Εντάξει, πρέπει να μοιραστώ κάτι που μόλις με έκανε πραγματικά ενθουσιασμένο για την έρευνα στον καρκίνο. Και δεν το λέω ελαφριά.
Μια νέα μελέτη από ερευνητές στο UCL και στο UCLH προκαλεί αναστάρωση στον κόσμο της έρευνας για τον καρκίνο. Δοκιμάζουν ένα ανοσοθεραπευτικό φάρμακο που ονομάζεται pembrolizumab — το οποίο χορηγείται πριν την επέμβαση — και τα αποτελέσματα είναι ειλικρινά αξιοσημείωτα.
Η υπόθεση είναι η εξής: 32 ασθενείς με έναν συγκεκριμένο γενετικό τύπο καρκίνου του εντέρου (MMR deficient/MSI-high, αν θέλετε να είστε τεχνικοί) έλαβαν περίπου εννέα εβδομάδες ανοσοθεραπείας πριν από την προγραμματισμένη επέμβασή τους. Χωρίς χημειοθεραπεία πρώτα. Χωρίς αναμονή. Μόνο αυτή η στοχευμένη ανοσοθεραπεία για να προετοιμάσει τα σώματά τους να παλέψουν.
Και μετά; Παρακολούθησαν αυτούς τους ασθενείς για 33 μήνες.
Μηδέν. Επανεμφανίσεις.
Ούτε ένας και μόνο ασθενής είδε τον καρκίνο του να επιστρέφει. Ούτε και στους ασθενείς που είχαν ακόμα μικροσκοπικά ίχνη καρκίνου μετά τη θεραπεία — αυτά τα υπολείμματα των κυττάρων απλώς... έμειναν εκεί. Δεν αναπτύχθηκαν. Δεν εξαπλώθηκαν. Δεν έκαναν τίποτα.
Συγκρίνετε αυτό με την τυπική προσέγγιση — επέμβαση ακολουθουμένη από χημειοθεραπεία — όπου περίπου το 25% των ασθενών βλέπει συνήθως τον καρκίνο του να επιστρέφει εντός τριών ετών. Αυτή είναι μια αρκετά εντυπωσιακή διαφορά.
Τώρα, θέλω να είμαι προσεκτικός εδώ, γιατί αυτό δεν είναι μια θεραπεία για όλο τον καρκίνο του εντέρου. Αυτό το συγκεκριμένο γενετικό προφίλ εμφανίζεται σε περίπου 10-15% των περιπτώσεων καρκίνου του εντέρου στάδιοu δύο και τριών. Αλλά ορίστε αυτό που είναι τόσο υποσχόμενο: μιλάμε για ασθενείς που ιστορικά είχαν δυσκολότερες πιθανότητες, και αυτή η προσέγγιση τους προσφέρει κάτι που μοιάζει εξαιρετικά κοντά σε μια διαρκή ύφεση.
Αλλά οι ερευνητές δεν σταμάτησαν στο «ουάου, λειτούργησε!». Προσπαθούν να καταλάβουν γιατί λειτούργησε τόσο καλά — και το πιο σημαντικό, πώς να προβλέψουν ποιος θα επωφεληθεί περισσότερο.
Αναπτύχθηκαν εξατομικευμένες εξετάσεις αίματος που μπορούν ουσιαστικά να αναζητήσουν ίχνη της DNA του όγκου που αιωρούνται στην κυκλοφορία του αίματος. Η εξαφάνιση αυτού του DNA του όγκου ταίριαζε στενά με το αν οι ασθενείς είχαν μηδέν ανιχνεύσιμο καρκίνο που απέμεινε. Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό: δυνητικά να μπορούμε να πούμε νωρίς αν η θεραπεία λειτουργεί, χωρίς να περιμένουμε μήνες για απεικονίσεις.
Ο Δρ. Kai-Keen Shiu, ένας από τους κύριους ερευνητές, το εξέφρασε έτσι: αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει τους γιατρούς να προσαρμόσουν την θεραπεία. Οι ασθενείς που εξελίσσονται καλά μπορεί να χρειάζονται λιγότερο επιθετική θεραπεία. Οι ασθενείς με υψηλότερο κίνδυνο θα μπορούσαν να λαμβάνουν πιο εντατική φρονήδα, ακριβώς όταν την χρειάζονται.
Εδώ είναι αυτό που με εντυπωσίασε πραγματικά σε αυτή την ιστορία. Ο καρκίνος του εντέρου είναι ο τέταρτος πιο συνηθισμένος καρκίνος στο Ηνωμένο Βασίλειο, με περίπου 44.000 νέα περιστατικά κάθε χρόνο. Και ενώ συχνά μιλάμε για το πόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα όταν εντοπίζεται νωρίς (και είναι — το στάδιο ένα έχει περίπου 90% επιβίωση 5 ετών), η πραγματικότητα είναι ότι δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί. Στο στάδιο τρία η επιβίωση πέφτει στο 65%, και στο στάδιο τέσσερα είναι μόνο 10%.
Έτσι, όταν έρχεται κάτι που μπορεί να μετατοπίσει ουσιαστικά αυτά τα νούμερα — ειδικά για ασθενείς με δυσκολότερους τύπους καρκίνου — αξίζει να το προσέξουμε.
Αυτή είναι η τελική απάντηση; Όχι. Πρόκειται για μια μικρή δοκιμή (32 ασθενείς) και πρέπει πάντα να δούμε τα αποτελέσματα να επαναλαμβάνονται σε μεγαλύτερες μελέτες. Αλλά το «μηδέν επανεμφανίσεις μετά από 33 μήνες» είναι το είδος της είδησης που κάνει τους ερευνητές να σκυλώσουν μπροστά και να πουν: «Εντάξει, πρέπει να το καταλάβουμε καλύτερα».
Και ειλικρινά; Αυτό είναι ακριβώς το είδος της επιστήμης για την οποία λατρεύω να γράφω.