Race tegen de klok: Haalt de AI-singulariteit Moore's Law in?

De betovering van Moore's Law: Voorspelling die werkelijkheid werd

Stel je voor: je voorziet een trend die vijftig jaar standhoudt. Gordon Moore, medeoprichter van Intel, deed het in 1965. Hij zag dat chips elk jaar of twee dubbel zo veel transistoren kregen – die minuscule schakelaars in al onze apparaten. Hij rekende op tien jaar, maar zijn 'wet' werd een motor voor innovatie. Van logge rekenbakken ter grootte van een kamer naar smartphones in je broekzak.

Toch stuit het op grenzen. Transistoren krimpen niet oneindig. Bij atomaire schaal, in nanometers, gooien kwantum-effecten roet in het eten: onbetrouwbaar, duur en lastig te maken. Intel deed er vijf jaar over om van 14 naar 10 nanometer te gaan. Experts, zoals Charles Leiserson van MIT, riepen in 2016: Moore's Law is voorbij.

(Schematische grafiek van transistor-dichtheid die stagneert – gebaseerd op branchecijfers)

Singulariteit: Droom van superintelligentie

Dan de visionairs. Zij jagen op de 'technologische singulariteit': het moment dat AI slimmer wordt dan wij, met explosieve vooruitgang. Denk aan AGI, kunstmatige algemene intelligentie – een brein dat denkt, bedenkt en uitvindt, versterkt door miljarden computers. Optimisten als Sam Altman van OpenAI beloven revolutie: banen herzien, ziektes genezen.

Probleem: dat slurpt rekenkracht. Het menselijk brein haalt een exaflop – een biljoen berekeningen per seconde – op 20 watt. Alsof je tientallen breinen voedt via één stopcontact. De snelste supercomputer, Frontier, verbruikt daarvoor een miljoen keer meer stroom. Voor singulariteit? Steden vol datacenters, kokend van hitte en elektriciteit.

Geen simpele oplossingen: Natuurkunde slaat terug

Bedrijven pompen grotere chips en slimme software, maar dat plakt slechts pleisters. Voor de lange termijn? Niets concreets:

• Kernfusie: Onbeperkte schone energie? Nog decennia weg – geen reactor levert netto winst.
• Quantumcomputers: Snel voor nicheklussen, maar vereisen ijskoude koeling en atomaire pincetten. Voor dagelijks gebruik? Vergeet het.
• Dyson-sferen: Altmans dolle plan om de zon in te sluiten voor kosmische power. Zuivere SF; we zouden planeten slopen voor grondstoffen. En 750 miljoen mensen hebben nog geen stopcontact.

De Kardashev-schaal fantaseert planeetgrote computers, maar dat is theorie, geen blauwdruk.

Brein versus silicium: Ruw vermogen volstaat niet

Zelfs met exaflop-reuzen: krijg je dan bewustzijn? Computers zijn voorspelbaar; vertraag ze en je volgt elke bit. Breinen? Een wilde dans van neuronen, met zintuigen, gevoelens, herinneringen en context. Een vriendengezicht herkennen triggert emotie en een zwaai – gevormd door je unieke leven.

We snappen het amper. Antidepressiva helpen, maar hoe? Een gedicht of zonnestraal ontketent plots een herinnering. AI bootst data na, maar verzint geen échte nieuwigheden. Neem pigment YInMn Blue van chemicus Mas Subramanian: AI spuwde lijsten, mensen kozen winnaars. Machines zijn goed in uitputtingsslag, niet in sprongen uit het niets.

(Brein-efficiëntie overklast machines – NIST-gegevens)

Hype ontleed: AI-beloftes versus wetenschap

Kapitaal stroomt miljarden in 'singulariteit'-hypes, met AI-verplichtingen op kantoor. Maar experts als Murray Shanahan waarschuwen: taalmodellen zijn patroonherhalers, geen denkers. Pas op voor menselijke projectie. Echte AGI? Jaren weg, terwijl energiecrises en klimaat loeren.

Einde Moore's Law is alarmbel. Het dwingt slimme sprongen: AI-specifieke chips of brein-nabootsers. Maar singulariteit-verkopers met goddelijke AI morgen? Dat is kwakzalverij met trompetten als symfonie.

De race loopt, maar de natuur haast niet. Investeer slim: in haalbare tech voor echte vooruitgang.

Bron: Popular Mechanics - The Race to Achieve the Singularity Before Moore’s Law Runs Out