Mijn dagelijkse uitrusting: minder spullen, meer rust

Ik ben al jaren gefascineerd door EDC. Die afkorting staat voor Everyday Carry — de spullen die je elke dag bij je draagt. Vroeger propte ik mijn broekzakken vol. Sleutels, zakmes, telefoon, portemonnee, oordopjes, een balpen. Het gewicht trok aan mijn broek.

Op een gegeven moment begon ik na te denken. Waarom draag ik dit allemaal mee? Welk probleem lost elk item op? Die vraag veranderde mijn hele denken.

Mijn EDC-filosofie

Mijn uitgangspunt is simpel: neem alleen wat je écht gebruikt. Elke dag. Niet "voor het geval dat". Niet "misschien ooit". Echt gebruiken betekent: minstens drie keer per week in je handen hebben.

Als iets langer dan een week in je tas zit zonder dat je ernaar grijpt, hoort het er niet in thuis.

Dit klinkt misschien streng. Maar het bracht me rust. Mijn broekzakken werden lichter. Mijn rug deed minder pijn. En ik koos bewuster voor de dingen die ík belangrijk vind.

De mes: niet cool, maar praktisch

Ik wist dat ik een mes nodig had. Dat klinkt misschien overdreven, maar bedenk maar eens hoe vaak je in het dagelijks leven iets moet doorsnijden. Tape. Karton. Een touwtje. De verpakking van die nieuwe hoofdtelefoon.

Een mes hoort gewoon in je EDC-thuis.

Ik koos voor een vakantie-aankoop: een stevig zakmes met een veer. Niet te duur. Niet te groot. Het past in mijn broekzak zonder te steken.

Waarom geen multitool? Die heb ik ook gehad. Te zwaar. Te groot. En de mesfunctie op zo'n tool is altijd een compromis.

Mijn mes opent pakketjes. Snijdt draad. Schilt fruit als ik onderweg ben. Kleine klussen. Maar die kleine klussen gebeuren élke week.

Pen en notitieboekje: mijn gedachtenanker

Hier wordt het persoonlijk.

Ik houd een notitieboekje bij me. Klein. Zo'n A6 formaat. Altijd in mijn binnenzak van mijn jas of in mijn tas.

Waarom geen digitale oplossing? Ik heb apps geprobeerd. Todo-lijsten. Notities op mijn telefoon. Het werkt niet voor mij. Wat ik met de hand schrijf, onthoud ik beter. En mijn telefoon ligt toch vaak ergens anders.

Mijn pen is een simpele balpen. Niks bijzonders. Maar hij schrijft soepel en de inkt is snel droog.

Wat schrijf ik? Dingen die ik niet wil vergeten. Ideeën die ik onderweg krijg. Plannen voor later. Soms een krabbel van mijn dochter.

Het klinkt misschien ouderwets. Maar dit notitieboekje is voor mij wat voor anderen hun telefoon is: de plek waar mijn gedachten terechtkomen.

Samen vormen ze iets

Mes, pen, notitieboekje. Dat is mijn basis-EDC.

Ze passen bij wie ik ben. Iemand die houdt van eenvoud, maar ook van voorbereiding. Iemand die denkt in oplossingen, niet in gadgets.

Natuurlijk, iedereen is anders. Misschien heb jij een zaklamp nodig. Of een kleine pincet. Dat is prima.

De kunst is niet om precies mijn spullen te kopiëren. De kunst is om bewust na te denken over wat jij meeneemt. En wat niet.

Mijn uitrusting past bij mijn leven. En dat geeft een goed gevoel.