Waarom ik wakker lag van een vulkaan die misschien nooit uitbarst

Er is iets dat ik met je wil delen. Iets waar ik de hele nacht over heb liggen piekeren nadat ik erover las.

De meesten van ons denken waarschijnlijk dat als een vulkaan in de buurt van een grote Amerikaanse stad uitbarst, we op z'n minst enig waarschuwingssignaal krijgen. Misschien wat schudderingen in de grond. Een onheilspellende rookpluim. Een dramatische evacuatie, zoals in de films.

Toch?

Fout. Groot,fout.

De vulkanische dreiging waar niemand het over heeft

De grootste vulkanische dreiging voor het noordwesten van de Stille Oceaan is helemaal geen uitbarsting. Het is iets dat zonder enige waarschuwing kan gebeuren. Geen aardbevingen. Geen gerommel. Geen dramatische aswolken. Gewoon... verwoesting.

Ik heb het over lahars.

Zeg het maar eens hardop: la-har.

Dit zijn in wezen helse cementmolens — een kolkende brij van vulkanisch gesteente, sediment en water die met snelwegen over een berghelling raast. We hebben het over 100 kilometer per uur door een rivierdal, waarbij alles op zijn pad wordt vernietigd.

Het enge aan lahars? Ze geven helemaal niet om het feit of de vulkaan daadwerkelijk uitbarst.

Een lahar kan worden veroorzaakt door alles wat de berg destabiliseert — een enorme aardverschuiving, hevige regenval, het bezwijken van een dam, zelfs een aardbeving. De vulkaan zit gewoon... daar, onschuldig te kijken, terwijl dodelijke modder naar de dorpen eronder raast.

Denk aan Mount St. Helens

Toen Mount St. Helens in 1980 ontplofte, richtte de uitbarsting zelf schade aan. Maar de werkelijk verwoestende vernietiging kwam van de lahar die hij genereerde. Zevenenvijftig mensen kwamen om het leven. Infrastructuur ter waarde van bijna een miljard dollar werd verwoest.

Wetenschappers keken naar die ramp en realiseerden zich: we moeten ons voorbereiden op het ding dat we niet zien aankomen.

En hier is wat vulkanologen 's nachts wakker houdt: Mount Rainier.

De vulkaan bij Seattle waar niemand over piekert (maar dat wel zou moeten)

Mount Rainier ligt ongeveer 100 kilometer van Seattle. Zo'n 150.000 mensen wonen in Pierce County, precies in het voorspelde lahar-pad.

Als een aardverschuiving een lahar zou veroorzaken op de westelijke helling van Rainier, dan zouden gemeenschappen als Orting, Puyallup en Sumner binnen dertig minuten bedolven kunnen zijn.

Dertig minuten.

Dat is niet genoeg tijd voor evacuatiesirenes. Dat is nauwelijks genoeg tijd om deze zin af te lezen.

Een wetenschapper die ik las noemde lahars zonder waarschuwing "het ding dat 's nachts kan toeslaan." Een andere zei dat ze hem "onbehaaglijk" maakten. Dit zijn professionals die hun hele leven vulkanische gevaren bestuderen, en ze zijn oprecht ongerust.

Dat zegt wel iets.

Dus wat doen wetenschappers eraan?

Goed nieuws: onderzoekers zitten niet stil te wachten op een ramp.

Het USGS Cascades Volcano Observatory heeft een uitgebreid monitoringsysteem opgebouwd in de hele regio. Ze kunnen lahar-signalen detecteren en waarschuwingen doorsturen naar rampenbestrijders. Wetenschappers in Oregon hebben zelfs aangepaste goten gebouwd om lahar-stromingen na te bootsen en te bestuderen hoe ze zich gedragen.

Het lastige? Lahars zijn ongelooflijk onvoorspelbaar. Ze kunnen groter of kleiner worden tijdens het reizen. Ze kunnen van consistentie, snelheid en richting veranderen. Eén wetenschapper omschreef ze als "complexe verschijnselen die tijdens transport veel veranderen."

Met andere woorden: precies modelleren wat er zal gebeuren is enorm moeilijk.

Waarom dit jou aangaat

"Maar wacht," denk je misschien, "ik woon nergens in de buurt van een vulkaan."

Dat is een eerlijk punt. Maar hier is waarom dit verhaal verder reikt dan het noordwesten van de Stille Oceaan:

Ten eerste herinnert het ons eraan dat de dreigingen van de natuur zich niet altijd aankondigen zoals we verwachten. We zijn getraind om te denken "vulkaan = uitbarsting", maar de werkelijkheid is rommeliger en enger dan dat.

Ten tweede: de wetenschap van voorspellen is moeilijk. Wetenschappers werken met onvolledige data, complexe systemen en de fundamentele uitdaging dat we geen experimenten kunnen uitvoeren op echte rampen. Elk lahar-model is gebaseerd op het begrijpen van gebeurtenissen uit het verleden en de hoop dat de toekomst zich soortgelijk zal gedragen.

Ten derde, en misschien het belangrijkste: dit is een verhaal over hoe voorbereiding loont. De monitoringsystemen, het onderzoek, de noodplannen — ze bestaan omdat we harde lessen leerden van Mount St. Helens. Ze bestaan omdat wetenschappers en beleidsmakers besloten dat "voorkomen is beter dan genezen" eigenlijk een verstandige filosofie is.

De conclusie

Zal morgen een catastrofale lahar het gebied rond Seattle treffen? Vrijwel zeker niet. De kans op een individueel incident in een bepaald jaar is relatief klein.

Maar "relatief kleine kans" en "kan niet gebeuren" zijn heel verschillende dingen. Mount Rainier heeft in het verleden enorme lahars geproduceerd. Dat zal weer gebeuren.

De vraag is niet of — het is wanneer. En of we er klaar voor zullen zijn.

Dus de volgende keer dat je hoort over vulkanische activiteit in het noordwesten van de Stille Oceaan, denk dan niet alleen aan dramatische uitbarstingen. Denk aan de grond onder je voeten, de bergen boven je, en de onzichtbare modderstromen die zonder enige waarschuwing naar beneden kunnen razen.

Soms kondigen de grootste rampen zich helemaal niet aan.

Wat vind jij van dit onderwerp? Vind je dat het leren over "stille" natuurrampen je kijk op noodvoorbereiding verandert? Laat hieronder een reactie achter — ik hoor graag wat je denkt!