Η NASA θέλει να χτίσει σπίτια στη Σελήνη — και εγώ δεν ξέρω αν πρέπει να ενθουσιαστώ ή να τρέμω

Ας μιλήσουμε για κάτι που με έχει ρίξει σε βαθιές σκέψεις τ past time: η NASA σχεδιάζει να φτιάξει μόνιμη ανθρώπινη αποικία στη Σελήνη.

Σοβαρά. Όχι σαν τις αποστολές Apollo που πήγαιναν για λίγες μέρες. Αλλά να ζήσουν εκεί άνθρωποι. Τη δεκαετία του 2030. Που σημαίνει ότι κάποιος θα ξυπνάει με θέα τη Γη — και δεν θα έχει πού να πάει για καφέ.

Το Πρόβλημα με το "Στείλε τα Πάντα από τη Γη"

Εδώ είναι που μπερδεύομαι. Δεν γίνεται απλά να γεμίσεις διαστημόπλοια με προμήθειες και να τα στείλεις. Σύμφωνα με ειδικούς στη διαστημική εφοδιαστική, η αποστολή υλικών από τη Γη στη Σελήνη κοστίζει περίπου 1,2 εκατομμύρια δολάρια ανά κιλό.

Ναι, διάβασες σωστά. Περίπου 540.000 δολάρια για ένα μόνο κιλό από τις αγαπημένες σου λιχουδιές.

Φαντάσου λοιπόν τι γίνεται με ολόκληρες αποστολές. Και αν κάτι πήγαινε στραβά; Μια εκτόξευση που αποτυγχάνει σημαίνει ότι χάθηκε όλος ο μήνας το φαγητό σου. Κακή μέρα στη δουλειά, ας πούμε.

Εδώ Αρχίζει το Περίεργο: Παγωμένο Νερό και... Φαγητό από Αστεροειδείς;

Τα καλά νέα; Η Σελήνη δεν είναι εντελώς άδεια. Επιστήμονες βρήκαν μεγάλες ποσότητες παγωμένου νερού κοντά στον νότιο πόλο — κρυμμένο σε κρατήρες που δεν βλέπουν ποτέ ήλιο.

Το νερό είναι φυσικά απαραίτητο για πόσιμο. Αλλά εδώ είναι το εντυπωσιακό: μπορεί να διασπαστεί σε υδρογόνο και οξυγόνο, δηλαδή σε καύσιμο πυραύλων.

Άρα οι αστροναύτες θα μπορούν και να πιουν νερό και να γεμίσουν τη δεξαμενή τους από την ίδια πηγή. Έξυπνο, σωστά;

Αλλά μετά φτάνουμε στο φαγητό, και εκεί τα πράγματα γίνονται πραγματικά τρελά.

Ερευνητές μελετούν σοβαρά αν οι αστροναύτες θα μπορούσαν κάποια μέρα να φάνε αστεροειδείς.

Ξέρω, ξέρω τι σκέφτεσαι. Άκου με όμως.

Μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο Western δημοσίευσε έρευνα που δείχνει ότι ο άνθρακας από σκόνη αστεροειδών θα μπορούσε θεωρητικά να μετατραπεί σε φαγητό. Χρησιμοποίησαν μια διαδικασία που λέγεται πυρόλυση (θέρμανση χωρίς οξυγόνο) για να μετατρέψουν οργανικά υλικά σε λάδι, το οποίο βακτήρια κατανάλωσαν σε έναν βιοαντιδραστήρα.

Είναι περίεργο; Σίγουρα. Μπορεί να θρέψει μελλοντικούς κατοίκους της Σελήνης; Ίσως.

Αλλά Υπάρχει Ένα Μεγάλο "Αλλά"

Και αυτό είναι που σε βάζει να σκεφτείς. Θυμάσαι που είπα ότι η παραγωγή οξυγόνου έχει δοκιμαστεί στον Άρη; Λοιπόν, έχει. Το ρόβερ Perseverance κατάφερε να παράγει περίπου 122 γραμμάρια οξυγόνου σε δύο χρόνια.

Αυτό είναι περίπου όσο αναπνέει ένα μικρό σκυλί σε 10 ώρες.

Για ένα ολόκληρο πλήρωμα αστροναυτών που θέλουν να ζήσουν στη Σελήνη για μεγάλο διάστημα; Χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα. Πάρα πολύ περισσότερα.

Η Γνώμη μου

Ειλικρινά, όταν άκουσα για πρώτη φορά την έρευνα περί "φαγητού από αστεροειδείς", γέλασα. Αλλά όσο το σκέφτομαι, αυτή είναι ακριβώς η δημιουργική σκέψη που χρειαζόμαστε.

Δεν μιλάμε πια για το να φυτέψουμε μια σημαία. Μιλάμε για το πώς οι άνθρωποι θα μπορέσουν να ευημερήσουν κάπου αλλού εκτός Γης. Και ξέρεις τι; Μου δίνει ελπίδα το γεγονός ότι οι επιστήμονες σκέφτονται τέτοιες εναλλακτικές.

Σίγουρα, η δεκαετία του 2030 ίσως είναι υπεραισιόδοξη. Η τεχνολογία χρειάζεται πολλή δουλειά. Αλλά είμαι ενθουσιασμένος να δω πού θα φτάσουμε.

Και αν οι αστροναύτες λύσουν το πρόβλημα του φαγητού από διαστημικούς βράχους, ίσως κάποτε μάθουμε και γιατί η πίτσα στα κρουαζιερόπλοια έχει πάντα αυτή την περίεργη γεύση. (Αστειεύομαι, αλλά κάποιος πρέπει να το ερευνήσει.)

Εσύ τι λες; Θα πήγαινες να ζήσεις στη Σελήνη; Πες μου στα σχόλια — θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου για αυτό το διαστημικό ταξίδι που φαίνεται ότι επιτέλους αρχίζει.