Η Φύση Βρήκε ένα Νέο Αγαπημένο της Σνακ, και Είναι το Πλαστικό
ΕOk, πρέπει να σας πω κάτι που με ενθουσίασε πραγματικά αυτή την εβδομάδα. Φανταστείτε το εξής: επιστήμονες ανακάλυψαν ένα ένζυμο σε βακτήρια που διασπά το πλαστικό... και έχει μια μυστική ταυτότητα. Αλλά περισσότερα γι' αυτό σε λίγο.
Πρώτα, ας μιλήσουμε για το γιατί αυτό έχει σημασία. Όλοι γνωρίζουμε ότι η πλαστική ρύπανση είναι εφιάλτης. Αυτές οι τεράστιες «νησίδες» σκουπιδιών που επιπλέουν στους ωκεανούς μας; Ναι, είναι πραγματικές και μεγαλώνουν. Τα συμβατικά πλαστικά χρειάζονται εκατοντάδες χρόνια για να διασπαστούν και, όταν τελικά «αποσυντίθενται», απλώς διασπώνται σε όλο και πιο μικρά κομμάτια – μικροπλαστικά και νανοπλαστικά που εμφανίζονται τώρα κυριολεκτικά παντού, από το πόσιμο νερό μας μέχρι την κυκλοφορία του αίματός μας. Δεν είναι πολύ ωραίο, έτσι;
Τι είναι λοιπόν αυτό το ένζυμο «Pac-Man»;
Εδώ είναι το ενδιαφέρον. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Konstanz στη Γερμανία μελετούσαν πώς αλληλεπιδρούν τα μικροοργανισμοί με το πλαστικό και έgιναν μια αξιοσημείωτη ανακάλψη. Βρήκαν ένα ένζυμο που μπορεί να καταсσει ορισμένα βιοδιασπώσιμα πλαστικά – συγκεκριμένα ένα είδος που ονομάζεται πολυεστέρες αλιφατικών μακροϋ chains (LCAPs).
Γιατί το παρατσάκλι «Pac-Man»; Ε, το ένζυμο έχει μια μοριακή δομή με ένα εξαιρετικά πλατύ άνοιγμα όπου συμβαవుjąν οι χημικές αντιδράσεις. Οι επιστήμονες που το κοίταξαν πίστησαν ότι μοιάζει με τον κλασικό χαρακτήρα του βιντεοπαιχνιδιού με το στόμα έτοιμο να κασημέλει. Πόσο διασκεδαστική επιστημονική πληροφορία!
Η Ανατροπή που Ανησυχεί τους Επιστήμονες
Τώρα έρχεται το σημείο που τα πράγματα γίνονται πραγματικά ενδιαφέροντα – και ειλικρινά, λίγο ανησυχητικά. Αυτό το ένζυμο Pac-Man δεν τρώει μόνο πλαστικό. Μπορεί επίσης να διασπά την πενικιλίνη. Πενικιλίνη. Το αντιβιοτικό που σώζει ζωές από τη δεκαετία του 1940.
Αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των βακτηρίων που κατασθίβουν το πλαστικό και της αντιβιοτική αντίστασης. Δείτε, καθώς τα βακτήρια μαθαίνουν να τρώνε πλαστικά στο περιβάλλον μας, μπορεί επίσης να αποκτούν ή να αναπτύσσουν ικανότητες να αντιστέκονται στα αντιβιοτικά. Είναι μια υπενθύμιση ότι η φύση είναι συνδεδεμένη με τρόπους που προσπαθούμε ακόμα να κατανοήσουμε, και κάθε λύση μπορεί να συνοδεύεται από το δικό της σετ περιπλοκών.
Τα Καλές Ειδήσεις (Επειδή τις Χρειάζεται)
Παρά αυτές τις ανησυχίες, υπάρχει πραγματικός λόγος αισιοδοξίας. Οι ερευνητές έθαψαν δείγματα αυτών των ειδικών βιοπλαστικών σε χώμα δάσους – περίπου 10 εκατοστά βαθιά στο ανώτερο στρώμα χούμους όπου συμβαίνει η φυσική αποσύνθεση. Μετά από έναν χρόνο; Το πλαστικό είχε εξαφανιστεί τελείως. Εξαφανιστεί. Δηλαδή, είχε διασπαστεί πλήρως σε διοξείδιο του άνθρακα από τα πεινασμένα μικροοργανισμοί.
Σε εργαστηριακές δοκιμές, αυτά τα βιοδιασπώσιμα υλικά εξαφανίζονταν πλήρως εντός 250 έως 330 ημερών. Συγκρίνετε αυτό με τα συμβατικά πλαστικά όπως το HDPE, που έμειναν εκεί χωρίς να κάνουν ουσιαστικά τίποτα.
Η Πραγματικότητα
Πριν αρχίσει κανείς να γιορτάζει και να σκέφτεται ότι τα προβλήματά μας με το πλαστικό λύθηκαν, ορίστε ο σημαντικός περιορισμός που επισημαίνουν οι επιστήμονες: για να βοηθήσουν τα μικροοργανισμοί στην καθαριστική προσπάθεια, πρέπει πρώτα να φτιάχνουμε περισσότερα προϊόντα από βιοδιασπώσιμα υλικά.
Είναι μια κατάσταση τύπου «πρέπει να συναντήσετε τα βακτήρια στη μέση». Δεν πρόκειται να εξελιχθούν ξαφνικά μικρόβια που θα μπορούν να φάνε το υπάρχον βουνό από μπουκάλια PET και σακούλες – αυτά τα υλικά είναι πολύ χημικά επίμονα. Αλλά αν μεταβούμε στην παραγωγή πλαστικών που η φύση μπορεί πραγματικά να κατασθίσει, μπορεί να έχουμε έναν πραγματικό συνεργάτη στην προσπάθεια καθαρισμού.
Τι Σκέφτομαι Εγώ για Όλα Αυτά
Η δική μου γνώμη:discoveries όπως αυτό υπενθυμίζουν ότι η φύση είναι απίστευτα προσαρμοστική. Τα βακτήρια υπάρχουν στη Γη για δισεκατομμύρια χρόνια και είναι κορυφαίοι στο να εξελίσσονται για να τρώνε ό,τι βρίσκουν γύρω τους. Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο γεμάτο συνθετικό πλαστικό που υπάρχει μόλις για περίπου 70 χρόνια, και ήδη κάποια μικρόβια βρίσκουν τον τρόπο να το «κατσάβισουν».
Αυτό είναι ταυτόχρονα ελπιδοφόρο και λίγο ταπεινωτικό, έτσι δεν είναι;
Το ένζυμο Pac-Man είναι μια ματιά στο πώς η φύση μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε την εθισμένη μας στο πλαστικό – αλλά δεν είναι μια «ελεύθερη κάρτα» για να συνεχίσουμε να φτιάχνουμε τα ίδια παλιά πλαστικά. Αν θέλουμε τα βακτήρια να είναι σύμμαχοί μας στον αγώνα κατά της ρύπανσης, πρέπει να τους δώσουμε υλικά που μπορούν πραγματικά να επεξεργαστούν.
Ίσως το μέλλον να μην αφορά μόνο το καθάρισμα της βρωμάς μας, αλλά το σχεδιασμό πραγμάτων που η φύση μπορεί να επαναφέρει στον κύκλο του συστήματος εξαρχής. Πολύ ενδιαφέρουσα σκέψη, έτσι δεν είναι;
Τι πιστεύετε για αυτή την ανακάλυψη; Πιστεύετε ότι τα βιοδιασπώσιμα πλαστικά θα μπορούσαν να είναι μέρος της λύσης; Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις σας!
Πηγή: ScienceDaily