Het Geluid Dat Een Complot Deed Ontstaan
Laat me je iets vertellen over een van mijn favoriete wetenschappelijke mysteries — en ik beloof dat de ontknoping bevredigend is, ook al een stuk minder spannend dan de theorieën die mensen verzonnen.
In 1997 waren onderzoekers van NOAA bezig in de Stille Oceaan. Ze luisterden met hydrofoons — zeg meneer, onderwatermicrofoons — naar vulkanische activiteit op de zeebodem. Maar in plaats van vulkanen pikten ze iets op wat iedereen deed stilstaan en krabben achter de oren.
Het was luid. En dan bedoel ik echt luid. Luid genoeg om gedetecteerd te worden door sensoren verspreid over de hele Stille Oceaan — we hebben het over meer dan vijfduizend kilometer. Ze noemden het "de Bloop," wat klinkt alsof je het zou roepen als je je teen stoot, maar ik zweer dat dit een stuk cooler is.
Dus... Wat Was Het?
Hier wordt het leuk. De frequentie van de Bloop leek verdacht veel op iets wat een levend wezen zou kunnen maken. Een walvis, misschien? Maar hier komt het probleem: blauwe vinvissen zijn de grootste dieren die ooit op aarde hebben geleefd, en zelfs zij kunnen zo'n geluid niet produceren. De amplitude van de Bloop wees op iets dat ongeveer twee keer zo groot was als een blauwe vinvis.
En toen ging het internet helemaal los. Je had je redelijke mensen die suggereerden dat het misschien een onontdekte soort was — onze oceanen zijn nog steeds grotendeels een mysterie, hoor. De coelacanth werd bijvoorbeeld 66 miljoen jaar lang als uitgestorven beschouwd tot er in 1938 opeens eentje in een vissersnet werd aangetroffen. Als dat kan gebeuren, wie zegt dan dat er niet iets gigantisch ronddwaalt in de diepte?
Maar je had ook de minder redelijke mensen — mijn favoriete mensen — die erop wezen dat de coördinaten van de Bloop verdacht dicht bij de plek lagen waar R'lyeh zou moeten zijn — de verzonken stad uit H.P. Lovecrafts fictie waar het tentakelmonster Cthulhu wacht om op te staan. Sommige mensen waren er heilig van overtuigd dat ze per ongeluk de roep van een oude zeegod hadden opgenomen.
Anderen gokten op de Colossale inktvis — een echt wezen dat wel veertien meter lang kan worden — maar wetenschappers verwierpen dat idee omdat inktvissen gewoon niet de biologische uitrusting hebben om zulke geluiden te maken.
De Saaie (Maar Toch Coolpe) Waarheid
Na jaren onderzoek, waarbij ze steeds dichter bij Antarctica kwamen met hun hydrofoons, vonden NOAA-wetenschappers eindelijk de oplossing in 2005.
Het was ijs. Specifiek: een ijs-beving — het geluid dat ontstaat wanneer massive gletsjers breken en enorme stukken ijs afbreken (een proces dat "kalven" heet). Wanneer ijsbergen over de zeebodem schuren of tegen elkaar botsen, produceren ze deze ongelooflijk luide, laagfrequente geluiden die duizenden kilometers ver kunnen reizen.
Dus ergens bij Antarctica had een echt, echt groot stuk ijs een echt, echt dramatische dag, en de hele Stille Oceaan kreeg er iets van mee.
Waarom Dit Me Nog Steeds Verbijstert
Wat ik zo geweldig vind aan dit verhaal: acht jaar lang wisten zelfs wetenschappers niet wat de Bloop was. We weten nog steeds niet precies welke ijsberg of gletsjer verantwoordelijk was. We weten alleen wat het was, niet wie (of... wat) het was.
En eerlijk? Dat maakt het voor mij juist nog mooier. We leven op een planeet waar ijskappen zo groot als steden kunnen breken en geluiden kunnen maken die detecteerbaar zijn over hele oceanen. Waar gletsjers die afkalven bij Antarctica geluiden produceren die, als je het niet beter wist, zou zweren dat ze van een Cthulhu-achtig wezen kwamen.
De natuur is raar, mensen. En soms is de echte verklaring wonderlijker dan het monster.