Η Κρυφή Κρίση που Κανείς δεν Συζητάει

Θέλω να σου πω κάτι. Κάτι που με εξέπληξε, με στεναχώρησε, και με εκνεύρισε ταυτόχρονα.

Ερευνητές από το Northwestern University πήραν κάθε μωρό που γεννήθηκε στη Georgia το 2017. Ξέρεις πόσα; 130.267. Και τα παρακολούθησαν — και τους πατεράδες τους — για πέντε χρόνια.

796 πατεράδες πέθαναν.

Το σοκαριστικό; Το 60% αυτών των θανάτων ήταν εντελώς προβλέψιμα. Αυτοκτονίες. Υπερβολικές δόσεις. Δολοφονίες. Ατυχήματα. Δεν μιλάμε για βιολογικές επιπλοκές που δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Μιλάμε για τραγωδίες που ίσως μπορούσαμε να αποτρέψουμε.

Γιατί το Αγνοούσαμε Τόσο Καιρό;

Η μητρική θνησιμότητα είναι σήμερα στα χείλη όλων. Και σωστά — οι αριθμοί στις ΗΠΑ είναι ντροπιαστικοί σε σχέση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες.

Αλλά εδώ είναι το θέμα: οι πατεράδες επίσης πεθαίνουν. Και σε τρομακτικά ποσοστά.

Ο Δρ. Craig Garfield, παιδίατρος που εργάζεται σε μονάδες νεογνών, έχει χάσει το μέτρημα πόσες φορές έχει δει μητέρες να αντιμετωπίζουν ξαφνικά τον θάνατο του συντρόφου τους — από πυροβολισμούς, τροχαία, υπερβολικές δόσεις. Η εκτίμησή του; "Αυτό συμβαίνει πιο συχνά από τους θανάτους μητέρων."

Και έχει δίκιο. Απλά δεν θέλαμε να το δούμε.

Γιατί Δεν Μιλάμε για Αυτό;

Σκέψου το. Όταν μιλάμε για τη μετάβαση στη γονεϊκότητα, όλη η προσοχή πάει στις μητέρες. Ο ρόλος του μπαμπά; Συνήθως "υποστηρικτικός σύντροφος" — και ίσως κάτι πάνες.

Αλλά η αλήθεια είναι αυτή: το να γίνεσαι πατέρας είναι μια τεράστια ψυχολογική αλλαγή. Ξαφνικά είσαι υπεύθυνος για ένα άλλο ανθρώπινο ον. Η πίεση να παρέχεις, να προστατεύεις, να μάθεις πώς να είσαι καλός μπαμπάς όταν ίσως ο δικός σου δεν ήταν εκεί — όλα αυτά συσσωρεύονται.

Και όμως; Πού είναι οι έλεγχοι; Οι ομάδες υποστήριξης; Τα συστήματα που θα πιάσουν τους μπαμπάδες που δυσκολεύονται;

Σχεδόν δεν υπάρχουν.

Οι Αριθμοί που Πρέπει να Μας Απασχολήσουν

Ας δούμε τι ακριβώς βρήκε η έρευνα:

• 143 θάνατοι από ανθρωποκτονία
• 142 από ατυχήματα
• 102 αυτοκτονίες
• 93 από υπερβολικές δόσεις
• 296 από φυσικά αίτια

Σχεδόν 800 οικογένειες. Σε μόνο μια πολιτεία. Σε μόνο πέντε χρόνια.

Και κάτι ακόμα: συγκεκριμένες ομάδες αντιμετώπιζαν πολύ υψηλότερους κινδύνους. Άγαμοι πατεράδες, άνθρωποι σε αγροτικές περιοχές, όσοι είχαν γεννήσει μέσω Medicaid, ή μη-Ισπανόφωνοι μαύροι πατεράδες. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι κενά στην υποστήριξη και την υγεία.

Η Ενδιαφέρουσα Ανατροπή

Περίμενε. Υπάρχει κάτι ακόμα.

Παρά τους 796 θανάτους, η έρευνα βρήκε κάτι που τους εξέπληξε: οι πατεράδες είχαν χαμηλότερα ποσοστά θανάτου από άνδρες χωρίς παιδιά.

Σκέψου το. Στους άνδρες 30-34 ετών, το ποσοστό θανάτου για πατεράδες ήταν 120 ανά 100.000. Για μη-πατεράδες; 231. Σχεδόν διπλάσιο.

Τι σημαίνει αυτό; Ίσως η πατρότητα έχει προστατευτική δράση. Ίσως τα παιδιά ωθούν τους άνδρες σε πιο υγιείς επιλογές. Ή ίσως — και αυτό με ανησυχεί περισσότερο — βλέπουμε μόνο τους πατεράδες που επιβίωσαν. Όσοι δυσκολεύονταν ίσως πέθαναν πριν ή λίγο μετά τη γέννηση.

Δεν ξέρουμε. Και αυτό είναι μέρος του προβλήματος.

Τι Χρειάζεται να Αλλάξει;

Εδώ είμαι ειλικρινής: με εκνευρίζει που αυτό φαίνεται λυμένο.

Υπάρχουν επιτροπές ελέγχου μητρικής θνησιμότητας στις περισσότερες πολιτείες. Όταν μια μητέρα πεθαίνει κατά την εγκύμοσύνη ή μέσα στον πρώτο χρόνο, κάποιος ερευνά. Μαθαίνει τι πήγε στραβά.

Για τους πατεράδες; Τίποτα. Καμία παρακολούθηση, καμία ανάλυση, καμία προσπάθεια να μάθουμε.

Ο Δρ. Garfield το είπε τέλεια: "Τα δεδομένα μας δείχνουν ότι οι πατεράδες πεθαίνουν συχνά στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού τους, και δεν έχουμε συστήματα για να καταλάβουμε πώς θα το αποτρέψουμε. Αυτό είναι ένα τεράστιο τυφλό σημείο."

Τεράστιο, ναι.

Τι Θα Βοηθούσε;

Μερικές σκέψεις:

Παρακολούθηση θανάτων πατέρων. Αν μπορούμε να παρακολουθούμε τη μητρική θνησιμότητα, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο για τους πατεράδες. Τα πιστοποιητικά γέννησης έχουν ήδη τα ονόματά τους. Χρειάζεται μόνο θέληση και χρηματοδότηση.

Υποστήριξη για νέους μπαμπάδες. Μαθήματα γονέων που αφορούν πραγματικά και τους άνδρες. Πόροι ψυχικής υγείας για νέους πατεράδες. Ομάδες όπου οι άνδρες μπορούν να μιλήσουν για τον τρόμο, την εξάντληση, την ομορφιά της πατρότητας — χωρίς στίγμα.

Αντιμετώπιση ανισοτήτων. Το γεγονός ότι μαύροι πατεράδες ή πατεράδες σε αγροτικές περιοχές αντιμετωπίζουν υψηλότερους κινδύνους δεν είναι τυχαίο. Καλύτερη πρόσβαση σε υγεία και κοινοτική υποστήριξη σώζει ζωές.

Αλλαγή της συζήτησης για την πατρότητα. Οι άνδρες επιτρέπεται να δυσκολεύονται. Να χρειάζονται βοήθεια. Να παραδέχονται ότι η γονεϊκότητα είναι τρομακτική. Όσο δεν δημιουργούμε χώρο για αυτή την ειλικρίνεια, οι άνδρες θα υποφέρουν σιωπηλά.

Μια Προσωπική Σκέψη

Δεν έχω παιδιά, αλλά έχω δει φίλους να γίνονται πατεράδες. Η αλλαγή είναι αληθινή. Αυτοί οι χαλαροί τύποι των είκοσι κάτι ξαφνικά είχαν ένα βάρος στα μάτια τους. Η αγάπη ήταν άμεση — αλλά και ο φόβος να μην είναι αρκετοί.

Σκέφτομαι τι γίνετ όταν αυτός ο φόβος δεν έχει πού να πάει. Όταν δεν υπάρχουν πόροι, έλεγχοι, κανείς να ρωτήσει "πώς είσαι πραγματικά;"

Πολλοί από αυτούς τους θανάτους είναι προβλέψιμοι. Αυτοκτονίες που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με υποστήριξη. Υπερβολικές δόσεις που κρύβουν ανείπωτη οδύνη. Δολοφονίες που ίσως δεν θα συνέβαιναν με καλύτερη κοινοτική φροντίδα.

Μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα. Πρέπει.

Το Συμπέρασμα

Κάθε γονιός μετράει. Κάθε οικογένεια που χάνει έναν γονιό από προβλέψιμες αιτίες είναι τραγωδία. Και ενώ επιτέλους ασχολούμαστε με τη μητρική θνησιμότητα, αγνοούμε ολόκληρο τον πληθυσμό γονιών.

Αυτή η έρευνα είναι μόνο η Georgia. Μόνο πέντε χρόνια. Φαντάσου τους αριθμούς σε 50 πολιτείες, σε δεκαετίες αθημάτων.

Τα παιδιά χρειάζονται τους πατεράδες τους. Οι οικογένειες τους χρειάζονται. Και τώρα τους αποτυγχάνουμε με τον πιο βασικό τρόπο — δεν τους μετράμε καν.

Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα μάτια μας. Να αρχίσουμε να μετράμε. Και να κάνουμε επιτέλους κάτι.