De Nacht Dat Alcatraz Zijn Onneembare Gevangenis Kwijt Raakte

Stel je voor: je zit vast op een eiland in een ijskoude baai met sterke stroming. Volgens de FBI was ontsnappen vrijwel onmogelijk. Maar drie mannen bewezen het tegendeel. Ze deden het met een vlot van regenjassen.

Het gebeurde in juni 1962. Frank Morris en de broers John en Clarence Anglin zetten een ontsnapping op touw die nog altijd tot de verbeelding spreekt.

Nephoofden en stiekeme boorwerkjes

De mannen hadden geen gereedschap. Ze maakten een boor van een oude stofzuigermotor. Daarmee groeven ze wekenlang in stilte aan de ventilatieroosters achter hun cel. Elke avond stopten ze hun werk als de bewakers langskwamen.

Ze maakten ook drie neppe hoofden van gips, verf en haar. Die legden ze in hun bed. De bewakers zagen drie slapende gevangenen. Dat was genoeg om hen onopgemerkt de cel uit te laten glippen.

Vanuit een verborgen gang klommen ze naar het dak. Daar begonnen ze aan het moeilijkste deel: wegkomen van het eiland.

Regenjassen als bouwmateriaal

Alcatraz gaf gevangenen regenjassen uit. De mannen zagen er iets nieuws in. Ze verzamelden er vijftig. Niet door stelen, maar door ze stiekem op te rapen als anderen ze lieten vallen.

Ze sneden de jassen in stukken, plakten ze aan elkaar en naaiden de naden dicht. Met stoom van de verwarmingspijpen maakten ze de naden waterdicht. Zo bouwden ze een vlot van ruim zes bij veertien voet.

Populaire bladen als handleiding

De gevangenisbibliotheek speelde een verrassende rol. Twee nummers van Popular Mechanics bleven hangen in de collectie. Het ene nummer had een artikel over drijvende apparaten. Het andere liet zien hoe je rubber aan elkaar kon krijgen.

De mannen leerden zo om de regenjassen tot een luchtdicht geheel te maken. Rubberlijm haalden ze clandestien uit de schoenmakerij en de handschoenenwerkplaats. De gevangenis had gedacht dat die bladen veilig waren. Ze waren het niet.

Een raadsel dat nog altijd leeft

De autoriteiten zeggen dat de drie mannen zijn verdronken. De baai was koud en de stroming sterk. Hun vlot had het misschien niet gehouden. Maar er zijn aanwijzingen dat ze het misschien toch gered hebben. Zichtbaarheden op het vasteland. Geruchten. Geen bewijs,但 nooit uitgesloten.

Wat deze ontsnapping leert

Niet de vraag of ze het hebben overleefd maakt deze geschiedenis interessant. Het is de vindingrijkheid die telt. De mannen haalden uit alledaagse dingen wat ze nodig hadden. Een motor, gips, een paar bladen. Een komst van rubberjassen. Een komst van vriendschap binnen de gevangenis.

Een vierde man, Allen West, was erbij betrokken maar kwam net te laat. Zijn celdeur ging niet open. Dat laat zien hoe dichtbij ze waren — en hoe fragiel elk plan was.

Deze ontsnapping toont hoe ver mensen kunnen gaan als ze niet willen capituleren. Een paar bladen en een hoop regenjassen later bleef een gevangenis achter die nooit meer zo zeker leek.