Ο Σκορπιος που ξεκίνησε όλα

Κοιτάξτε, λατρεύω τις ιστορίες τύπου «ο μεγαλύτερος στον κόσμο». Ξέρετε ποιες — το γιγάντιο κολοκύθι, το τεράστιο χρυσόψαρο, οι αστακοκρέβες που μοιάζουν να πρέπει να κάνουν αίτηση για ασφάλεια ζωής. Λοιπόν, οι επιστήμονες βρέθηκαν σε μια παρόμοια κατάσταση, μόνο που αντί για έναν κήπο ή μια βόλτα στην αλιقي, όλα ξεκίνησαν με μια λασπώδη βρισκεία κατά τη διάρκεια μιας τυπικής βιολογικήςสำรวจ στην Κεντάκι.

Η ερευνητής, Caitlin Bloomer, έβγαλε αυτό το τεράστιο δείγμα αστακοκρέβας από τη λάσπη. Μιλάμε για ένα πλάσμα τόσο εντυπωσιακό που της έδωσε το θρυλικό παρατσούκλι «Crawzilla». Λατρεύω το γεγονός ότι το έκανε αυτό, egyébως. Ξέρεις ότι κάποιος είναι σίγουρος για το δείγμα του όταν του δίνει αμέσως ένα όνομα υπερήρωα.

Οπότε φανταστείτε το εξής: Η Bloomer επιστρέφει στο πανεπιστήμιο, πανηγυριστική, έτοιμη να επιδεείξει την ανακάλυψή της ζωής της. «Κοιτάξτε αυτό το πράγμα! ΚΟΙΤΆΤΕ ΤΟ!» Ίσως κάτι τέτοιο.

Και ο συνάδελφός της απλώς... το κοίταξε. Και είπε: «Αδύνατο. Έχω πιάσει μεγαλύτερα».

Mic drop.

Μια επιστημονική διαμάχη (που την αποκαλούν φιλικά)

Τώρα, είμαι σίγουρος ότι η ιστορία θα μπορούσε να είχε πάει με πολλούς τρόπους. Ίσως να υπήρχε μια αμηχανική σιωπή. Ίσως κάποια επαγγελματική διστακτικότητα. Αλλά αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον — η Bloomer μετέτρεψε αυτή την φιλική αμφισβήτηση σε μια ολοκληρωμένη εθνική έρευνα.

Άρχισε να επικοινωνεί με βιολόγους και μουσειολόγους σε όλη τη χώρα. Ζήτησε από αυτούς να σκαλίσουν τις συλλογές τους, να βγάλουν τα πενσάκια (αυτά τα κομψά εργαλεία μέτρησης που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες όταν θέλουν να είναι ακριβείς) και να αναζητήσουν οποιαδήποτε ασυνήθιστα τεράστια δείγματα αστακοκρέβας.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια μικρή φιλική αντιπαλότητα έγινε κάτι πραγματικά επιστημονικό. Η ομάδα τελικά συγκρίνισε δείγματα από παντού, δημιουργώντας μια λίστα με τις 20 μεγαλύτερες αστακοκρέβες που έχουν καταγραφεί ποτέ στη Βόρεια Αμερική. Και δείτε αυτό — 18 διαφορετικές είδη περιλαμβάνονταν στη λίστα. Δεν είναι ότι ένα είδος κυριαρχεί στις κορυφαίες κατατάξεις. Αστακοκρέβες όλων των ειδών έχουν τους πρωταθλητές τους.

Εδώ είναι αυτό που με έκανε να γελάσω: Η αγαπημένη Crawzilla της Bloomer δεν κέρδισε καν. Βρέθηκε κάπου σε αυτή την κορυφαία 20, που είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Αλλά όχι στην πρώτη θέση.

«Το δικό μου δεν ήταν το μεγαλύτερο, αλλά έκανε την κορυφαία 20, οπότε είμαι υπερπολύς περήφανη για αυτό», είπε η Bloomer. «Και ήταν επίσης η μόνη αστακοκρέβαξ που σκαρφάλωσε στη λίστα, οπότε θα πάρω τη νίκη».

Αυτή είναι η διάθεση. Δεν κέρδισες, αλλά κέρδισες κάτι. Λατρεύω αυτή την ενέργεια.

Γνωρίστε τον πραγματικό κάτοχο του ρεκόρ

Ο τρέχων πρωταθλητής αποδείχθηκε ότι είναι μια αστακοκρέβαξ Tennessee bottlebrush που βρίσκεται ήρεμη στη συλλογή του West Liberty University στη Δυτική Βιρτζίνια. Αυτό το τέρας μετρούσε εντυπωσιακά τα 86,6 χιλιοστά — περίπου 3,4 ίντσες — και αυτό είναι μόνο το σώμα του. Δεν έχουμε καν υπολογίσει την ουρά, τα νύχια και τα κερατάκια.

Εδώ είναι το παράφορο κομμάτι: αυτή η αστακοκρέβαξ δεν ήταν καν πρόσφατο ψάρι. Είχε συλλεγεί πολύ πίσω, το 2011, από τον Dr. Zac Loughman και μερικούς φοιτητές. Απλώς καθόταν σε μια συλλογή μουσείου, με το τεράστιο μέγεθός της, περιμένοντας κάποιον να τη μετρήσει και να συνειδητοποιήσει την πραγματική της δυναμική.

Ο Dr. Zackary Graham, ο οποίος είναι πλέον ο υπεύθυνος αυτών των γίγαντας, το εξέφρασε με τρόπο που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε: το καραπάξιο μόνο έχει μήκος περίπου όσο μια κάρτα πιστωτικού. Και αν τεντώνατε ολόκληρο το πλάσμα — συμπεριλαμβανομένης της ουράς και των νυχιών — θα απλώνονταν σχεδόν όσο το πλάτος ενός φύλλου σημειωμαتوδίου.

Και τα δύο αυτά τεράστια δείγματα εκτίθενται τώρα στο γραφείο του. Τα δείχνει σε όλους όσους μπαίνουν. Θα ήθελα απόλυτα να είμαι αυτός ο τύπος στα πάρτι. «Ώ, σας αρέσει το γραφείο μου; Κοιτάξτε την αστακοκρέβαξά μου».

Αλλά εδώ είναι που γίνεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ενδιαφέρον

Εντάξει, λοιπόν βρήκαμε την μεγαλύτερη αστακοκρέβαξ στη Βόρεια Αμερική. Κλείσαμε την υπόθεση, έτσι δεν είναι; Λοιπόν, όχι ακριβώς. Γιατί όταν οι ερευνητές άρχισαν να αναλύουν όλα τα δεδομένα τους, παρατήρησαν κάτι πραγματικά μυστηριώδες.

Σχεδόν όλοι οι γίγαντες συγκεντρώνονταν γύρω στο ίδιο μέγεθος — περίπου 80 χιλιοστά. Δεν έχει σημασία το είδος, δεν έχει σημασία από πού προέρχονται, δεν έχει σημασία το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν. Οι μεγαλύτερες αστακοκρέβες απλώς... σταματούν να μεγαλώνουν γύρω σε αυτό το σημείο.

Και αυτό προκάλεσε ένα πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα: γιατί;

Θα λέγατε, σκεφτείτε το. Οι αστακοκρέβες σε άλλα μέρη του κόσμου γίνονται ΠΟΛΥ μεγαλύτερες. Η γιγάντια αστακοκρέβαξ του Ταϊλάντ μπορεί να είναι απόλυτα τεράστια, με ορισμένα δείγματα να ζυγίζουν πάνω από 10 λίβρες. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος — λίβρες. Τότε τι κρατά τις Βορειοαμερικανικές αστακοκρέβες κολλημένες σε αυτό που είναι, συγκριτικά, ένα μέτριο μέγεθος;

Η ομάδα άρχισε να ερευνά. Γεωγραφικό πλάτος; Διαθεσιμότητα οξυγόνου; Τύπος οικοσυστήματος; Έλεγξαν τα πάντα που φαινόταν ως μια λογική εξήγηση.

Και τίποτα δεν ταίριαζε.

«Αρχίσαμε να εξετάζουμε πράγματα όπως το γεωγραφικό πλάτος, τη διαθεσιμότητα οξυγόνου και τον τύπο οικοσυστήματος ως πιθανά συσχετισμένα στοιχεία για να εξηγήσουμε γιατί ορισμένα είδη και άτομα ήταν μεγαλύτερα από άλλα, αλλά δεν βλέπαμε κανένα μοτίβο», εξήγησε η Bloomer.

Αυτό είναι το κομμάτι που με μαγεύει πραγματικά. Μερικές φορές η επιστήμη αφορά την απάντηση σε ερωτήσεις. Αλλά μερικές φορές η επιστήμη αφορά το να συνειδητοποιήσεις ότι η απάντηση είναι πολύ πιο περίπλοκη — ή άγνωστη — από όσα περίμενες.

Τι σημαίνει αυτό;

Ειλικρινά; Κοιτάζουμε μία από τις πρώτες πραγματικές προσπάθειες για να κατανοήσουμε τα ανώτατα όρια μεγέθους των Βορειοαμερικανικών αστακοκρεβών. Και αποδεικνύεται ότι αυτό το όριο μπορεί να είναι έκπتρετα σταθερό σε όλη την ήπειρο, παρόλο που δεν μπορούμε ακόμα να το εξηγήσουμε πλήρως.

Ίσως υπάρχει κάτι στο νερό — κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Ίσως υπάρχει ένας βιολογικός περιορισμός που δεν έχουμε εντοπίσει ακόμα. Ίσως οι Βορειοαμερικανικές αστακοκρέβες εξελίχθηκαν σε ένα πλαίσιο που περιορίστηκε η δυναμική ανάπτυξής τους με τρόπους που οι αστακοκρέβες στην Αυστραλία και τη Τασμανία δεν αντιμετώπισαν ποτέ.

Η ειλικρινής απάντηση είναι ότι οι επιστήμονες δεν ξέρουν με βεβαιότητα. Και νομίζω ότι αυτό είναι αρκετά όμορφο. Βρήκαμε την μεγαλύτερη αστακοκρέβαξ και, κάνοντας αυτό, ανακαλύψαμε ότι έχει να μάθει πολύ ακόμα για το γιατί τα πράγματα έχουν το μέγεθος που έχουν.

Οπότε την επόμενη φορά που θα δείτε μια αστακοκρέβαξ — ίσως σε ένα γεύμα με αστακοκρέβες ή κάτι εξίσου νόστιμο — αφιερώστε μια στιγμή για να εκτιμήσετε τις διαστάσεις της. Γιατί προφανώς, υπάρχουν δυνάμεις σε δράση που καθορίζουν ακριβώς πόσο μεγάλους μπορούν να γίνουν αυτά τα μικρά πλάσματα, και εμείς μόλις αρχίζουμε να τα κατανοούμε.

Και αν τυχαίσετε να βρείτε μία που πλησιάζει το όριο των 80 χιλιοστών; Δώστε της ένα εντυπωσιακό όνομα. Δώστε της μια ευκαιρία για επιστημονική αθανασία.

Η πρωτότυπη έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ecology.