Φαντάσου ότι το κινητό σου χαλάει και βρίσκεσαι σε μποτιλιάρισμα

Δεν πανικοβάλλεσαι. Ξέρεις το δρόμο.

Ο εγκέφαλός σου έχει ένα σχέδιο Β.

Αποδεικνύεται ότι τα κύτταρά σου επίσης. Και μόλις το ανακαλύψαμε.

Ερευνητές από το Montana State University βρήκαν έναν άγνωστο μέχρι τώρα μηχανισμό. Επιτρέπει στα θηλαστικά να παράγουν κυστεΐνη — ένα αμινοξύ που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό — ακόμα κι όταν όλα τα συστήματα που θεωρούσαμε απαραίτητα έχουν κλείσει τελείως.

Τα "Αδύνατα" Ποντίκια

Η ιστορία ξεκινάει το 2014. Ειλικρινά, ακούγεται σαν αρχή ανέκδοτου.

Ο καθηγητής Ed Schmidt είχε φτιάξει κάποια ποντίκια. Τα ποντίκια αυτά έλειπαν από τον κυτταρικό μηχανισμό που όλοι πίστευαν απαραίτητο για τη ζωή. Με βάση όσα ξέραμε, τα ζώα έπρεπε να πεθάνουν. Γρήγορα.

Δεν πέθαναν.

«Τα ποντίκια επιβίωναν σε συνθήκες που έπρεπε να είναι θανατηφόρες», είπε ο Schmidt. «Αυτό ήταν αδύνατο.»

Για χρόνια, η επιστημονική κοινότητα πίστευε ότι τα κύτταρα έπρεπε να έχουν ένα λειτουργικό «σύστημα δισουλφιδικής αναγωγάσης» για να μετατρέπουν μια ουσία που λέγεται κυστίνη σε κυστεΐνη. Η κυστεΐνη δεν είναι μικρό πράγμα — τη χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν πρωτεΐνες, να προστατεύονται από φθορές, να διατηρούν τη δομή σημαντικών μορίων.

Χωρίς εναλλακτική. Χωρίς λύση Β. Αυτή ήταν η υπόθεση.

Αλλά τα ποντίκια του Schmidt δεν είχαν διαβάσει τα συγγράμματα.

Εννιά Χρόνια Δουλειάς

Αυτό που λατρεύω στην επιστήμη: μερικές φορές πρέπει να περιμένεις σχεδόν μια δεκαετία για να καταλάβεις γιατί συνέβη κάτι απροσδόκητο.

Ο Schmidt υποψιαζόταν ότι κάτι γινόταν. Τα ποντίκια ευημερούσαν χωρίς το υποτιθέμενα απαραίτητο σύστημα. Οπότε συνέχισε να ψάχνει.

Η στιγμή-κλειδί ήρθε όταν η ομάδα του συνεργάστηκε με ερευνητές στη Βουδαπέστη. Μαζί κατάλαβαν τι ακριβώς έκαναν τα κύτταρα.

Αποδεικνύεται ότι το σώμα μας έχει μια κρυφή χημική οδό — ένα εφεδρικό σύστημα που ενεργοποιείται όταν ο κύριος δρόμος είναι κλειστός. Αυτό το κρυφό σύστημα σπάει έναν διαφορετικό χημικό δεσμό στην κυστίνη από τη συνηθισμένη μέθοδο. Το αποτέλεσμα; Το κύτταρο παίρνει την κυστεΐνη που χρειάζεται για να επιβιώσει.

Μυαλό. Τινάχτηκε.

Αρχαίο Αμυντικό Σύστημα

Και εδώ γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Ο Schmidt πιστεύει ότι αυτό το εφεδρικό σύστημα δεν εξελίχθηκε τυχαία. Θεωρεί ότι οι πρώτοι μας πρόγονοι με πολλά κύτταρα ανέπτυξαν αυτή την οδό ως προστασία απέναντι σε τοξίνες.

Σκέψου το: οι πρόγονοί μας έτρωγαν πράγματα. Άλλοι οργανισμοί προσπαθούσαν να τους δηλητηριάσουν. Μια επιπλέον γραμμή άμυνας απέναντι στο χημικό στρες μπορούσε να σήμαινε τη διαφορά ανάμεσα στην επιβίωση και στο να γίνεις βραδινό.

«Εξελίξαμε αυτή την ικανότητα για να αντιστεκόμαστε στο να μας σκοτώσουν οι τοξίνες στο περιβάλλον μας», εξήγησε ο Schmidt.

Τα κύτταρά μας κουβαλάνε αυτό το αρχαίο αμυντικό εργαλείο εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Απλά δεν ξέραμε ότι υπήρχε.

Η Σύνδεση με τον Καρκίνο

Εδώ γίνεται δυνητικά τεράστιο.

Θυμήσου είπα ότι αυτή η οδός βοηθάει τα κύτταρα να αντέχουν στο στρες; Ναι, συμπεριλαμβανομένου του στρες που θέλουμε να βιώνουν τα καρκινικά κύτταρα.

Χημειοθεραπεία. Ακτινοβολία. Ανοσοθεραπεία. Αυτές οι θεραπείες σχεδιάζονται για να καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα. Αλλά τα καρκινικά κύτταρα είναι πανούργα. Έχουν εξελίξει διάφορους τρόπους να προστατεύονται.

Ο Schmidt και η ομάδα του υποψιάζονται ότι κάποιοι όγκοι ίσως χρησιμοποιούν αυτή την εφεδρική οδό για να επιβιώνουν από τις καλύτερες προσπάθειές μας να τους σκοτώσουμε. Αν ισχύει αυτό, τότε το μπλοκάρισμα αυτής της οδού θα μπορούσε να κάνει τις υπάρχουσες θεραπείες πολύ πιο αποτελεσματικές.

Δεν είναι θεραπεία. Δεν θα γίνει αύριο. Αλλά είναι ένας νέος στόχος. Μια νέα γωνία επίθεσης. Και στον αγώνα κατά του καρκίνου, χρειαζόμαστε όσες γωνίες μπορούμε.

Τι Σημαίνει Αυτό για Όλους μας

Αυτό που με συγκλονίζει πραγματικά σε αυτή την ιστορία.

Νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε τα ίδια μας τα σώματα. Έχουμε χαρτογραφήσει το ανθρώπινο γονιδίωμα. Μπορούμε να επεξεργαζόμαστε γονίδια. Στείλαμε ρομπότ στον Άρη.

Και όμως — ακόμα — ανακαλύπτουμε εντελώς νέα συστήματα μέσα στα κύτταρά μας. Κρυφές οδοί που ήταν πάντα εκεί, κρατώντας μας ήρεους, εντελώς αόρατες στην επιστήμη μέχρι τώρα.

Αυτό είναι ταυτόχρονα ταπεινωτικό και ελπιδοφόρο, δεν νομίζεις;

Κάθε φορά που κάνουμε μια τέτοια ανακάλυψη, ανοίγουμε νέες πόρτες. Ίσως μια μέρα αυτή η πόρτα να οδηγήσει σε καλύτερες θεραπείες για τον καρκίνο. Ίσως να οδηγήσει κάπου που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε ακόμα.

Αυτό είναι το ωραίο με την βασική έρευνα. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε πάει.

Αλλά μπορείς να είσαι σίγουρος ότι οι επιστήμονες θα συνεχίσουν να ψάχνουν. Γιατί κάπου εκεί έξω, υπάρχουν κι άλλα αδύνατα ποντίκια που περιμένουν να μας διαψεύσουν.