Er Was Eens Een Meer...
Stel je voor: een enorm meer dat grote delen van wat nu Zuid-Amerika is bedekte. En langs de oevers liepen een paar van de vreemdste en kolossaalste dieren die je je kunt voorstellen. Reuzenluiaards die rustig bladeren zaten te eten. Logge glyptodonten – zeg maar hallo tegen je套 gigantische schildpad-achtige beesten. Raar hoefdieren die "bliksembeesten" werden genoemd (omdat paleontologen blijkbaar grote kinderen zijn) struinden rond, sommige wel 900 kilo zwaar.
Het klinkt als iets uit een hallucinatie, of niet? Maar nieuw onderzoek in het Journal of Vertebrate Paleontology onthult: dit was echt. Het Mioceen, en de concurrentie tussen roofdieren was gewelddadig.
De Roofdier-BUFFET
Laten we het hebben over wie wie at. Je zou denken: met al dat loopse voedsel aten alle roofdieren als koningen. En waarschijnlijk deden ze dat ook. Maar hier komt het verrassende: onderzoekers van de University of Helsinki ontdekten dat ondanks alle concurrentie – van sabeltandkatten tot de beruchte "terreurvogels" (loopvogels die klinken alsof ze ontworpen zijn door iemand die per se toekomstige paleontologen wilde terroriseren) – het de krokodilachtigen waren die de dienst uitmaakten.
Postdoc-onderzoeker Oscar Wilson zei het zo: "Er was zoveel prooi beschikbaar dat zoogdier-roofdieren niet alles konden eten."
Kun je het je voorstellen? Zoveel voedsel dat de terreurvogels waarschijnlijk vol zaten en dutjes deden.
Ontmoet Purussaurus: Het 7-Meter-Probleem
De ster van deze prehistorische nachtmerrie? Een krokodilachtige genaamd Purussaurus neivensis, een verwant van moderne kaaimannen. Dit beest werd zo'n 7 meter lang en woog pakweg 1.800 kilogram – bijna 4.000 pond, voor het geval je niet aan het rekenen was.
Deze absolute unit was niet zomaar de grootste rover in de buurt – het was dé rover. Onderzoekers bekeken gefossiliseerde botten van planteneters en vonden beetsporen. Veel beetsporen. En de frequentie van sporen die overeenkomen met Purussaurus zijn beetpatroon wijst erop dat deze reus het zware werk deed bij het in toom houden van de herbivoren.
Waarom Geeft Dat#?
Hier wordt het echt fascinerend: het onderzoek suggereert dat Purussaurus misschien wel een "slutsteenroofdier" was – een van die dieren wiens invloed op een ecosysteem ver reikt, verder dan alleen maar eten. Door constant grote prooidieren te jagen, heeft Purussaurus letterlijk bepaald welke dieren floreerden en welke het moeilijk hadden.
Denk daar even over na. Eén soort krokodilachtige, die miljoenen jaren lang de lichaamsgrootte van planteneters op een heel continent vormde. Dat is niet zomaar roofdier zijn; dat is ecosysteem-architect zijn.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik dit lees, voel ik me oprecht nederig. We denken altijd dat krokodilachtigen "levende fossielen" zijn die niet veel zijn veranderd – en dat klopt deels – maar hun ecologische importantie door de millennia is werkelijk verbijsterend.
De Conclusie
De volgende keer dat je een krokodilachtige ziet in een dierentuin (ervan uitgaande dat ze niet proberen jou te eten), neem even de tijd om te waarderen wat deze dieren door de geschiedenis van de aarde hebben vertegenwoordigd. Ze hingen niet zomaar in moerassen te wachten op vissen. Minstens één keer waren ze de onbetwiste koningen van een heel continent.
En eerlijk? Ik zou dat ecosysteem graag willen zien. Alleen... van een heel veilige afstand.