Εντάξει, πρέπει να μοιραστώ κάτι που με κράτησε ξαγρυπνισμένο μετά από την ανάγνωσή μου.
Οι επιστήμονες μελετούν τους σεισμούς στη Δυτική Ακτή για δεκαετίες και έχουν υιοθετήσει κυρίως την υπόθεση ότι οι δύο μεγαλύτερες απειλές — η ζώνη υποβολισμού Cascadia και το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα — λειτουργούν με τα δικά τους χρονοδιαγράμματα. Ξέρετε, σαν δύο ξεχωριστές βόμβες που τικ-τακούν και τυχαίνει να μοιράζονται την ίδια ακτογραμμή, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι συνδεδεμένες.
Αποδεικνύεται; Ότι αυτό μπορεί να είναι εντελώς λάθος.
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική κοινότητα υποδηλώνει κάτι που κυριολεκτικά παγώνει το αίμα: αυτές οι δύο τεράστιες σεισμικές ζώνες μπορεί στην πραγματικότητα να είναι σε θέση να πυροδοτούν η μία την άλλη. Και σε ορισμένες περιπτώσεις που διατηρούνται στο γεολογικό αρχείο, μπορεί να έχουν θρυμματιστεί σε διάστημα λεπτών ή ωρών η μία από την άλλη.
Ναι. Διαβάσατε σωστά.
Η «Τυχαία» Ανακάλυψη που Ξεκίνησε Όλα
Ας δούμε πώς unfolded όλο αυτό, και ειλικρινά, ακούγεται σαν κάτι βγαμένο από ταινία.
Το 1999, ο θαλάσσιος γεωλόγος Chris Goldfinger και η ομάδα του συλλέγονταν πυρήνες ιζημάτων από τον βυθός της θάλασσας κοντά στο Όρεγκον. Αν δεν είστε εξοικειωμένοι με την πυρηνοληψία ιζημάτων, φανταστείτε ένα τεράστιο καλαμάκι που μπαίνει στη λάσπη στον βυθό της θάλασσας, ανασύροντας ένα κυλινδρικό δείγμα που διατηρεί στρώματα που εκτείνονται χιλιάδες χρόνια πίσω. Είναι αρκετά εντυπωσιακό.
Τελικά, το πλοίο τους βγήκε ελαφρώς από την πορεία — περίπου 55 μίλια, για να είμαστε ακριβείς — και βρέθηκε κοντά στο Ακρωτήριο Mendocino, στην Καλιφόρνια, που τυχαίνει να βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου βρίσκεται η βόρεια περιοχή του ρήγματος του Αγίου Ανδρέα.
Αντί να σταματήσουν για την ημέρα, η ομάδα αποφάσισε να κάνει την διάτρηση ούτως ή άλλως. Γιατί να σπαταληθεί το ταξίδι;
Αυτό το «λάθος» μπορεί να ήταν το πιο σημαντικό ναυτιλιακό σφάλμα στη σεισμολογία των τελευταίων χρόνων.
Τι Βρήκαν στη Λάσπη
Όταν οι ερευνητές εξέτασαν αυτούς τους πυρήνες ιζημάτων, παρατήρησαν κάτι παράξενο. Κανονικά, όταν συμβαίνουν υποθαλάσσιες κατολισθήσεις (τις οποίες μπορούν να προκαλέσουν οι σεισμοί), τα μεγαλύτερα και βαρύτερα σωματίδια ιζήματος καθιζάνουν πρώτα, ακολουθούμενα από λεπτότερο υλικό από πάνω. Είναι βασικά σαν αυτό που συμβαίνει όταν κουνάτε μια σφαίρα με χιόνι και τα μεγαλύτερα σωματίδια βουλιάζουν πρώτα.
Αλλά σε αυτό το δείγμα; Τα στρώματα ήταν αντεστραμμένα. Λεπτός άμμος βρισκόταν στο κάτω μέρος, με χονδρόκοκκο άμμο από πάνω.
Αυτό το μοτίβο υποδήλωνε ότι δύο ξεχωριστά γεγονότα είχαν συμβεί σε γρήγορη διαδοχή — τόσο κοντά μεταξύ τους που το ίζημα από τον δεύτερο σεισμό έπεσε πάνω στο υλικό που ακόμα καθιζούσε από τον πρώτο.
Οι ερευνητές άρχισαν να σκάβουν βαθύτερα (το λογοπαίγνιο απολύτως εννοούμενο), μελε