Toen Archeologie Een Beetje... Harig Wordt

Goed, ik geef het toe — toen ik voor het eerst over deze ontdekking las, had ik vragen. Namelijk: wat heeft een haarloze hond te zoeken in de Peruaanse woestijn, begraven voor 1.200 jaar? En waarom had iemand zijn schedel felrood geverfd?

Blijkt dat dit geen zomaar oude straathonden zijn. Het zijn de voorouders van de Peruaanse Inca Orchid, een ras dat vandaag de dag nog steeds door de American Kennel Club wordt erkend. En volgens een nieuwe studie in het Journal of Anthropological Archaeology leefden deze haarloze puppies — of nou ja, werden ze begraven — op een plek genaamd Castillo de Huarmey, een locatie van het Wari-rijk aan de noordkust van Peru.

Hoe de Woestijn Alles Perfect Bewaart

Hier wordt het echt fascinerend: de woestijn waar deze honden zijn gevonden is zo droog dat spullen die normaal zouden vergaan, eeuwenlang intact zijn gebleven. We hebben het over haar, botten, leer, kleding en zelfs pigmenten die er vandaag nog steeds levendig uitzien.

Archeologen vonden drie hondenresten, en er was er een die iedereen versteld deed staan — een natuurlijk gemummificeerd hondenkelet dat vrijwel compleet was, op de onderste delen van de voorpoten na. Het beest had nog steeds zijn huid. Zijn oren zaten er nog. En het mooiste: iemand had zijn schedel gekleurd met cinnaber, een helder rood pigment dat ontzettend belangrijk was in oude Peruaanse begrafenistradities.

Aanvankelijk dachten onderzoekers dat de gemummificeerde hond relatief recent kon zijn — misschien maar zo'n 50 jaar oud, achtergelaten tijdens periodes van plundering op de vindplaats. Maar toen merkte een van de onderzoekers, Weronika Tomczyk van Dartmouth, iets interessants op: alle drie de honden waren haarloos, en ze misten ALLEN hun eerste premolaren.

Dat kleine detail? Het bevestigde vrijwel dat dit geen zwerfhonden waren. Dit waren gefokte honden, met specifieke fysieke eigenschappen die expres door generaties heen werden doorgegeven.

Het Is Gecompliceerd (Zoals Alle Huisdierrelaties)

En hier wordt het echt boeiend — en eerlijk gezegd best herkenbaar.

De onderzoekers maken een punt dat me is bijgebleven: oude mensen hadden gecompliceerde relaties met honden, net als wij vandaag de dag. Ze citeren de onderzoekers die zeggen dat "een huisdier voor de ene groep tegelijk als plaag kon worden gezien door hun dichtstbijzijnde buren."

Denk daar even over na. Iemand in het jaar 800 na Christus was dol op zijn haarloze hond, verfde misschien zelfs zijn gezicht rood voor de begrafenis. Maar hun buurman? Waarschijnlijk totaal geen fan. Misschien blafte die hond constant. Misschien haalde hij hun voedselvoorraad leeg. Misschien had hij gewoon die irritante gewoonte om hen aan te staren met die zielige, kale ogen.

Archeologen vonden ook resten van Zuid-Amerikaanse cameliden (waarschijnlijk lama's en alpaca's) — sommigen duidelijk begraven als ceremoniële offerandes, anderen gewoon... weggegooid als afval. Het lijkt erop dat de Wari-mensen verschillende relaties hadden met verschillende dieren, soms zelfs tegelijkertijd.

Waarom Deze Ontdekking Belangrijk Is

Afgezien van de coole factor (en ja, oude gemummificeerde honden zijn objectief cool) is dit eigenlijk best belangrijk voor ons begrip van het Wari-rijk. Zie je, Castillo de Huarmey was een administratief en begrafeniscentrum van 110 hectare — een van de weinige Wari-vindplaatsen aan de noordkust van Peru.

Eerdere ontdekkingen daar omvatten een onaangetast graf van de elite met 58 hooggeplaatste vrouwen, menselijke offers en meer dan 1.300 artefacten. Maar die vondsten vertellen ons over machtsstructuren en politiek. De hondenresten? Die vertellen ons over het dagelijks leven. Over de kleine momenten. Over een persoon, misschien een kind, dat van zijn haarloze hond hield en hem voor altijd wilde herinneren.

Die verbinding over 1.200 jaar — iemands genegenheid voor hun huisdier, bewaard in de droge woestijnlucht — raakt je toch een beetje, of niet?