Η Υπόσχεση που Έδωσε στη Ζούγκλα

Φαντάσου τον εαυτό σου: Είσαι ένα πιτσιρίκι, στα είκοσί σου χρόνια, σέρνεσαι μέσα σε πυκνή ζούγκλα με σπασμένο σαγόνι και διαλυμένη πλάτη. Γύρω σου, τα στριμμένα σίδερα του βομβαρδιστικού σου. Εννιά από τους καλύτερους φίλους σου είναι νεκροί. Οι Ιάπωνες πλησιάζουν. Έχεις μόνο τα ρούχα που φοράς. Κι όμως — επιβιώνεις.

Αυτό συνέβη στον Λοχαγό Χοσέ Ολγκίν στις 26 Ιουνίου 1943.

Κι εδώ είναι που η ιστορία του γίνεται τρελή: Δεν επιβίωσε απλά. Πέρασε τα επόμενα σαράντα χρόνια προσπαθώντας να διορθώσει τα πράγματα.

Ένα Βομβαρδιστικό με Χιούμορ

Ας μιλήσουμε για αυτό το αεροπλάνο, γιατί αξίζει να το θυμόμαστε. Το B-17 Flying Fortress που πλοηγούσε ο Ολγκίν το είχαν βαφτίσει "Naughty But Nice" — "Ατίθασο αλλά Καλό" — και το είχαν γράψει με πορτοκαλί καλλιγραφικά γράμματα στη μύτη του. Δίπλα του; Η ζωγραφιά μιας ξανθιάς με κόκκινο αυτοκίνητο. Ήταν νέοι άνθρωποι, άλλωστε. Είχαν χιούμορ, προσωπικότητα, πραγματική ομαδικότητα.

Το αεροπλάνο είχε ξεφύγει ήδη μία φορά από τον θάνατο. Τον Μάρτιο του 1943, ιαπωνικά μαχητικά είχαν επιτεθεί και σκοτώσει έναν από τους πιλότους. Το διατρυπημένο από σφαίρες βομβαρδιστικό κατά κάποιο τρόπο επέστρεψε, το μπάλωσαν και συνέχισε να πετάει. Μα στις 25 Ιουνίου, σε αποστολή βομβαρδισμού του αεροδρομίου Βουνουκανάου κοντά στη Ράμπαουλ, η τύχη τελείωσε.

Ένα νυχτερινό ιαπωνικό μαχητικό πέρασε τρεις φορές από πάνω του. Δύο κινητήρες έσβησαν. Το πλήρωμα ετοιμάστηκε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος. Καθώς ο Ολγκίν πάλευε να βοηθήσει τους συμπολεμιστές του, το αεροπλάνο μπήκε σε φλυτζάνισμα. Εκείνος εκτοξεύτηκε από την μπροστινή έξοδο κινδύνου τη στιγμή που το βομβαρδιστικό έσκαγε στο δάπεδο της ζούγκλας, στα Βουνά Μπάινινγκ.

Εννιά άνθρωποι δεν τα κατάφεραν. Ένας τα κατάφερε.

Το Χειρότερο Δεν Είχε Έρθει Ακόμα

Εδώ είναι που οι περισσότεροι θα τα παρατούσαν, σωστά; Ο Ολγκίν είχε κάθε λόγο. Σέρνονταν στη ζούγκλα για βδομάδες χωρίς φαγητό, με σπασμένο σαγόνι, με την πλάτη να σπάει από τον πόνο. Τελικά, ντόπιοι χωρικοί τον βρήκαν σε ένα μέρος που λεγόταν Αρούμπουμ.

Τον έσωσαν. Τον τάισαν, τον περιέθαλψαν, τον φρόντισαν όσο μπορούσαν.

Αλλά η λογική του πολέμου δεν νοιάζεται για την ανθρώπινη ταλαιπωρία. Οι χωρικοί δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν με ασφάλεια. Τον παρέδωσαν στους Ιάπωνες, που τον πέταξαν στη Φυλακή Αιχμαλώτων της Ράμπαουλ. Χωρίς ιατρική περίθαλψη. Φαντάσου το — να ξαπλώνεις με σπασμένο σαγόνι, ξέροντας ότι αυτοί που έπρεπε να σε βοηθήσουν είναι αυτοί που σε κατέρριψαν.

Το 1944 μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Αιχμαλώτων Τούνελ Χιλ, όπου τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1945 οι δυνάμεις του Αυστραλιανού Ναυτικού τον απελευθέρωσαν — μαζί με μόλις οκτώ ακόμα κρατουμένους που είχαν ξεκινήσει από τη Ράμπαουλ.

Γύρισε σπίτι. Ενάντια σε κάθε πιθανότητα, γύρισε σπίτι.

Η Υπόσχεση που Δεν Μπόρεσε να Ξεχάσει

Κι εδώ είναι που η ιστορία του Χοσέ Ολγκίν γίνεται κάτι πραγματικά ξεχωριστό.

Θα μπορούσε να προχωρήσει. Οι περισσότεροι από εμάς θα το κάναμε. Ο πόλεμος είναι κόλαση, και το έξυπνο είναι να τον αφήσεις πίσω σου, να επικεντρωθείς στη δική σου ζωή, να προσπαθήσεις να ξεχάσεις.

Αλλά ο Ολγκίν δεν μπόρεσε να ξεχάσει.

Οι εννιά φίλοι του ήταν ακόμα εκεί, στη ζούγκλα. Θαμμένοι σε αταφείς τάφους — ή χειρότερα, θαμμένοι ως "αγνώστων" στο Εθνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο του Πουνάλου. Οι Ιάπωνες είχαν θάψει τα λείψανά τους σε ρηχούς τάφους. Κάποια είχαν βρεθεί το 1949 αλλά δεν μπορούσαν να αναγνωριστούν τότε.

Ο Ολγκίν ήξερε τα ονόματά τους. Ήξερε τα πρόσωπά τους. Ήξερε ότι οι οικογένειές τους αναρωτιόντουσαν, πάντα αναρωτιόντουσαν.

Έτσι, το 1982 — σχεδόν σαράντα χρόνια μετά τη συντριβή — έκλεισε το πρώτο του ταξίδι πίσω στη Ράμπαουλ. Με δικά του χρήματα. Χωρίς καμία κυβερνητική εντολή. Μόνο αυτός και η υπόσχεσή του.

Σε εκείνο το πρώτο ταξίδι, κάτι απίστευτο συνέβη: συνάντησε μια ντόπια γυναίκα που τον είχε βοηθήσει αμέσως μετά τη συντριβή. Ήταν ακόμα εκεί. Τον θυμόταν ακόμα.

Ένα Ταξίδι έγινε Τρία

Στο δεύτερο ταξίδι, ντόπιοι τον οδήγησαν στα συντρίμμια. Εκεί ήταν, κρυμμένα στην απομακρυσμένη ζούγκλα για τέσσερις δεκαετίες — τα απομεινάρια του "Naughty But Nice."

Αλλά ο Ολγκίν δεν τελείωσε εκεί. Πήγε για τρίτη φορά. Και σε εκείνο το ταξίδι, με τη βοήθεια των ίδιων χωρικών που είχαν σώσει τη ζωή του τόσα χρόνια πριν, κατάφερε επιτέλους να ανασύρει τα λείψανα των πεσόντων συντρόφων του.

Όλων των εννιά.

Το Υπουργείο Άμυνας ανέλαβε από εκεί. Μέσω τεστ DNA και προσεκτικής έρευνας, κάθε μέλος του πληρώματος αναγνωρίστηκε — συμπεριλαμβανομένων αυτών που είχαν θαφτεί ως άγνωστοι στο Πουνάλου. Οι οικογένειές τους βρήκαν κλείσιμο. Οι άντρες πήραν σωστές ταφές με πλήρες στρατιωτικό ένδυμα.

Και το πιλοτήριο του B-17; Εκτίθεται πλέον σε τοπικό μουσείο, μαζί με την πονηρή ζωγραφιά "Naughty But Nice" στη μύτη. Μια αντάξια φόρο τιμής σε ένα αεροπλάνο και πλήρωμα που αρνήθηκαν να ξεχαστούν.

Τι Μας Δίδαξε ο Χοσέ Ολγκίν

Σκεφτόμουν αυτή την ιστορία για μέρες, ειλικρινά. Τι ωθεί έναν άνθρωπο να επιστρέφει στον τόπο όπου σχεδόν πέθανε, ξανά και ξανά, απλά για να φέρει πίσω κάποια λείψανα;

Νομίζω πως είναι αυτό: Ο Ολγκίν κατάλαβε κάτι που πολλοί από εμάς ξεχνάμε. Αυτοί δεν ήταν απλά "πεσόντες στρατιώτες" ή στατιστικά. Ήταν οι φίλοι του. Άντρες που τον εμπιστεύτηκαν να τους πλοηγήσει σπίτι. Άντρες που δεν τα κατάφεραν.

Κουβαλούσε αυτό το βάρος για δεκαετίες.

Και ξέρεις κάτι; Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο σε αυτό. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου συχνά προσπαθούμε να ξεχάσουμε τις επώδυνες αναμνήσεις, να τις αφήσουμε πίσω, να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχουν. Αλλά ο Ολγκίν έκανε το αντίθετο. Αντιμετώπισε το τραύμα του κατάματα, επέστρεψε στη σκηνή του χειρότερου εφιάλτη του, και το μετέτρεψε σε κάτι ουσιαστικό.

Την επόμενη φορά που ακούς για έναν βετεράνο του Β' Παγκοσμίου ή μια ιστορία της "μεγαλύτερης γενιάς", θυμήσου τον Χοσέ Ολγκίν. Θυμήσου ότι το πιο γενναίο πράγμα που έκρε ποτέ δεν ήταν να επιβιώσει από τη συντριβή ή να αντέξει τα χρόνια ως αιχμάλωτος.

Ήταν να γυρίσει πίσω.

Ήταν να μην τα παρατήσει ποτέ για τα παλικάρια του.

Πηγή: Popular Mechanics - Naughty But Nice: WWII Bomber Lone Survivor