Η Μέρα που η Βοστώνη Πνίγηκε στη Μελάσα
Εντάξει, πρέπει να σας πω την αλήθεια—όταν άκουσα για πρώτη φορά την Τεράστια Πλημμύρα Μελάσας της Βοστώνης το 1919, νόμιζα ότι κάποιος μου έλεγε ψέματα. Μελάσα; Έκρηξη; Κύμα από κολλώδη ουσία που σκοτώνει κόσμο; Ακούγεται εντελώς παράλογο.
Αλλά είναι 100% αληθινό, και ειλικρινά; Είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές και εξοργιστικές καταστροφές που έχω διαβάσει.
Όλα Ξεκίνησαν με ένα Καταραμένο Δοχείο
Φανταστείτε την εικόνα: 15 Ιανουαρίου 1919. Το North End της Βοστώνης κάνει τις δουλειές του μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα, όταν ξαφνικά—ΜΠΑΜ—εκρήγνυται μια τεράστια δεξαμενή της εταιρείας United States Industrial Alcohol, στέλνοντας ένα κύμα μελάσας με ταχύτητα 56 χιλιομέτρων την ώρα στους δρόμους.
Η δεξαμενή περιείχε πάνω από 7,5 εκατομμύρια λίτρα μελάσα (ναι, διαβάσατε σωστά), και απλά... τα παράτησε. Γιατί; Γιατί κάποιος αποφάσισε να φτιάξει μια βιομηχανική δεξαμενή χωρίς να συμβουλευτεί κανέναν μηχανικό.
Ένας μεσαίος manager, ο Arthur P. Jell, ανέλαβε την κατασκευή. Το θέμα είναι—ο Jell δεν είχε ΚΑΜΙΑ εμπειρία στη μηχανική. Καμία. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τα αφεντικά να τον βάλουν να χτίσει κάτι που θα κρατούσε εκατομμύρια λίτρα πατημένου υγρού.
Βλέπετε πού πάει αυτό;
Οικονομίες στα Όρια του Παραλόγου
Ο Jell είχε πίεση να τελειώσει γρήγορα (δεν είναι πάντα έτσι;), οπότε έκανε κάποιες... ας τις πούμε "αμφισβητήσιμες" επιλογές:
- Δεν συμβουλεύτηκε πραγματικούς μηχανικούς
- Δεν έκανε ελέγχους υλικών
- Και εδώ είναι η χαριτωμένη λεπτομέρεια—δεν δοκίμασε ποτέ τη δεξαμενή πριν τη γεμίσει με εκατομμύρια λίτρα μελάσα
Η δεξαμενή τελείωσε τόσο βιαστικά που άρχισε να ρωγμάζεται σχεδόν αμέσως μόλις γέμισε. Παιδιά της γειτονιάς μάlectually συγκέντρωναν την καλυμμένη μελάσα σε κουβάδες, νομίζοντας ότι θα πάρουν δωρεάν γλυκό. (Αν το σκεφτείς, είναι ταυτόχρονα χαριτωμένο και τρομακτικό.)
Ο κόσμος παραπονιόταν. Η δεξαμενή έμοιαζε να διαλύεται και βρισκόταν άβολα κοντά σε σπίτια. Ένας ανήσυχος manager, ο Isaac Gonzalez, παραιτήθηκε αφού τόνισε τα θέματα ασφαλείας στους ανωτέρους του. Τι έκανε η εταιρεία; Βάψε τη δεξαμενή καφέ για να κρύψει την κολλημένη βρωμιά που έτρεχε έξω.
Δεν γίνεται αυτό.
η Τέλεια (Καταστροφική) Καταιγίδα
Στις 15 Ιανουαρίου, η εταιρεία παρέλαβε μια αποστολή 5 εκατομμυρίων λίτρων μελάσα από την Κούβα. Για να τη σερβίρουν πιο εύκολα, τη ζέστηναν. Αλλά ξέρετε τι γίνεται όταν ανακατεύεις ζεστό υγρό με κρύο; Ταχεία ζύμωση και παραγωγή αερίου.
Η δεξαμενή—ήδη γεμάτη ρωγμές και μόλις στεκόταν—δεν άντεξε άλλο την πίεση.
Το αποτέλεσμα; Ένα κύμα μελάσα 8 μέτρων έσκισε το North End με ταχύτητα μέχρι και 56 χλμ/ώρα. Κομμάτια μέταλλου και κοχλίες έγιναν θανατηφόρα βλήματα. Κτίρια κατέρρευσαν. Ένας σιδηρόδρομος διαλύθηκε. Καλώδια ξηλώθηκαν από τους στύλους.
Ένας δημοσιογράφος της Boston Post περιέγραψε τη σκηνή: "Παντού σκεπτόταν ένα σχήμα—αν ήταν ζώο ή άνθρωπος ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις. Μόνο μια αναταραχή, ένα χτύπημα μέσα στην κολλημένη μάζα, έδειχνε πού υπήρχε ζωή."
Είκοσι ένας άνθρωποι πέθαναν εκείνη την ημέρα. Άλλοι 150 τραυματίστηκαν. Κάποιοι ήταν παιδιά που πνίγηκαν στην πηχτή λάσπη.
Ο Εφιάλτης του Καθαρισμού
Και εδώ γίνεται ακόμα πιο τρελά. Πώς καθαρίζεις εκατομμύρια λίτρα μελάσα από δρόμους πόλης μέσα στον χειμώνα της Βοστώνης;
Ήταν βάρβαρο.
Το νερό της βρύσης δεν έπαιρνε τίποτα. Η μελάσα είχε σκληρύνει σε κάποια σημεία, οπότε οι εργάτες έπρεπε να την κόψουν και να πετάξουν κομμάτια στο λιμάνι. Για τα υπόλοιπα, ανακάλυψαν ότι το θαλασσινό νερό ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να διαλύσει το χάος, οπότε έτσι ακριβώς—έριξαν θαλασσινό νερό στους δρόμους.
Η μυρωδιά, απ' ό,τι έχω διαβάσει, ήταν φρικτή—ζυμωμένη, σαπισμένη γλυκύτητα. Ο καθαρισμός πήρε εβδομάδες, ίσως περισσότερο. Ολόκληρα τετράγωνα είχαν ισοπεδωθεί. Αυτό που κάποτε ήταν μια ανθηρή παραλιακή περιοχή έμοιαζε με ζώνη μάχης.
Δικαιοσύνη (Τελικά) Σερβίρεται
Εδώ είναι το σημείο που με εξοργίζει: η USIA αρχικά προσπάθησε να κατηγορήσει αναρχικούς για δολιοφθορά στη δεξαμενή. Σοβαρά; Αναρχικούς; Με μελάσα;
Όταν αυτός ο γελοίος ισχυρισμός κατέρρευσε, τα θύματα και οι οικογένειές τους υπέβαλαν αγωγές—πολλές μάλιστα. Τελικά, 119 αγωγές συνδυάστηκαν σε αυτό που έγινε η μεγαλύτερη ομαδική αγωγή στην ιστορία της Μασαχουσέτης.
Χρειάστηκαν έξι χρόνια μέχρι η εταιρεία να λογοδοτήσει. Έξι ολόκληρα χρόνια.
Τι Μας Διδάσκει Αυτή η Ιστορία;
Αυτό που με στεναχωρεί σε όλο αυτό: ήταν εξ ολοκλήρου αποτρέψιμο. Τα προειδοποιητικά σημάδια ήταν παντού. Οι ρωγμές, οι διαρροές, οι παράπονα, ο manager που παραιτήθηκε επειδή ανησυχούσε για την ασφάλεια. Όλα ήταν εκεί.
Αλλά η απληστία και τα στενά χρονοδιαγράμματα νίκησαν τη σωστή μηχανική και την ανθρώπινη ασφάλεια.
Αυτή η καταστροφή οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές στους οικοδομικούς κώδικες και τους κανονισμούς ασφαλείας, αλλά αυτές οι αλλαγές ήρθαν πολύ αργά για τους 21 ανθρώπους που πέθαναν εκείνο το απόγευμα του Ιανουαρίου του 1919.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι για την ίδια τη μελάσα—από πού ερχόταν, πού πήγαινε, τι επρόκειτο να γίνει. Αλλά κυρίως σκέφτομαι τους απλούς ανθρώπους που απλά ζούσαν τη ζωή τους και βρέθηκαν σ λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.
Την επόμενη φορά που δείτε μια βιομηχανική δεξαμενή ή εγκατάσταση, να θυμάστε: συχνά υπάρχει μια ιστορία πίσω από αυτές τις κατασκευές. Μερικές φορές αυτή η ιστορία περιλαμβάνει τραγωδία, κοντόφθαλμες επιλογές και συνέπειες που κράτησαν γενιές.
Και αν κάποτε επισκεφτείτε το North End της Βοστώνης, αφιερώστε μια στιγμή να σκεφτείτε την ημέρα που αυτή η γειτονιά καταπιάστηκε από ένα κύμα κολλημένης γλυκύτητας. Είναι μια ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε—όχι μόνο επειδή είναι παράξενη, αλλά επειδή μας υπενθυμίζει γιατί έχουν σημασία οι κανονισμοί ασφαλείας.
Γιατί κανείς δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να μάθει ότι η μελάσα μπορεί να είναι εξίσου θανατηφόρα όσο οποιαδήποτε άλλη δύναμη της φύσης όταν η ανθρώπινη αμέλεια μπαίνει στη μέση.
Πηγή: Popular Mechanics