Εντάξει, χρειάζεται να μοιραστώ κάτι που με κράτησε ξαγρυπνητό αυτή την εβδομάδα, και σας υπόσχομαι ότι δεν προσπαθώ να σας τρομάξω. Αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται να το γνωρίζετε.
Υπάρχει μια σύγκλιση μεταξύ δύο εξαιρετικά ισχυρών τεχνολογιών: της συνθετικής βιολογίας (της επιστήμης που επανασχεδιάζει τους οργανισμούς για χρήσιμους σκοπούς) και της τεχνητής νοημοσύνης. Μαζί, κάνουν κάτι αξιοσημείωτο αλλά και βαθιά ανησυχητικό. Καθιστούν ευκολότερο — τρομακτικά ευκολότερο — τη δημιουργία βιολογικών όπλων. Όχι απλώς όπλα, αλλά όπλα που θα μπορούσαν θεωρητικά να στοχεύουν συγκεκριμένα γενετικά χαρακτηριστικά σε ανθρώπινους πληθυσμούς.
Ναι. Αφήστε αυτό να εμπεδωθεί για μια στιγμή.
Τι είναι λοιπόν πραγματικά εφικτό εδώ;
Το θέμα με αυτό το ζήτημα είναι ότι είναι πολύ εύκολο είτε να το απορρίψουμε ως επιστημονική φαντασία είτε να πέσουμε σε πλήρη συνωμοσιολογία. Η αλήθεια, ως συνήθως, βρίσκεται κάπου στο ακατάστατο μέσο.
Οι ερευνητές μπορούν να επεξεργάζονται γονίδια εδώ και καιρό. Το CRISPR, το διάσημο εργαλείο επεξεργασίας γονιδίων, έχει μεταβάλει την ιατρική και τη βιολογία. Αλλά εδώ εισέρχεται η ΤΝ: αυτά τα συστήματα γίνονται πραγματικά, πραγματικά καλά στην ανάλυση τεράστιων όγκων γενετικών δεδομένων, στον εντοπισμό μοτίβων και — κρίσιμο — στον σχεδιασμό νέων βιολογικών μορίων.
Η ίδια ικανότητα θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε σωτήριες θεραπείες για γενετικές ασθένειες. Θα μπορούσε επίσης, θεωρητικά, να βοηθήσει κάποιον να σχεδιάσει ένα παθογόνο που στοχεύει συγκεκριμένα γενετικά χαρακτηριστικά.
Τα καλά νέα; Η δημιουργία κάτι που θα μπορούσε πραγματικά να προκαλέσει εκτεταμένη ζημιά παραμένει εξαιρετικά τεχνικά δύσκολη. Δεν μιλάμε για κάτι που ένας μεμονωμένος δράστης θα μπορούσε να στήσει σε ένα υπόγειο (παρότι ορισμένα βιβλία θρίλερ μπορεί να υπονοούν το αντίθετο). Τα κακά νέα; «Εξαιρετικά τεχνικά δύσκολο» δεν σημαίνει «αδύνατο», και τα εμπόδια πέφτουν κάθε χρόνο.
Μια Σύντομη, Ανησυχητική Ιστορική Αναδρομή
Αυτό δεν είναι απλώς θεωρητικός φόβος. Χώρες έχουν πειραματιστεί με βιολογικά όπλα για δεκαετίες, και μερικές τα έχουν αναπτύξει.
Κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ, ο αμερικανικός στρατός ψέκασε τεράστιες ποσότητες Agent Orange στην ύπαιθρο. Αυτό το φυτοκτόνο ήταν μολυσμένο με μία από τις πιο τοξικές ουσίες γνωστές στην επιστήνη — μια διοξίνη που προκαλεί καρκίνο και γενετικές ανωμαλίες. Τα χωριά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις γενιές μετά.
Πιο πρόσφατα (και πιο άμεσα σχετικό με τις σημερινές ανησυχίες), το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν ανέπτυξε όπλα που περιείχαν αφλατοξίνες — δηλητήρια που παράγονται από ορισμένους μύκητες. Το τρομακτικό μέρος; Δεν σχεδιάστηκαν για να σκοτώσουν γρήγορα. Σχεδιάστηκαν για να προκαλέσουν καρκίνο του ήπατος, ιδιαίτερα στα παιδιά. Ένας πρώην επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ αποκάλεσε την αφλατοξίνη «το πιο σκληρό όπλο»