Φανταστείτε το εξής: Βυθίζεστε βαθιά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, πέλαγος της Κόστα Ρίκα, σε βάθος περίπου 360 έως 530 μέτρα. Είναι σκοτεινά. Κρύο. Περιβάλλεστε από πεδία με ομώνυμα (brittle stars), εκείνα τα μικροσκοπικά συγγενή της αστερίας που μοιάζουν σαν να είναι φτιαγμένα από υαλί. Τότε, αναδύοντας από τον βράχινo βυθό σαν κάτι από όνειρο, το βλέπετε — μια λαμπρή χρυσή, κλαδωτή δομή που μοιάζει ακριβώς με ένα μικρό, φωτεινό δέντρο.
Αυτό ακριβώς συνέβη στους ερευνητές που εξερευνούσαν υψιπόρους κοντά στο Isla del Coco. Και ειλικρινά; Νομίζω ότι πήραν τη σωστή απόφαση όταν αποφάσισαν να το ονομάσουν από κάτι από «Ο Άρχοντας των Δαχτυλίων».
Γνωρίστε τον «Χρυσό Δέντρο» Κοράλλι
Το κοράλλι, που πλέον ονομάζεται επίσημα Laurinque elenya, είναι ένα είδος οκτοκοράλλου (κοράλλια με οκτώ πTentacles, αν αναρωτηθείτε). Ορισμένες αποικίες φτάνουν το ένα μέτρο ύψος, κάτι αρκετά εντυπωσιακό όταν σκεφτείτε ότι βρίσκονται στο σκοτεινό, κρύο βυθό του Ειρηνικού με ελάχιστο φως να φτάνει σε αυτά.
Αλλά ορίστε αυτό που πραγματικά ενθουσίασε τους επιστήμονες: όταν προσπάθησαν να βρουν πού χωράει αυτό το κοράλλι στο οικογενειακό δέντρο των κοραλλίων, τα πράγματα έγιναν περίεργα.
Αλληλούχιζαν τρία γονίδια που χρησιμοποιούν οι ερευνητές συνήθως για να εντοπίσουν και ταξινομήσουν τα κοράλλια. Θα περιμένατε αυτά τα γονίδια να δείχνουν στην ίδια οικογένεια, σωστά; Λοιπόν, δεν το έκαναν. Κάθε γονίδιο υποδείκνυε μια εντεχώς διαφορετική, μη σχετιζόμενη οικογένεια. Είναι σαν να κάνετε ένα τεστ DNA και να πάρετε τρεις διαφορετικές απαντήσεις για την καταγωγή σας — η καθεμία να σας λέει ότι οι παππούδες σας ήταν από εντεχώς διαφορετικές μέρη του κόσμου.
Οι ερευνητές έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τα «βαριά όπλα»: τη φυλογενομική, η οποία συγκρίνει εκατοντάδες γονίδια ταυτόχρονα. Τελικά, τα δεδομένα έδωσαν μια απάντηση. Αυτό το κοράλλι ήταν τόσο ξεχωριστό που δεν χρειαζόταν απλώς ένα νέο γένος (αυτό είναι το Laurinque) αλλά μια εντεχώς νέα οικογένεια — τα Laurinqueidae.
Αυτό είναι αρκετά σημαντικό, egyébως. Η δημιουργία μιας νέας οικογένειας δεν συμβαίνει συχνά. Σημαίνει ότι αυτό το κοράλλι είναι τόσο διαφορετικό από τα άλλα γνωστά κοράλλια όσο, για παράδειγμα, οι γάτες είναι από τους σκύλους. Με όρους κοραλλίων, αυτό είναι τεράστιο.
Γιατί «Χρυσό Δέντρο» και «Αστέρια»;
Τώρα το αγαπημένο μου κομμάτι: η ονομασία. Οι ερευνητές θα μπορούσαν να επέλεγαν κάτι βαρετό όπως «Νέο Κίτρινο Είδος Κοραλλιού #47». Αλλά όχι — πήγαν σε πλήρη φανταστική διάσταση, και αυτό το λατρεύω από αυτούς.
Το Laurinque προέρχεται από το «Laurinquë», που σημαίνει «χρυσό δέντρο» στα Quenya, τη γλώσσα των Ελφίδων που δημιούργησε ο J.R.R. Tolkien για τη Μέση Γη. Το όνομα είδους elenya σημαίνει «αστέρινο» ή «των αστεριών» — μια αναφορά σε εκείνα τα πυκνά πεδία ομώνυμων που περιβάλλουν τις αποικίες των κοραλλιών.
Έτσι, ουσιαστικά, το επίσημο επιστημονικό όνομα μεταφράζεται κάπως ως «χρυσό δέντρο των αστεριών». Και δεδομένου ότι το κοράλλι κυριολεκτικά μοιάζει να λάμπει σε εκείνο το αστεριόντο υποβρύχιο τοπίο, το όνομα είναι ειλικρινά τέλειο.
Η Δρ. Odalisca Breedy, η οποία ηγήσε την έρευνα, είπε ότι ήταν «εντυπωσιακτός από την ομορφιά του τοπίου» όταν το είδε για πρώτη φορά το 2019. Νόμιζε ότι θα μπορούσε να είναι απλώς ένα ασυνήθιστο μέλος μιας γνωστής οικογένειας, αλλά μετά από προσεκτική εξέταση, κατάλαβε ότι ήταν κάτι εντεχώς διαφορετικό — κάτι που δεν μπορούσε να αντιστοιχίσει με κανένα γνωστό ταξόν.
Λατρεύω το γεγονός ότι ακόμα και οι έμπειροι ερευνητές κοραλλίων μπορούν να εκπληγούνται πραγματικά από όσα βρίσκουν στον βαθύ ωκεανό.
Ο Βαθύς Ωκεανός είναι Ακόμα Πเต็ม Μυστηρίων
Ορίστε κάτι που πραγματικά δίνει σε μια νέα διάσταση αυτή την ανακάλυψη: γνωρίζουμε περισσότερα για την επιφάνεια του Άρη από όσα γνωρίζουμε για τον δικό μας βυθό. Ο βαθύς βυθός καλύπτει περίπου τα δύο τρίτα της Γης και συνεχίζουμε να βρίσκουμε πλάσματα και οικοσυστήματα που μας μασιεύουν.
Αυτό το κοράλλι βρέθηκε σε «κήποι κοραλλιών» — ευάλωτα θαλάσσια οικοσυστήματα με περίπλοκες δομές που παρέχουν στέγες σε κάθε είδους θαλάσσια ζωή. Είναι κέντρα βιοποικιλότητας σε περιβάλλοντα που βλέπουμε σπάνια. Και οι υψιπόροι της Κόστα Ρίκα, σε ιδιαίτερο τρόπο, φαίνεται να είναι θησαυροφυλάκια ανακαλυψιμόντων ειδών.
Οι αποστολές που βρήκαν αυτό το κοράλλι υποστηρίχθηκαν από το Schmidt Ocean Institute, χρησιμοποιώντας το απομακρυσμένα χειριζόμενο όχημά τους SuBastian. Αυτά τα ερευνητικά πλοία — το Falkor και το Falkor (too) — κάνουν την μη εντυπωσιακή αλλά κρίσιμη δουλειά της εξερεύνησης τοποθεσιών που οι άνθρωποι μπορούν μόλις να επισκεφθούν.
Τι Σημαίνει Αυτό για την Επιστήμη (και Γιατί Πρέπει να σας Ενδιαφέρει)
Πέρα από το εντυπωσιακό όνομα και τις αναφορές στη φαντασία, αυτή η ανακάλυψη μας λέει κάτι σημαντικό: ο βαθύς ωκεανός είναι ακόμα άγριος και εξερευνημένος. Κάθε αποστολή φαίνεται να φέρνει στην επιφάνεια κάτι που ξαναγράφει την κατανόησή μας για τη θαλάσσια ζωή.
Αυτοί οι κήποι κοραλλιών έχουν επίσης σημασία. Δεν είναι απλώς όμορφοι — είναι οικοσυστήματα. Παρέχουν κατοικία, υποστηρίζουν τροφικές αλυσίδες και παίζουν ρόλους στην υγεία του ωκεανού που μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε. Όταν προστατεύουμε τέτοια μέρη, προστατεύουμε ολόκληρες κοινότητες πλασμάτων που δεν έχουμε ακόμα καν ονομάσει.
Οπότε, την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει ότι έχουμε ανακαλύψει όλα όσα υπάρχουν για να ανακαλυφθούν στον πλανήτη μας, δείξτε του το Laurinque elenya — το χρυσό δέντρο των αστεριών, που κάθεται ήσυχο στα σκοτεινά νερά πέλαγος της Κόστα Ρίκα, περιμένοντας κάποιον να το προσέξει επιτέλους.
Μερικές φορές τα πιο μαγικά πράγματα είναι ακριβώς εδώ στη Γη, απλώς κρυμμένα εκεί που σπάνια κοιτάμε.