De aardbeving die we bijna vergaten
Als je aan aardbevingen in het noordwesten van de VS denkt, gaat je hoofd meteen naar de Cascadia-breuk. Die grote breuklijn onder de oceaan kan inderdaad enorme schade aanrichten. Toch ligt er iets veel dichterbij dat wetenschappers nu serieus zorgen baart.
De Seattle Fault Zone, recht onder de stad
Er loopt een stelsel van breuken dwars door Seattle, Bainbridge Island en de omliggende gebieden. Dat netwerk heet de Seattle Fault Zone. Lange tijd dachten geologen dat de hoofdbreuk maar eens per vijfduizend jaar of langer een zware beving veroorzaakte. Daarom lag de focus vooral op de grote breuk in de oceaan.
Maar toen keken onderzoekers naar de kleinere zijtakken van datzelfde systeem. En die bleken veel actiever dan gedacht.
Kleine breuken, grotere frequentie
Geoloog Stephen Angster en zijn team van de USGS onderzochten twee van die zijtakken. Ze gebruikten magnetische metingen om de diepe bodem in kaart te brengen, lidar-beelden om door het bos heen te kijken, en ze groeven sleuven om oude breuken in de grond te bestuderen.
Wat ze ontdekten was verrassend: deze kleinere breuken breken ongeveer elke driehonderdvijftig jaar. Dat is veertien keer vaker dan de hoofdbreuk. En de laatste keer dat een van die zijtakken bewoog, was waarschijnlijk in de negentiende eeuw. We zitten dus dichter bij de volgende gebeurtenis dan gedacht.
Waarom ze niet op de kaarten stonden
Op de officiële aardbevingskaarten van de VS ontbreken deze breuken nog steeds. De reden? Ze werden als te klein beschouwd om grote bevingen te veroorzaken. Daardoor vielen ze buiten de criteria voor risicokaarten.
Maar een kleine breuk kan toch flinke schade veroorzaken. Vooral als er miljoenen mensen bovenop wonen. En als zo’n breuk elke paar honderd jaar beweegt, is dat een veel actuelere dreiging dan een zeldzame gebeurtenis ver in de zee.
Wat de breuken precies doen
De Seattle Fault Zone neemt zo’n vijftien procent van de spanning op die tussen Portland en Vancouver opbouwt. De aarde perst de korst langzaam samen, en die spanning moet ergens weg. Via bevingen, natuurlijk.
Toch weten we nog niet precies hoe sterk een beving op deze zijtakken kan worden. De breuken liggen diep onder de grond. Alles wat we weten, komt uit indirecte sporen: verschoven grondlagen, jaarringen in bomen, magnetische patronen.
Wat dit betekent voor Seattle
Wetenschappers zijn nog steeds aan het uitzoeken hoe groot de schade bij een beving op deze breuken kan zijn. Het is duidelijk dat Seattle niet alleen met één grote dreiging te maken heeft. Er is de zeldzame maar zware beving in de oceaan, en er is een serie lokale breuken die vaker kunnen bewegen.
Gelukkig besteden onderzoekers er nu wél aandacht aan. Dat moet leiden tot betere inschattingen en dus betere voorbereiding.
De les
Dit verhaal laat zien hoe wetenschap steeds verder komt. Iets wat we al wisten — de Seattle Fault Zone — blijkt bij nader inzien veel belangrijker dan gedacht. De bodem onder onze voeten is actiever dan we meestal denken.
Voor mensen in Seattle betekent dit vooral: een noodpakket klaar hebben, zware meubels vastzetten en weten wat je moet doen als de grond begint te trillen. Want of het nu een grote gebeurtenis ver in de zee is of een kleinere, lokale beving, het noordwesten van de VS blijft een levend geologisch gebied.