De wereld van de wetenschap wordt kleiner... of toch niet?
Hier is iets dat je misschien verrast: sommige van de grootste doorbraken in de wetenschap zijn niet afkomstig van eenzame genieën die geïsoleerd werken. Ze zijn het resultaat van samenwerkingen tussen onderzoekers uit verschillende landen, met verschillende achtergronden en perspectieven, die samenwerken om problemen op te lossen die ze alleen niet aankunnen.
Toen ik hoorde dat NIST — het National Institute of Standards and Technology, een van de meest prestigieuze onderzoeksinstellingen van Amerika — maatregelen neemt om buitenlandse wetenschappers in zijn laboratoria te beperken, moet ik toegeven dat ik me een beetje zorgen maakte.
Wat is er aan de hand?
Zonder in te gaan op de fijne details van het specifieke beleid (aangezien het volledige artikel achter een van die vervelende beveiligingsmuren zat), lijkt het algemene idee te zijn dat NIST nieuwe maatregelen invoert om de deelname van buitenlandse nationaliteiten aan zijn onderzoeksprogramma’s te beperken. Dit past binnen een bredere trend die we de afgelopen jaren hebben gezien, waarbij zorgen over diefstal van intellectueel eigendom, technologietransfer en nationale veiligheid hebben geleid tot een strengere controle op internationale samenwerkingen in wetenschap en technologie.
Aan de ene kant begrijp ik dat volledig. Overheden en instellingen hebben legitieme zorgen over het beschermen van gevoelig onderzoek, vooral op gebieden zoals quantumcomputing, kunstmatige intelligentie en geavanceerde materialen — velden waar de VS een concurrentievoorsprong probeert te behouden. Niemand wil dat hun baanbrekende onderzoek in de verkeerde handen terechtkomt.
Maar hier is het punt...
Wetenschap is altijd internationaal geweest. Sommige van de belangrijkste ontdekkingen in de Amerikaanse geschiedenis zijn gedaan door immigranten of buitenlandse onderzoekers. Einstein werd niet geboren in de VS. Dat gold ook voor tientallen Nobelprijswinnaars die hebben bijgedragen aan Amerikaanse onderzoeksinstellingen.
Wanneer we deuren sluiten voor internationale wetenschappers, wijzen we niet alleen individuen af — we blokkeren mogelijk baanbrekende ideeën die iedereen ten goede zouden kunnen komen. Laten we eerlijk zijn: andere landen zullen niet stoppen met onderlinge samenwerking terwijl wij dit uitzoeken. We lopen misschien gewoon achter.
De balans vinden
Kijk, ik zeg niet dat veiligheid er niet toe doet. Dat doet het absoluut. Maar blanketbeperkingen voelen als met een hamer op een noot slaan. Er moet een slimmere manier zijn om wat er echt toe doet te beschermen, terwijl de wetenschap open en collaboratief blijft.
Misschien zijn het betere screeningprocessen. Misschien zijn het duidelijkere richtlijnen over welk onderzoek gedeeld kan worden en welk niet. Misschien is het investeren in een beter begrip van potentiële risico’s, in plaats van alleen maar muren op te trekken.
De waarheid is dat de beste wetenschap ontstaat wanneer briljante geesten over grenzen heen samenwerken. Ik hoop dat we een manier vinden om onze veiligheid te beschermen EN die geest levend te houden. Want uiteindelijk respecteren de grootste bedreigingen voor de mensheid — klimaatverandering, ziekten, schaarste aan grondstoffen — ook geen grenzen. En ze oplossen zal vereisen dat we allemaal samenwerken.
Wat denk jij? Is het beperken van buitenlandse wetenschappers een noodzakelijke veiligheidsmaatregel, of richt het meer schade aan dan het goed doet? Ik hoor graag je gedachten.
Bron: https://www.science.org/content/article/nist-moves-restrict-foreign-scientists-its-labs