Όταν το Παλιό Συναντά το Νέο στο Εργαστήριο
Κάτι μου έκανε εντύπωση πρόσφατα: η μεγάλη πρόοδος στην τεχνολογία για το κλίμα δεν ήρθε από κάποια καινούργια εφεύρεση. Ήρθε από κάτι που ήξεραν ήδη οι υαλουργοί εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Από την εποχή της Μεσοποταμίας, οι τεχνίτες έριχναν μικρές ποσότητες χημικών μέσα στο λιωμένο γυαλί. Έτσι άλλαζαν τη συμπεριφορά του. Με λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο, το γυαλί γινόταν πιο εύκολο στην επεξεργασία ή αποκτούσε διαφορετικές ιδιότητες. Την ίδια ιδέα χρησιμοποίησαν τώρα επιστήμονες για να φτιάξουν νέα υλικά.
Το Πρόβλημα με τα Υλικά του Μέλλοντος
Μιλάμε για τα λεγόμενα MOFs. Είναι σαν σφουγγάρια φτιαγμένα από άτομα μετάλλου και οργανικά μόρια. Έχουν μικροσκοπικούς πόρους και μπορούν να συγκρατούν αέρια όπως το διοξείδιο του άνθρακα ή το υδρογόνο. Ιδανικά για συλλογή άνθρακα, αποθήκευση ενέργειας και διαχωρισμό αερίων.
Αλλά η παραγωγή τους είναι δύσκολη. Το γυαλί που φτιάχνουν από αυτά τα υλικά μαλακώνει μόνο σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Κοντά στο σημείο που αρχίζει να χαλάει. Και ενώ μπορεῖ να το πλάθεις σε μικρές ποσότητες, για μεγάλη παραγωγή δεν είναι πρακτικό.
Το Μυστικό με το Νάτριο
Η ομάδα των ερευνητών από το TU Dortmund και το Πανεπιστήμιο του Birmingham προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα με μια απλή προσθήκη. Έριξε μικρές ποσότητες ενώσεων νατρίου ή λιθίου μέσα στο υλικό.
Με το νάτριο το υλικό μαλακώνει σε χαμ