We hebben ons ff verslikt. Grootse fout.
Oké, bekentenis-tijd. Wetenschappers hebben recent iets ontdekt dat me eigenlijk een stuk beter doet voelen over mijn eigen missers. Jarenlang keken onderzoekers over de hele wereld naar bepaalde Australische wandelende takken en dachten: "Ja, dat is die soort die we al kennen." Zo gepiept. Volgende.
Behalve... ze hadden het volledig mis.
Een team van de University of Sydney publiceerde recent onderzoek dat onthulde dat wat we voor twee soorten wandelende takken hielden — uit het genus Anchiale — eigenlijk vijf verschillende soorten waren. Vijf! Allemaal gewoon aanwezig in Australië, allemaal gefotografeerd door duizenden burgerwetenschappers en bestudeerd door professionals, jaar in jaar uit.
Dr. Braxton Jones, hoofdauteur van de studie, verwoordde het perfect: "Zelfs bij een van de meest gefotografeerde en vaak gerapporteerde insecten van Australië vinden we nog steeds soorten die de wetenschappelijke erkenning zijn ontglipt."
Kortom: de wandelende takken hebben gewonnen. En eerlijk? Ik ben ervoor.
Het Geval van de Verkeerde Identiteit
Hier wordt het verhaal echt gek. Eén van deze "nieuwe" soorten — inmiddels officieel Anchiale robusta gedoopt — had gewoon rondgehangen in Australische bossen, al wie weet hoe lang. Wetenschappers kenden hem. Natuurliefhebbers fotografeerden hem. Burgerwetenschappers uploadden duizenden waarnemingen van hem. Niemand stelde vragen bij wat ze zagen.
Tot iemand daadwerkelijk beter keek.
De onderzoekers combineerden DNA-analyse, museumexemplaren, veldwaarnemingen en zelfs insecten die in gevangenschap waren gekweekt. Toen ze alles aan elkaar knoopten, was het bewijs overduidelijk: dit was niet de soort die iedereen dacht dat het was. Het was decennialang verkeerd gedetermineerd.
Stel je voor: je ontdekt dat je buurman naar wie je twintig jaar lang elke ochtend hebt gezwaaid, eigenlijk een geheime tweelingbroer is die je nooit hebt ontmoet. Behalve dan dat de buurman een insect is. En de tweeling een totaal andere soort.
Wacht — Eitjes Met Deksels?
Één van de nieuw ontdekte soorten, gevonden in het kritisch bedreigde Mabi-regenwoud in Queensland, heeft een eigenschap die me oprecht verheugt: haar eitjes hebben een deksel.
Geen deksel-achtige structuur. Een echt, absolute deksel. Alsof iemand deze eitjes heeft ontworpen met een draaidop.
Onderzoekers zeggen dat deze dekselstructuur nooit eerder is gedocumenteerd bij welke wandelende tak dan ook, of diens naaste verwanten. Het zou kunnen helpen bij de incubatie, of misschien ziet het er gewoon cool uit. Hoe dan ook: ik ben obsessief over het idee dat we na al die tijd insecten bestuderen, iets totaal nieuws hebben gevonden in de eitjes-afdeling.
De soort heet Anchiale mabiensis, vernoemd naar het Mabi-regenwoud waar ze leeft. Gezien hoe bedreigd deze habitat is, voelt het vinden van een nieuwe soort daar extra bijzonder — en een beetje urgent.
Deze Beestjes Zijn Absoluut Gestrest (Op de Beste Manier)
Voordat we verder gaan, laat me je wat dingen vertellen over wandelende takken die me hard hebben laten lachen:
Baby-wandelende takken doen alsof ze mieren zijn. Baby's van het Extatosoma tiaratum (dat is de soortnaam, geen dinosaurus) imiteren daadwerkelijk mieren nadat ze zijn uitgekomen. Ze hangen rond in mierennesten, zien eruit als mieren, gedragen zich als mieren. De eitjes worden per ongeluk in mierennesten meegenomen, blijven maandenlang slapen, en de baby's... passen zich gewoon aan. Ze dwalen omhoog langs eucalyptusbomen, zien eruit en gedragen zich als mieren terwijl ze perfect veilig zijn voor roofdieren. Dit is het meest chaotische babygedrag dat ik ooit heb gehoord, en ik ben helemaal voor.
Sommige kunnen chemicaliën naar roofdieren spuiten. Zoals, actief Defensief spul afschieten op alles wat probeert ze op te eten. Hierdoor klinken ze als kleine insect-superhelden, eerlijk.
Ze kunnen hun eigen poten loskoppelen. Als een vogel een poot van een wandelende tak vastpakt, kan het insect hem gewoon... losmaken en wegrennen. De poot groeit uiteindelijk weer aan tijdens toekomstige vervelings. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind dit zowel horror als indrukwekkend.
Ze klonen zichzelf. Veel wandelende tak-soorten planten zich voort door middel van parthenogenese — vrouwtjes produceren nakomelingen die essentially genetische klonen van zichzelf zijn, zonder mannetjes nodig. De hele volgende generatie is vrouw. Wetenschappers noemen dit "parthenogenese." Ik noem het "de ultieme girl power."
Ze verrassen roofdieren met felle vleugels. Meestal zien wandelende takken eruit als saaie stokken. Maar wanneer ze bedreigd worden, flitsen sommige soorten plotseling felle kleuren en maken ze ritselende geluiden met hun vleugels. Het is basically de insect-equivalent van achter een deur vandaan springen en roepen: "BOE!"
Wat Betekent Dit Voor Ons?
Hier is wat me echt is bijgebleven na dit onderzoek: als we drie hele soorten van grote, goed gefotografeerde, vaak waargenomen insecten kunnen missen... wat is er dan nog meer?
Australië heeft ongeveer 130 bekende wandelende tak-soorten en wereldwijd zijn er zo'n 3.600 bekend. Maar dit onderzoek suggereert dat we zelfs in goed bestudeerde gebieden waarschijnlijk te laag tellen.
En het blijkt dat deze verkeerde determinaties niet zomaar wetenschappelijke curiositeiten zijn. Eén wandelende tak-soort die af en toe plaagachtige aantallen bereikt en bomen kaal eet? Ja, dat waren eigenlijk twee verschillende soorten onder één naam. Nu we ze kunnen onderscheiden, kunnen onderzoekers en landbeheerders mogelijk toekomstige uitbraken beter voorspellen en aanpakken — uitbraken die bosbouw en landbouw beïnvloeden.
Dus ja, taxonomie is belangrijk. Precies weten met welke soort je te maken hebt kan echte gevolgen hebben voor hoe we onze bossen en voedselvoorraden beheren.
De Les
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind dit hele verhaal vreemd genoeg geruststellend. Het betekent dat zelfs met al onze technologie, al onze burgerwetenschap-netwerken, al onze decennia aan onderzoek... de natuur nog steeds het vermogen heeft om ons te verrassen. Verborgen in takken. Verborgen in het zicht. Gewoon te wachten tot iemand beter kijkt.
Misschien zit er een les in over nieuwsgierigheid houden en betwijfelen wat we denken te weten.
Of misschien zijn wandelende takken gewoon de kleine tricksters van de natuur, die er volop van genieten om wetenschappers al meer dan zestig jaar te verwarren.
Hoe dan ook: ik cheer voor ze.
Bron: ScienceDaily