Όταν οι τάφοι δεν λένε όλη την ιστορία

Αυτό είναι κάτι που με εξέπληξε αυτή την εβδομάδα.

Για αιώνες, whenever οι αρχαιολόγοι ανακάλυπταν ενήλικες και παιδιά θαμμένους δίπλα-δίπλα σε μεσαιωνικούς τάφους, όλοι υποθέταμε ότι πρόκειται για οικογένειες, σωστά; Γονείς και παιδιά, αναπαυόμενοι μαζί για πάντα. Φαινόταν απολύτως λογικό. Η αίσθηση της οικογένειας είναι αρκετά καθολική — διασχίζει πολιτισμούς και αιώνες.

Εκτός που... αποδείχθηκε ότι αυτή η υπόθεση ήταν λανθασμένη. Πολύ λανθασμένη.

Μια ομάδα ερευνητών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης ανέλυσε πρόσφατα DNA από 142 άτομα που έζησαν κατά την ύστερη Εποχή των Βίκινγκ και τη Μεσαιωνική Περίοδο. Εξετάστηκαν τάφοι από τρεις θέσεις στη Σουηδία: το Σίγκτουνά κοντά στη Στοκχόλμη, το Βάστερχους στο Γιάμετλαντ και το Φιάλκίνγκε στη Σκόνη. Αυτό που ανακάλυψαν ανατρέπει εντελώς την υπόθεση της «οικογενειακής ταφής».

Η Έκπληξη στο Χώμα

Οι επιστήμονες — και μου αρέσει πολύ αυτή η διατύπωση — ουσιαστικά δήλωσαν ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που θάβονταν μαζί δεν ήταν στενοί βιολογικοί συγγενείς. Αυτό ισχύει ακόμη και σε νεκροταφεία όπου οι ερευνητές βρήκαν πολλές οικογενειακές συνδέσεις κάπου στην ευρύτερη κοινότητα.

Ας το σκεφτούμε για μια στιγμή.

Με άλλα λόγια, οι μεσαιωνικοί άνθρωποι δεν θάβαν απαραίτητα τα παιδιά τους μαζί τους. Δεν ταφήονταν δίπλα στη μαμά και τον μπαμπά. Άρα με ποιους ήταν θαμμένοι;

Η έρευνα υποδηλώνει ότι οι αποφάσεις για την ταφή διαμορφώνονταν από παράγοντες πέρα από τη βιολογική οικογένεια. Ίσως κοινωνικές συνδέσεις. Ίσως θρησκευτικές πρακτικές. Ίσως δεσμούς κοινότητας για τους οποίους δεν έχουμε καν λέξεις πια. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι αρχαιολόγοι έχουν συζητήσει αυτές τις σχέσεις για αιώνες, και τελικά — τελικά — το αρχαίο DNA μας έχει προσφέρει το εργαλείο για να ελέγξουμε αυτές τις ιδέες.

Πώς Ήταν Πραγματικά η Μεσαιωνική Παιδική Ηλικία

Τώρα εδώ είναι που γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον για μένα.

Η ανάλυση DNA αποκάλυψε επίσης κάτι απροσδόνητο για το πώς μεταχειρίζονταν τα παιδιά στον θάνατο. Ξέρετε πώς συχνά σκεφτόμαστε την παιδική ηλικία ως μια ξεχωριστή, διακριτή φάση της ζωής; Κάτι που δεν ήταν ακριβώς «πραγματικό» με τον ίδιο τρόπο που ήταν η ενηλικίωση;

Οι μεσαιωνικές σκανδιναβικές κοινότητες φαίνεται να διαφωνούσαν.

Στο Βάστερχους, οι άνδρες και οι γυναίες θάβονταν σε διαφορετικές πλευρές του νεκροταφείου. Αυτό ήταν ένα γνωστό μοτίβο. Αλλά να το πράγμα: τα αγόρια και τα κορίτσια τοποθετούνταν σύμφωνα με το ίδιο μοτίβο. Από τις πιο πρώιμες ηλικίες, τα παιδιά χωρίζονταν στις «ανδρικές» και «γυναικείες» πλευρές του νεκροταφείου.

Οι ερευνητές το διατύπωσαν όμορφα: τα παιδιά «δεν μεταχειρίζονταν ως ξεχωριστή κατηγορία. Στον θάνατο, φαίνεται να μεταχειρίζονταν σύμφωνα με τις ίδιες κοινωνικές και θρησκευτικές αρχές όπως οι ενήλικες άνδρες και γυνα