Περιεχόμενο blog σε μορφή markdown

Ένας άνδρας που αρνήθηκε να αφήσει το χέρι του να γίνει σκουπίδι

Αυτό είναι κάτι που μου έμεινε χαραγμένο στη μνήμη αφού διάβασα αυτή την ιστορία για πρώτη φορά: Ο Shadrack Byfield επέζησε από μια σφαίρα στον λαιμό, δρασκελίσματα από την αιχμαλωσία μετά από μια καταστροφική Βρετανική ήττα, και πέρασε μία από τις πιο αιμαتτωδείς νύχτες του Πολέμου του 1812 στο Lundy's Lane — και τίποτα από αυτά δεν ήταν αυτό που τον έκανε να θυμωθεί.

Αυτό που τον έκανε να θυμωθεί ήταν μια στοίβα λιθόθρονος.

Όταν ο 24χρονος στρατιώτης δέχτηκε μια σφαίρα στο βραχίονα του κατά τη διάρκεια μιας σκαρμίζας κοντά στο Fort Erie το 1814, οι γιατροί έπρεπε να πριόνισαν το μέλος κάτω από τον αγκώνα. Χωρίς αναισθησία. Μόνο ένα δερμάτινο ιμάνι για να το δαγκώνει και η σκληρή πραγματικότητα της ιατρικής του πεδίου μάχης του 19ου αιώνα. Από όλα τα δεδομένα, άντεξε την ακοπή με αξιοσημείωτη ψυχραιμία.

Αλλά όταν ολοκληρώθηκε η επέμβαση; Το αποκομμένο χέρι του πετάχτηκε αδιάφορα σε μια στοίβα απορριμμάτων.

Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ βρίσκω αυτό το λεπτομέρεια σχεδόν ανυπόφορη. Υπάρχει κάτι σε αυτό που σε χτυπάει στο στομάχι — η αυθορμητικότητα, ο τρόπος που ένα κομμάτι αυτού του ανθρώπου απλώς... πετάχτηκε.

Έτσι, ο Byfield έκανε κάτι το θέμα. Ανάκτησε το χέρι του από εκείνη τη στοίβα και έφτιαξε ένα απλό φέρετρο από μερικά ξύλα. Και καρφιά και όλα. Και του έκανε μια κηδεία.

Κοινωνική Διαστρωμάτωση, ακόμα και στην ακοπή

Εδώ είναι που η ιστορία γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα — και πολύ πιο απογοητευτική.

Ο Byfield δεν ήταν ο μόνος στρατιώτης που έχασε μέλος στη μάχη. Οι ακοπές ήταν τρομακτικά κοινές στον πόλεμο του 19ου αιώνα. Όμως, η μεταχείριση αυτών των αποκομμένων μελών εξαρteτα εξ ολοκλήρου από τον βαθμό του ανθρώπου που τα ανήκεν.

Αξιωματικοί; Τα χαμένα μέλη τους είχαν τις κατάλληλες κηδείες. Ορισμένα έγιναν ακόμα και μακρινές τουριστικές आकर्κσεις. Το πιο διάσημο παράδειγμα είναι ο Henry William Paget — ο μετέπειτα Lord Uxbridge — του οποίου το πόδι σχεδόν εκτοξεύτηκε από ένα κανόνι στο Waterloo. Αυτό το πόδι θάφτηκε προσεκτικά αργότερα, μαζί με το δικό του μνημόρετο. Οι τουρίστες το επισκέπτονταν πραγματικά.

Ιπτάμενοι στρατιώτες όπως ο Byfield; Τα μέλη τους κατέληγαν σε στοίβες λιθόθρονου. Απλώς σκουπίδι.

Μπορείτε να φανταστείτε το ψυχολογικό βάρος αυτού; Επιβιώνεις από έναν πόλεμο, χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και η κοινωνία αντιμετωπίζει και το τι σου απέμεινε σαν σκουπίδι. Ο Byfield, σύμφωνα με αναφορές, ήθελε να επιτεθεί σωματικά στον ιατρικό βοηθό που πέταξε το χέρι του. Δεν μπορώ να πω ότι τον κατηγορώ.

Η ανισότητα αυτού του γεγονότος πρέπει να הר Gefühl για αλάτι σε μια ήδη ανοιχτή πληγή.

Ο Μύθος έναντι του Ανθρώπου

Εδώ είναι το πράγμα για τον Shadrack Byfield που με απασχολεί από τότε που άρχισα να διαβάζω για αυτόν: κατά τον παجعτερό αιώνα, έχει γίνει σχεδόν μια μυθική φιγούρα. Τα μουσεία έχουν εκθέσεις για αυτόν. Τα ντοκιμαντέρ τον παρουσιάζουν. Τα βιβλία τον περιγράφουν ως αυτόν τον στωικό, χωρίς παράπονα βετεράνο που преодоσίασε αδύνατες συνθήκες.

Και αυτή η εικόνα; Βασίζεται κυρίως στις πρώτες μνημειά του, που δημοσιεύτηκαν το 1840. Αυτά που παρουσίασε τον εαυτό του ως υπιστάκιος, ηρωικός και ανθεκτικός.

Αλλά οι ιστορικοί ανακάλυψαν πρόσφατα τη δεύτερη μνημειά του, που δημοσιεύτηκε το 1851 — και είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Σε αυτή την αυτοβιογραφία, ο Byfield αποκαλύπτει την μη εντυπωσιακή πραγματικότητα του να είσαι αναπηρωμένος βετεράνος στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Γράφει ανοιχτά για τις οικονομικές δυσκολίες, για το πώς του αρνήθηκαν δίκαιες معاشίες, για τον ν恥ισμό να προσπαθεί να βρει δουλειά με μόνο ένα χέρι σε μια κοινωνία που είχε λίγη υπομονή για τους αναπήρους.

Ακόμα και παραδέχεται πράγματα που δεν ταιριάζουν στο ηρωικό σενάριο. Στη πρώτη του μνημειά, εξήφρεσε το λεηλασία και την εγκατάλειψη. Αλλά στη δεύτερη; Ομολογεί ότι έκρεπε την παροπλία με άλλους στρατιώτες για να πάνε να λεηλατήσουν.

Και εδώ είναι ένα άλλο λεπτομέρεια που μου έμεινε: στη πρώτη του μνημειά, περιέγραψε την ακοπή του ως μια πράξη αξιοσημείωτης ανδρείας — χωρίς μάσκα, χωρίς δίληξη. Στα μεταγενέστερα συγγραφικά του, παραπονιέται για "βίαιο ρευματισμό" στο σημείο που τον χτύπησε η σφαίρα.

Η αλήθεια είναι πιο ακατάστατη από τον μύθο. Πιο ανθρώπινη. Πιο προσιτή, ειλικρινά.

Γιατί αυτή η ιστορία έχει σημασία τώρα

Συνεχίζω να σκέφτομαι την ιστορία του Byfield, και αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο δεν είναι μόνο το δράμα του πεδίου μάχης ή καν η ταπείνωση της στοίβας λιθόθρονου. Είναι το γεγονός ότι ένιωσε την ανάγκη να γράψει δύο διαφορετικές εκδοχές της ζωής του.

Η πρώτη εκδοχή τον έκανε να φαίνεται καλός. Η δεύτερη εκδοχή είπε την αλήθεια — ακόμα και όταν η αλήθεια τον έκανε να φαίνεται λιγότερο ηρωικός, λιγότερο ευγενής, πιο πασχαλισμένος, απογοητευμένος και θυμωμένος.

Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο σε αυτό. Όλοι το κάνουμε σε κάποιο βαθμό, έτσι δεν είναι; Διαχειριζόμαστε τις ιστορίες μας. Παρουσιάζουμε την εκδοχή του εαυτού μας που θέλουμε να δουν οι άλλοι.

Αλλά ο Byfield τελικά επέλεξε την ειλικρίνεια αντί για τον μύθο. Και αυτή η δεύτερη μνημειά — η "κρυμμένη" που μελετούν τώρα οι ιστορικοί πιο προσεκτικά — μας δίνει κάτι που η πρώτη δεν μπορούσε: μια πραγματική ματιά στο πώς ήταν πραγματικά η ζωή για τους αναπήρους βετεράνους της εργατικής τάξης στη Βικτοριανή Αγγλία.

Όχι έναν μύθο. Έναν άνθρωπο.

Το χέρι που άξιζε καλύτερα

Σκέφτομαι αυτό το χειροποίητο φέρετρο μερικές φορές. Τα ξύλα καρφωμένα μαζί. Το χέρι τοποθετημένο μέσα σαν κάτι που είχε σημασία. Η μικρή κηδεία για ένα κομμάτι ενός ανθρώπου που είχε ήδη επιβιώσει από περισσότερα από όσα θα έπρεπε να επιβιώσει κανείς.

Ίσως φαίνεται περίεργο να δίνεις σε ένα αποκομμένο μέλος μια σωστή κηδεία. Αλλά δεν νομίζω ότι ήταν καθόλου περίεργο.

Ήταν μια δήλωση αξιοπρέπειας. Μια άρνηση να αφήσει κανέναν — ακόμα και το στρατιωτικό ιατρικό σύστημα που του έσωσε τη ζωή — να τον αντιμετωπίσει σαν να ήταν αναλώσιμο.

Με έναν τρόπο, ο Byfield έδινε στο χέρι του τον σεβασμό που ήξερε ότι θα έπρεπε να παλέψει για το υπόλοιπο της ζωής του.

Και ειλικρινά; Νομίζω ότι αυτό είναι αρκετά αξιοσημειωτό.

Πηγή: Popular Mechanics - A Soldier Buried His Severed Arm. A Hidden Memoir Reveals Why.