castillo de Huarmey, έναν οικισμό της αυτοκρατορίας των Γουάρι στη βόρεια ακτή του Περού.

Η Μαγεία της Ερήμου

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο: η έρημος είναι τόσο ξηρή που υλικά που κανονικά θα είχαν σαπίσει έχουν διατηρηθεί σε εξαιρετική κατάσταση. Μιλάμε για τρίχες, κόκαλα, δέρμα, ρούχα, ακόμα και χρωστικές που δείχνουν ακόμα έντονες.

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν τρία σκελετούς σκύλων. Και ο ένας πάγωσε όλους — ένα φυσικά μουμιοποιημένο σκελετό σχεδόν ολόκληρο, που του έλειπαν μόνο τα κάτω μέρη των μπροστινών ποδιών. Το ζώο είχε ακόμα το δέρμα του. Τα αυτιά του ήταν εκεί. Και η λεπτομέρεια; Κάποιος είχε βάψει το κρανίο του με κιννάβαρι — ένα έντονο κόκκινο χρώμα που είχε μεγάλη σημασία στις αρχαίες περουβιανές ταφικές παραδόσεις.

Στην αρχή, νόμιζαν ότι ήταν σχετικά πρόσφατο — ίσως μόλις 50 ετών, από περιόδους λεηλασιών. Αλλά μετά, μια ερευνήτρια από το Dartmouth, η Weronika Tomczyk, πρόσεξε κάτι: και τα τρία σκυλιά ήταν φαλακρά ΚΑΙ του έλειπαν οι πρώτοι προγόμφιοι δόντια.

Αυτή η λεπτομέρεια; Επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν τυχαία αδέσποτα. Ήταν εκτρεφόμενα σκυλιά, με συγκεκριμένα σωματικά χαρακτηριστικά που περνούσαν σκόπιμα από γενιά σε γενιά.

Είναι Πολύπλοκο (Όπως Όλες οι Σχέσεις με Κατοικίδια)

Και εδώ γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον — και ειλικρινά, αρκετά σχετικό με εμάς σήμερα.

Οι συγγραφείς της μελέτης κάνουν μια παρατήρηση που με σκέφτηκε: οι αρχαίοι άνθρωποι είχαν περίπλοκες σχέσεις με τα σκυλιά, όπως κι εμείς σήμερα. Αναφέρουν ότι «ένα κατοικίδιο για μια ομάδα ανθρώπων μπορεί ταυτόχρονα να θεωρείται παράσιτο από τους πλησιέστερους γείτονές τους.»

Σκέψου το λίγο. Κάποιος στο 800 μ.Χ. λάτρευε το φαλακρό σκυλί του, ίσως του έβαψε ακόμα και το πρόσωπο κόκκινο πριν την ταφή. Αλλά ο γείτονάς του; Πιθανώς όχι θαυμαστής. Μπορεί να γάβγιζε συνέχεια. Μπορεί να έτρωγε από τις προμήθειες. Ή απλά να είχε αυτή την εκνευριστική συνήθεια να σε κοιτάζει με αυτά τα μελαγχολικά φαλακρά μάτια.

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης υπολείμματα καμηλοειδών της Νότιας Αμερικής (πιθανώς λάμα και αλπάκα) — κάποια θαμμένα ως τελετουργικές προσφορές, άλλα απλά πεταμένα σαν σκουπίδια. Φαίνεται πως οι Γουάρι είχαν διαφορετικές σχέσεις με διαφορετικά ζώα, πολλές φορές ταυτόχρονα.

Γιατί Έχει Σημασία

Πέρα από την cool παράμετρο (ναι, αρχαία μουμιοποιημένα σκυλιά είναι αντικειμενικά εντυπωσιακά), η ανακάλυψη είναι σημαντική για να κατανοήσουμε την αυτοκρατορία των Γουάρι. Το Castillo de Huarmey ήταν διοικητικό και ταφικό κέντρο 110 στρεμμάτων — ένα από τα ελάχιστα Γουάρι μνημεία στη βόρεια ακτή.

Προηγούμενες ανακαλύψεις εκεί περιλάμβαναν έναν άθικτο τάφο ελίτ με 58 γυναίκες υψηλού κοινωνικού status, ανθρώπινες θυσίες και πάνω από 1.300 αντικείμενα. Αλλά αυτά μας λένε για τις δομές εξουσίας και την πολιτική. Τα ευρήματα με τα σκυλιά; Μας δείχνουν την καθημερινή ζωή. Τις μικρές στιγμές. Έναν άνθρωπο, ίσως ένα παιδί, που αγαπούσε το φαλακρό σκυλί του και ήθελε να το θυμάται για πάντα.

Αυτή η σύνδεση μέσα σε 1.200 χρόνια — η αγάπη κάποιου για το κατοικίδιό του, διατηρημένη στον ξηρό αέρα της ερήμου — δεν σε συγκινεί λίγο;