- Openingshook over vliegende auto's en waarom we het idee geweldig vinden
- De aankondiging van de Tesla-demo
- Geschiedenis van mislukte beloften (maar in mijn eigen woorden, niet gekopieerd)
- Mijn commentaar en meningen
- Afsluitende reflectie
Oké, ik moet toegeven: toen ik voor het eerst de video zag van de vliegende Tesla Roadster die zichzelf ondersteboven lanceerde en vervolgens gracieus rechtop kwam te staan in de lucht, riep ik hoorbaar "woah". Want laten we eerlijk zijn: vliegende auto's zijn cool. Het is het soort ding waar we al van dromen sinds we voor het eerst Marty McFly over het verkeer zagen scheuren in Back to the Future Part II.
Elon Musk presenteerde dit mooie exemplaar in een SpaceX-faciliteit in Texas, compleet met een enthousiaste menigte die juichte. De auto maakt gebruik van 10 nozzles die verbonden zijn met ultra-hogedruktanks om zichzelf in de lucht te schieten. Geen bestuurder, merkte Musk op — "om er zeker van te zijn dat we niemand vermoorden," zei hij met een lach. Klassiek.
De productietermijn? 2028, als alles perfect volgens plan verloopt.
En kijk, ik wil dat dit werkt. Echt waar. Er is iets diep menselijks aan het verlangen om te ontsnappen aan files en overvolle snelwegen. Maar hier komt het — en ik zeg dit met alle liefde in mijn hart — we hebben dit eerder meegemaakt. Heel vaak zelfs.
Al in 1957 kondigde het tijdschrift Popular Mechanics vol vertrouwen aan dat de "Aerial Sedan" van de Hiller Helicopter Company in 1967 jouw vliegende auto zou zijn. Het artikel beschreef zelfs de techniek in detail: vier ducted fans die de motor en de cabine ondersteunen. Stanley Hiller Jr., de uitvinder, had als tiener al geschiedenis geschreven door de eerste coaxiale helikopter te creëren. Hij was geen beginner.
De Koreaanse Oorlog zou de boel hebben vertraagd. En daarna... tja, het gebeurde niet. De vliegende auto verscheen nooit in de opritten van Amerika. Of ergens anders, om eerlijk te zijn.
Dit patroon heeft zich decennialang herhaald. Om de paar jaar belooft een bedrijf of uitvinder dat de vliegende auto eindelijk komt, en om de paar jaar staan we nog steeds in de file op de grond.
Dus waarom blijf ik over deze dingen schrijven? Waarom blijf ik enthousiast worden? Omdat dat eerlijk gezegd is waar het mens-zijn om draait, nietwaar? We dromen onmogelijke dromen. We bouwen dingen die krankzinnig lijken. En weet je wat? De meeste van die krankzinnige ideeën mislukken inderdaad. Maar sommige niet. De gebroeders Wright werden uitgelachen voordat ze geschiedenis schreven bij Kitty Hawk.
Gaat de vliegende auto van Tesla degene zijn die het daadwerkelijk gaat redden? Ik weet het oprecht niet. De technische demonstratie was indrukwekkend — dat geef ik ze. Maar er zit een enorme kloof tussen "kijk wat we kunnen in een gecontroleerde demo" en "hier is een veilig, betaalbaar voertuig dat je kunt kopen."
Wat ik wel weet, is dit: elke keer dat iemand een poging doet met de droom van de vliegende auto, leren we iets nieuws. Misschien is het probleem niet de technologie — misschien is het regelgeving, of de kosten, of de infrastructuur. Misschien hebben we een totaal andere aanpak nodig.
Dus ja, ik blijf voorzichtig optimistisch over de deadline van Tesla in 2028. Ik zal met interesse toekijken hoe ze waarschijnlijk een paar prototypes laten neerstorten om uit te zoeken wat er daadwerkelijk haalbaar is. En ik zal hier zijn om erover te schrijven, want eerlijk is eerlijk: zelfs de mislukkingen maken deel uit van het verhaal dat ons uiteindelijk naar iets geweldigs leidt.
Maar ruil je sedan voorlopig nog maar even niet in voor een aanbetaling voor deze auto. De geschiedenis suggereert dat geduld verstandig is.
https://www.popularmechanics.com/cars/hybrid-electric/a74158903/tesla-flying-car-history