Die dinosauriër-vergelijking waar niemand om vroeg
Hier is iets wat mij 's nachts wakker houdt — en dan bedoel ik op een "fascinerende wetenschap"-manier, niet op een paranoia-manier: zesenzestig miljoen jaar geleden maakte een enorme asteroïde korte metten met de dinosauriërs. We hebben het over een projectiel van tien tot vijftien kilometer breed. Zo groot als een kleine stad, die uit de ruimte op ons afkomt.
Het gekke? De dinosauriërs stierven helemaal niet door de directe inslag. De meesten bevroren en verhongerden gedurende wat vast een akelig lange periode moet zijn geweest, terwijl brokstukken de zon blokkeerden en de aarde veranderde in een bevroren hel.
Dus, kan ons hetzelfde overkomen?
Die asteroïden staan dichterbij dan je denkt
In mei schoot een asteroïde genaamd 2026 JH2 langs de aarde op slechts 90.000 kilometer afstand. Dat is basically een космический near-miss — ongeveer een kwart van de afstand naar de maan. En hier komt het verontrustende: dit zijn asteroïden die we kunnen volgen. Er zijn er nog duizenden die we helemaal niet hebben ontdekt.
Het goede nieuws? In 2022 lukte het NASA daadwerkelijk om de baan van een asteroïde te veranderen door er een raket in te rammen. We hebben dus best indrukwekkende afweertechnologie in ontwikkeling.
Het minder goede nieuws? Een studie uit 2019 schatte dat een asteroïde groot genoeg om massa-extinctie te veroorzaken — zeg maar drie kilometer of meer — maar eens in de zes miljoen jaar of zo inslaat. Dus statistisch gezien waarschijnlijk niet in ons leven.
Maar hier wordt ik knettergek van: we spelen eigenlijk kosmische roulette, behalve dat het pistool al miljoenen jaren geladen is en we het nu pas doorhebben.
De Grote Filter: Zijn we gedoemd te mislukken?
Hier wordt het pas echt filosofisch. Sommige onderzoekers geloven in de "Grote Filter"-theorie — het idee dat er bepaalde existentiële drempels zijn waar beschavingen onvermijdelijk tegenaan botsen voordat ze ruimtevarende samenlevingen worden.
Denk er eens zo over na: als het universum zo kolossaal is, waar zijn dan alle aliens? Eén verklaring is dat intelligent leven consistent zichzelf vernietigt voordat het de sterren bereikt. Jaja.
Kandidaten voor onze filter? Nucleaire oorlog, pandemieën (daar kregen we net een voorproefje van), klimaatramp, of — en dit is degene die futurologen 's nachts wakker houdt — geavanceerde kunstmatige intelligentie die besluit dat mensen niet meer nodig zijn.
Ik persoonlijk ben Team "bouw geen superintelligente robots die zouden kunnen besluiten dat mensheid onhandig is," maar dat is maar mijn mening.
De zon zal ons uiteindelijk allemaal doden (Maar niet binnenkort)
Hier is wat perspectief dat ofwel geruststellend ofwel horrors is, afhankelijk van je stemming: de zon gaat dood. Over ongeveer vijf miljard jaar zal onze vriendelijke buurster uitdijen tot een rode reus en mogelijk de aarde volledig opslokken.
Maar eerlijk? Dat is zo ver weg dat het bijna niet de moeite waard is om je zorgen over te maken. Tegen die tijd, als we onszelf niet eerst vernietigen, hebben we waarschijnlijk andere sterrenstelsels gekoloniseerd. Of we zijn gewoon heel geavanceerde digitale bewustzijns die door de ruimte zweven. Wie weet?
Het universum zou ook kunnen sterven (Ja, echt)
Okay, nu wordt het echt geestverruimend. Afhankelijk van welk kosmologisch model je volgt, zou het hele universum uiteindelijk kunnen eindigen.
Sommige wetenschappers geloven in de "Grote Bevriezing" — waar het universum blijft uitdijen tot alles zo ver uit elkaar drijft dat sterren niet meer kunnen vormen, en alles gewoon... wegsterft in koude, duistere leegte. Alsof de batterijen van het universum eindelijk leeg zijn.
Anderen theoriseren de "Grote Crunch," waarbij zwaartekracht uiteindelijk alles weer samen trekt in een enkel punt — essentially het omgekeerde van de oerknal. Stel je voor dat het hele universum instort in één kosmisch punt van oneindige dichtheid. Bizar, toch?
Er is zelfs een "Grote Stuitel"-hypothese die suggereert dat het universum eindeloos oscilleert tussen uitdijing en inkrimping. Misschien zitten we wel in één iteratie van een oneindige lus.
Dus wat is het vonnis?
Eerlijk? Het meest waarschijnlijke scenario voor uitsterven van de mensheid is waarschijnlijk iets waar we nog niet eens aan gedacht hebben. Door de geschiedenis heen waren de dingen die daadwerkelijk beschavingen beëindigden zelden waar mensen zich op dat moment zorgen over maakten.
Maar hier is mijn kijk: we zijn de eerste soort in de geschiedenis van de aarde die daadwerkelijk begrijpt welke risico's we lopen. Dat is ofwel angstaanjagend ofwel machtig, afhankelijk van hoe je het bekijkt.
Misschien is de echte vraag niet "hoe zullen we eindigen" maar "wat gaan we eraan doen?" Want unlike de dinosauriërs hebben wij technologie, wetenschap, en het cognitieve vermogen om te plannen voor bedreigingen die nog niet hebben plaatsgevonden.
Dat geeft me een beetje hoop, eerlijk gezegd. Ja, het universum is uitgestrekt en onverschillig en waarschijnlijk vol manieren om ons te vernietigen. Maar we zijn ook behoorlijk slim als we ons erin vastbijten.
Nu ik erover nadenk, ga ik even opzoeken of er deze week verontrustende asteroïden langs de aarde vliegen. Gewoon om mijn hoofd te kalmeren. Beslist niet omdat ik het afgelopen uur aan het piekeren ben over existentiële dreigingen.
Bronnen: Popular Mechanics