Το μανιτάρι του «The Last of Us» έχει το δικό του κυνηγό

Παιδιά, πρέπει να σας πω κάτι που με έκανε να χαμογελάσω σαν χαζός διαβάζοντάς το.

Θυμάστε το The Last of Us; Εκείνη τη σειρά που ένα παράσιτο-μανιτάρι ελέγχει τον εγκέφαλο και μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι; Λοιπόν, αυτό το εφιαλτικό σενάριο υπάρχει στην πραγματικότητα. Το μανιτάρι Ophiocordyceps μολύνει τις μυρμήγκια, αναλαμβάνει τον έλεγχο του μυαλού τους και τα αναγκάζει να σκαρφαλώσουν στο ψηλότερο σημείο πριν εκραγούν από σπόρια. Τρομακτικό; Ναι. Αηδιαστικό; Πολύ.

Αλλά εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρον.

Η φύση, με όλη της την χαοτική σοφία, αποφάσισε ότι ακόμα και τα πιο σκληρά παράσιτα χρειάζονται έναν αντίπαλο. Και αυτός ο αντίπαλος είναι... ένα άλλο μανιτάρι.

Επιστήμονες στη Μαλαισία ανακάλυψαν ένα νέο είδος με το όνομα Pleurocordyceps cornusynnemata. Η ονομασία προέρχεται από τα κέρατα που έχει — το "cornus" σημαίνει "κέρατο" στα λατινικά. Τι κάνει αυτό το μανιτάρι; Κυνηγάει το μανιτάρι-ζόμπι και το διεισδύει απευθείας, τρώγοντας τον ιστό του Ophiocordyceps μέσα στο μολυσμένο μυρμήγκι.

Δεν χειραγωγεί το νευρικό σύστημα του εντόμου, αλλά διεισδύει και τρέφεται από τον ακμαίο πλέον ιστό του Ophiocordyceps.

Ας το αφήσουμε αυτό να καθίσει λίγο. Το μανιτάρι-ζόμπι, που εξελίχθηκε για να είναι απίστευτα σκληρό και ελεγκτικό, έχει το δικό του θηρευτή. Είναι σαν να μάθαινες ότι οι καρχαρίες έχουν το δικό τους κυνηγό. Η φύση λέει: "Ωραία, ήσουν πολύ καλός. Τώρα είναι η σειρά κάποιου άλλου."

Το πιο εντυπωσιακό; Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο υπερπαρασιτισμός — δηλαδή παράσιτα που τρώνε άλλα παράσιτα — υπάρχει από την Ιουρασική περίοδο. Εκατομμύρια χρόνια αυτή η βιολογική κούρσα εξοπλισμών εξελίσσεται κάτω από τη μύτη μας. Κυριολεκτικά, κάτω από τη μύτη των μυρμηγκιών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, οι επιστήμονες βρήκαν τρία είδη αυτού του μανιταριού-κυνηγού στη Μαλαισία. Η περιοχή είναι hotspot για τους υπερπαρασίτες — 26 είδη του γένους έχουν ήδη καταγραφεί.

Αλλά εδώ είναι το σημείο που γίνεται χρήσιμο για εμάς. Ορισμένοι υπερπαράσιτοι χρησιμοποιούνται ήδη ως βιομυκητοκτόνα στη γεωργία. Ένας, ο Coniothyrium minitans, στοχεύει ένα παθογόνο που προκαλεί ωίδιο στις καλλιέργειες. Έτσι, το θρίλερ που εκτυλίσσεται στον εγκέφαλο των μυρμηγκιών μας βοηθά να καλλιεργήσουμε καλύτερα φασόλια.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μου φαίνεται βαθιά ικανοποιητικό. Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό στο να τρώει το πιο τρομακτικό παράσιτο τον δικό του χαμό. Το μανιτάρι-ζόμπι παίζει τον κουκλοπαίχτη στα αθώα μυρμήγκια, και ξαφνικά — μπαμ — γίνεται θήραμα.

Η φύση είναι απόλυτα τρελή με τον καλύτερο τρόπο. Και χρειαζόμαστε περισσότερες τέτοιες ιστορίες. Ναι, ο κόσμος είναι γεμάτος παράσιτα, ασθένειες, μανιτάρια που ελέγχουν μυαλά. Αλλά είναι επίσης γεμάτος συστήματα που κρατάνε αυτά τα τέρατα υπό έλεγχο. Ο κόσμος είναι πιο παράξενος και πιο ισορροπημένος απ' ό,τι συνήθως πιστεύουμε.

Τώρα με συγχωρείτε, πάω να εκτιμήσω το γεγονός ότι ο εγκέφαλός μου είναι πολύ ζεστός και το ανοσοποιητικό μου πολύ εξελιγμένο για να πέσει θύμα οτιδήποτε τέτοιου. Μικρές ευλογίες.