De verborgen crisis waar niemand het over heeft

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen.

Toen ik voor het eerst over dit onderzoek las, reageerde ik met ongeloof. Daarna met verdriet. En vervolgens met frustratie dat dit niet elke dag op de voorpagina staat.

Wat is het geval: onderzoekers bekeken alle baby's die in 2017 in Georgia werden geboren — alle 130.267 — en volgden wat er met de vaders gebeurde in de vijf jaar daarna.

796 vaders overleden.

En hier werd ik echt stil van: 60% van die sterfgevallen had voorkomen kunnen worden. Zelfdoding. Overdoses. Doodslag. Ongevallen. Dit zijn geen biologische complicaties waar we niets aan kunnen doen. Dit zijn tragedies die we misschien hadden kunnen voorkomen met de juiste ondersteuning.

We keken allemaal de verkeerde kant op

Jarenlang werd maternale sterfte een crisis genoemd in Amerika. En dat is het ook — onze cijfers zijn beschamend vergeleken met andere rijke landen. Eindelijk zijn we aandacht gaan besteden aan de risico's voor nieuwe moeders.

Maar wat tot nu toe niemand wilde toegeven? Vaders sterven ook, en in alarmerende aantallen.

Dr. Craig Garfield, de kinderarts achter dit onderzoek, zei iets dat me is bijgebleven. Hij werkt op neonatale intensive cares en is opgehouden met tellen hoe vaak hij moeders heeft zien omgaan met de dood van hun partner — door schietpartijen,auto-ongelukken, overdoses. Zijn gevoel? "Dat gebeurt vaker dan dat moeders sterven."

Hij heeft gelijk. En wij... keken gewoon de andere kant op.

Waarom praat niemand hierover?

Ik denk hier vaak over na. Waarom richten we ons bij de overgang naar het ouderschap bijna uitsluitend op moeders? De rol van papa wordt vaak herleid tot "steunende partner" en misschien een luier verschonen.

Maar wat niemand je vertelt: vader worden is ook een enorme psychologische omschakeling. Plotseling ben je verantwoordelijk voor een ander mensje. De druk om te zorgen, te beschermen, om een goede vader te zijn terwijl de jouwe misschien niet aanwezig was — het stapelt zich op.

En toch, waar zijn de check-ins? Waar zijn de postpartum steungroepen voor nieuwe vaders? Waar zijn de systemen die vaders kunnen opvangen die worstelen?

Het antwoord: die bestaan vrijwel niet.

De cijfers die ons zouden moeten achtervolgen

Laat me uitpluizen wat het onderzoek vond, want deze statistieken verdienen dat je er even bij stil staat:

• 143 vaders stierven door doodslag
• 142 door ongevallen
• 102 door zelfdoding
• 93 door overdoses
• 296 door natuurlijke oorzaken

Dat is geen klein getal. Bijna 800 gezinnen in slechts één staat, over slechts vijf jaar, waar kinderen hun vader verloren in de meest kwetsbare periode van hun leven.

De onderzoekers ontdekten dat bepaalde groepen een bijzonder hoog risico liepen. Vader die niet getrouwd waren, in landelijke gebieden woonden, via Medicaid bevielen, of niet-Hispanic Black waren — deze mannen hadden significant hogere overlevingskansen. Dit zijn geen willekeurige statistieken. Dit zijn patronen die wijzen op systemische gaten in ondersteuning, toegang tot gezondheidszorg en sociale voorzieningen.

De complicatie die alles ingewikkelder maakt

Hier wordt het spannend.

Ondanks al deze vermijdbare sterfgevallen vond het onderzoek ook iets verrassends: vaders hadden overall lagere sterftecijfers dan mannen zonder kinderen.

Denk daar even over na. Onder mannen van 30 tot 34 was het sterftecijfer voor vaders 120 per 100.000. Voor niet-vaders in dezelfde leeftijdsgroep? Dat was 231 per 100.000. Bijna het dubbele.

Dus wat zegt dat ons? Misschien heeft het vaderschap zelf beschermende voordelen. Misschien stimuleert het hebben van kinderen gezondere keuzes. Misschien hadden mannen die vader werden hun leven al beter op orde, of geeft dat nieuwe doel en verantwoordelijkheid mensen daadwerkelijk een boost.

Of misschien — en dit is de mogelijkheid die mij 's nachts wakker houdt — zien we alleen de vaders die overleefden. De mannen die al worstelden, zijn misschien gestorven voor of rond de geboorte van hun kinderen, en kwamen nooit in deze dataset voor.

We weten het niet. En dat is onderdeel van het probleem. We weten het niet omdat we niet kijken.

Wat zou het kosten om dit op te lossen?

Hier word ik gefrustreerd van. Want dit voelt niet als een onoplosbaar probleem.

Maternale sterfte-overzichtscommissies bestaan in de meeste staten. Wanneer een moeder sterft tijdens de zwangerschap of binnen een jaar na de bevalling, wordt er onderzoek gedaan. Ze achterhalen wat er misging en proberen te voorkomen dat het weer gebeurt.

Voor vaders? Niks. Geen systematische registratie, geen reviews, geen pogingen om van deze tragedies te leren.

Dr. Garfield verwoordde het perfect: "Onze data tonen dat vaders vaak sterven in de eerste jaren van het leven van hun kind, en we hebben geen systemen om te begrijpen hoe we dit zouden kunnen voorkomen. Dat is een enorme blinde vlek."

ENORM is nog zacht uitgedrukt.

Wat zou helpen?

Dus wat moet er eigenlijk gebeuren? Hier zijn een paar gedachten:

We moeten vaderssterfte gaan bijhouden. Als we maternale sterfte kunnen monitoren, kunnen we hetzelfde doen voor vaders. Geboorteaktes noemen al vaders. Overlijdensaktes bestaan. Deze gegevens aan elkaar koppelen is geen raketwetenschap — het vergt alleen bewuste inspanning en financiering.

We hebben postpartum ondersteuning voor vaders nodig. Cursussen voor nieuwe ouders die vaders daadwerkelijk betrekken. Geestelijke gezondheidszorg speciaal ontworpen voor nieuwe vaders. Steungroepen waar mannen kunnen praten over het angstaanjagende, uitputtende, prachtige avontuur van ouderschap — zonder stigma.

We moeten de raciale en sociaaleconomische ongelijkheden aanpakken. Het feit dat Black vaders en vaders in landelijke gebieden hogere sterftecijfers hebben, is geen toeval. Het is een teken dat onze systemen de meest kwetsbare gezinnen in de steek laten. Betere toegang tot gezondheidszorg, mentale ondersteuning en gemeenschapsvoorzieningen kunnen levens redden.

We moeten het gesprek over vaderschap veranderen. Mannen mogen worstelen. Mannen mogen hulp nodig hebben. Mannen mogen toegeven dat ouderschap overweldigend, eng en moeilijk is. Totdat we ruimte creëren voor die eerlijkheid, zullen mannen in stilte blijven lijden.

Een persoonlijke noot

Zelf heb ik geen kinderen, maar ik heb vrienden vader zien worden. De transformatie is echt. Deze mannen die ik kende als relaxte, zorgeloze twintigers kregen plotseling een ongelooflijke ernst in hun ogen. De liefde was onmiddellijk en overweldigend — en dat was de angst om niet goed genoeg te zijn ook.

En dan denk ik na over wat er gebeurt wanneer die angst nergens naartoe kan. Wanneer er geen resources zijn, geen check-ins, niemand die vraagt "hoe gaat het echt?"

Veel van deze sterfgevallen waren te voorkomen. Zelfdoding. Overdoses. Doodslag die misschien voorkomen hadden kunnen worden met betere gemeenschapsvoorzieningen en mentale ondersteuning. Ongevallen die vermeden hadden kunnen worden als mannen hun pijn niet zelf medicijneerden.

We kunnen beter. We moeten beter.

De bottom line

Hier is de waarheid: elke ouder telt. Elk gezin dat een moeder of vader verliest aan vermijdbare oorzaken is een tragedie. En hoewel we eindelijk maternale sterfte serieus zijn gaan nemen, hebben we een hele andere groep van rouwende families genegeerd.

Dit onderzoek is slechts Georgia. Slechts vijf jaar. Stel je voor wat de cijfers zijn in alle 50 staten, over decennia van niet-geregistreerde sterfgevallen.

Kinderen hebben hun vaders nodig. Gezinnen hebben hun vaders nodig. En op dit moment laten we hen op de meest basale manier in de steek — door niet eens te merken wanneer ze weg zijn.

Het wordt tijd dat we onze ogen openen. Het wordt tijd dat we gaan tellen. En het wordt tijd dat we er iets aan doen.