Γιατί το φαγητό δεν έχει γεύση; Η απάντηση που περίμεναν πολλοί

Έχει συμβεί να δεις ένα υπέροχο σοκολατένιο τούρτα ή ένα καυτό μπολ ραμέν και, μόλις πάρεις μια μπουκιά, να μην νιώθεις... τίποτα. Μόνο υφή. Κάτι σαν να μασχάς χαρτί αντί για φαγητό.

Για τους περισσότερους, η απώλεια γεύσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας ήταν μια προσωρινή αναστάτωση που έφυγε σε λίγες εβδομάδες. Όμως, για μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, αυτή η «ομίχλη» στις γεύσεις παραμένει ακόμα. Οι επιστήμονες έπρεπε να πάρουν κεφαλιά, αλλά μια νέα έρευνα φαίνεται να βρήκε επιτέλους την απάντηση.

Δεν είναι το «λογισμικό», είναι το «υλικό» σου

Για καιρό, το ερώτημα ήταν: φταίει ο εγκέφαλος που δεν επεξεργάζεται το σήμα ή η γλώσσα που δεν το στέλνει;

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και αρκετά σουηδικά πανεπιστήμια βρήκαν την απάντηση: φταίνε οι ίδιες οι κυτταρικές ομάδες.

Ας το εξηγήσουμε απλά. Μέσα στις γεύσες μας υπάρχει μια πρωτεΐνη που λέγεται PLCβ2. Φανταστείτε την σαν έναν μοριακό ενισχυτή. Όταν τρώτε κάτι γλυκό, πικρό ή umami (τον γευστικό αριθμό), τα κύτταρα της γλώσσας πιάνουν το σήμα και το στέλνουν στον εγκέφαλο. Όμως, αυτά τα σήματα είναι πολύ αδύναμα. Χρειάζονται τον ενισχυτή PLCβ2 για να δυνατώσουν, ώστε ο εγκέφαλος να μπορεί να τα «ακούσει».

Η μελέτη έδειξε ότι σε αυτούς τους ανθρώπους, η πρωτεΐνη αυτή ήταν πολύ χαμηλή. Χωρίς την ενίσχυση, το σήμα είναι τόσο ψιθυριστό που ο εγκέφαλος το ερμηνεύει ως σιωπή.

Γιατί το αλάτι και το ξινό νιώθονται κανονικά;

Αυτό το εύρημα εξηγεί ένα παράξενο φαινόμενο: Πολλοί μπορούσαν να γευτούν κανονικά το αλάτι και το ξινό, αλλά το γλυκό, το πικρό και το umami είχαν εξαφανιστεί.

Γιατί; Γιατί η γεύση αλατιού και ξινιού χρησιμοποιεί ένα εντελώς διαφορετικό «ηλεκτρικό σύστημα» που δεν χρειάζεται τον ενισχυτή PLCβ2. Είναι σαν να έχεις ένα ηχείο όπου ο μπάσος και τα τρεμπάνια λειτουργούν τέλεια, αλλά η μελωδία έχει χαθεί. Μπορείς να ακούσεις τον ρυθμό, αλλά όχι τη μουσική.

Όχι μόνο σήμα, αλλά και «χτισμός»

Οι επιστήμονες δεν σταματούν εκεί. Όταν κοίτησαν τα κύτταρα κάτω από το μικροσκόπιο, είδαν κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό: χάος στη δομή.

Σε πολλούς συμμετέχους, η ίδια η διάταξη των κυτταρικών ομάδων ήταν ανακατωμένη. Δεν ήταν απλά ένα πρόβλημα «υλικού» (χημική σήμανση), αλλά και «арχιτέκτονας» (η ίδια η δομή της γεύσας ήταν κακοχτισμένη).

Είναι η κατάσταση μόνιμη;

Εδώ είναι το πραγματικό μυστήριο. Τα κύτταρα της γεύσης ανανεώνονται φυσικά κάθε δύο έως τέσσερα εβδομάδες. Θεωρητικά, τα «κακά» κύτταρα θα έπρεπε να έχουν αντικατασταθεί από «καλά» κύτταρα πριν από μήνες.

Το γεγονός ότι η απώλεια γεύσης επιμένει, δείχνει ότι ο ιός μπορεί να προκάλεσε μια βαθιά βλάβη στον τρόπο με τον οποίο τα κύτταρα προγραμματίζονται ή οργανώνονται.

Υπάρχει ελπίδα; Φυσικά! Τώρα που ξέρουμε ακριβώς τι έχει βλάβη —τον ενισχυτή και τη δομή— το επόμενο βήμα είναι να βρούμε πώς θα το διορθώσουμε. Π geçάμε από το «γιατί συμβαίνει;» στο «πώς θα δυνατώσουμε ξανά το σήμα;».

Οπότε, αν το αγαπημένο σας φαγητό σας φαίνεται άρρωστο, μην χάνετε ελπίδα. Η επιστήμη δουλεύει σκληρά για να σας φέρει πίσω τις γεύσεις σας!