Όταν ο Χορός Έγινε Εφιάλτης
Φαντάσου να βγαίνεις ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωί και ξαφνικά το σώμα σου να μην υπακούει. Τα πόδια σου κινούνται μόνα τους. Χορεύεις ασταμάτητα, παρόλο που πεινάς, κουράζεσαι και θες να σταματήσεις. Αυτό έπαθε μια γυναίκα, η Frau Troffea, στο Στρασβούργο τον Ιούλιο του 1518. Και δεν έμεινε μόνη της για πολύ.
Μέσα σε μέρες, δεκάδες άνθρωποι την ακολούθησαν. Σε εβδομάδες, εκατοντάδες. Στα τέλη Αυγούστου, 400 κάτοικοι χόρευαν στους δρόμους χωρίς να το θέλουν. Πολλοί λιποθυμούσαν από κούραση, μόνο για να ξανασηκωθούν. Άλλοι είδαν τα πόδια τους να ματώνουν. Κάποιοι δεν ξύπνησαν ποτέ.
Η Παράξενη Αντίδραση της Πόλης
Εκεί γίνεται ακόμα πιο απίθανο. Οι αρχές κατάλαβαν ότι έχουν πρόβλημα και... έχτισαν χορευτικές αίθουσες. Πίστευαν ότι το "ζεστό αίμα" φταίει, οπότε η λύση ήταν περισσότερος χορός.
Δεν λειτούργησε, φυσικά.
Οι Μεσαιωνικές Εξηγήσεις
Τότε, τον 16ο αιώνα, δεν υπήρχαν εργαστήρια και επιστήμη. Οι άνθρωποι μάντευαν. Η κύρια ιδέα; Κατάρα του Αγίου Βίτου. Γι' αυτό το λέμε "Χορό του Αγίου Βίτου". Κάποιοι πήγαιναν τους αρρώστους στο ιερό του, ψάχνοντας θαύμα.
Μα ένας αλχημιστής, ο Παρακελσος, πέρασε αργότερα από εκεί. Είπε κάτι ριζικό: Ίσως φταίει το άγχος, όχι οι άγιοι.
500 Χρόνια Μετά, Ακόμα Ψάχνουμε
Πέρασαν αιώνες, αλλά δεν ξέρουμε ακριβώς. Κάποιοι μίλησαν για δηλητηρίαση από μύκητα στο σιτάρι, που προκαλεί παραισθήσεις. Άλλοι για ναρκωτικά.
Σήμερα, ιστορικοί σαν τον John Waller πιστεύουν σε ψυχολογική αιτία. Μαζική ψυχική νόσος: Το στρες και οι κοινές πεποιθήσεις δημιουργούν ίδια συμπτώματα. Σαν επιδημία φόβου, όχι μικροβίων.
Η Δύναμη της Πίστης
Δεν συνέβαινε τυχαία. Έγινε σε μέρη που οι άνθρωποι πίστευαν ήδη σε χορευτικές κατάρες. Η κουλτούρα γέννησε την αρρώστια.
Ο εγκέφαλος είναι παντοδύναμος. Αν πιστέψεις ότι κάτι κακό σου συμβαίνει, το σώμα σου το κάνει πραγματικότητα. Δεν ήταν υπερδημοσιογράφοι οι μεσαιωνικοί. Ζούσαν σε σκληρό κόσμο, με φόβο και κατάρες. Το μυαλό τους το πίστεψε.
Μέχρι τον 17ο αιώνα, οι πεποιθήσεις έσβησαν. Και οι χοροί σταμάτησαν. Σύμπτωση; Όχι.
Τι Μας Μαθαίνει Σήμερα
Ο Χορός του 1518 δεν είναι απλά παράξενη ιστορία. Μας δείχνει πώς το μυαλό ελέγχει το σώμα. Στρες, άγχος και πολιτισμός μπορούν να μας αρρωστήσουν πραγματικά.
Οι άνθρωποι του Στρασβούργου δεν ήταν καταραμένοι. Ήταν πιεσμένοι, τρομαγμένοι. Και η εποχή τους τους έπεισε ότι οι κατάρες υπάρχουν. Το σώμα τους υπάκουσε.
Τρελό, ε;