Τα Μικροσκοπικά Πλάσματα που Ίσως Μπορούν να Μεταφέρουν Ζωή σε Άλλους Κόσμους

Πρέπει να σου μιλήσω για τους tardigrades. Γιατί όποτε το σκέφτομαι, νιώθω ότι ζούμε σε μια απίστευτη εποχή.

Ξέρεις αυτή την αίσθηση, όταν ανακαλύπτεις κάτι τόσο συναρπαστικό που θέλεις να πιάσεις όλους τους φίλους σου και να τους πεις «Άκου! Έμαθα κάτι τρελό!»; Ναι, είμαι ακριβώς εκεί.

Τι Είναι Αυτά τα Πλάσματα;

Οι tardigrades — αλλιώς «αρκούδες του νερού» ή «γουρουνάκια της βρύας» — είναι μικροσκοπικοί οργανισμοί σε σχήμα ζελεδάκι. Και είναι οι ήρωες του ζωικού βασιλείου.

Επιβίωση στο Διάστημα;

Εδώ αρχίζει το καλό.

Οι επιστήμονες τα έστειλαν στο διάστημα. Οξυγόνο; Δεν υπάρχει. Θερμοκρασία; Κατάψυξη. Ακτινοβολία; Τρομερή. Και ξέρεις τι έγινε; Επέζησαν. Μάλιστα, όταν γύρισαν στη Γη, συνέχισαν κανονικά τη ζωή τους.

Πώς το κατάφεραν;

Πρώτον: Έχουν μια πρωτεΐνη που ονομάζεται Dsup. Λειτουργεί σαν ασπίδα για το DNA τους — προστατεύει τον γενετικό τους κώδικα από την ακτινοβολία.

Δεύτερον: Μπορούν να μπουν σε κάτι που λέγεται κρυπτοβίωση. Φαντάσου έναν πολύ βαθύ ύπνο. Αδειάζουν όλο το νερό από μέσα τους, γυρίζουν σε μπαλάκι και... περιμένουν. Έτσι, μπορούν να ζήσουν δεκαετίες χωρίς τροφή ή νερό.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε Ζωή σε Άλλους Πλανήτες;

Εδώ το μυαλό μου πάει σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τέτοιους οργανισμούς για να «σπείρουμε» ζωή σε άλλους κόσμους; Στον Άρη; Στην Ευρώπη, ένα από τα φεγγάρια του Δία;

Οι ειδικοί λένε: είναι πιθανό, αλλά εξαιρετικά περίπλοκο.

Η Σελήνη

Πάρε τη Σελήνη, για παράδειγμα. Η NASA χτίζει μια βάση εκεί — ναι, τόσο μακριά είμαστε πια! Αλλά η επιφάνεια της Σελήνης είναι ανύπαρκτη για τη ζωή. Καμία ατμόσφαιρα, καμία προστασία από την ακτινοβολία, τεράστιες διακυμάνσεις θερμοκρασίας.

Ξέρεις τι είναι το πιο τρελό; Κάποιοι tardigrades ίσως βρίσκονται ήδη εκεί. Το 2019, ένα ισραηλινό διαστημόπλοιο συνετρίβη κουβαλώντας αυτά τα πλασματάκια. Οπότε ίσως, ΜΗΠΩΣ, έχουμε μετατρέψει τη Σελήνη σε ξενοδοχείο tardigrades χωρίς να το θέλουμε. Η φύση δεν σταματά να μας εκπλήσσει.

Ο Άρης

Εδώ υπάρχει λίγη περισσότερη ελπίδα. Λίγη.

Η επιφάνεια του Άρη είναι σκληρή — παγωμένες θερμοκρασίες, αμμοθύελλες, ακτινοβολία που θα μας έκανε σκόνη.

Αλλά κάτω από την επιφάνεια; Εκεί τα πράγματα αλλάζουν.

Φαίνεται πως υπάρχει νερό παγιδευμένο κάτω από τον Άρη, σε μορφή υπόγειων υδροφορέων. Και σε βάθος, η ακτινοβολία δεν φτάνει.

Ένας αστροβιολόγος το είπε ωραία: αν και δεν θα ήταν ιδανικά — δεν θα υπήρχε αρκετή ενέργεια — έχουμε μάθει από τους extremophiles της Γης ότι η ζωή βρίσκει τον δρόμο της σε μέρη που θεωρούσαμε αδύνατα.

Τι Σημαίνει Όλο Αυτό;

Για μένα, το πιο βαθύ συμπέρασμα δεν είναι αν μπορούμε ή πρέπει να σπείρουμε ζωή αλλού.

Είναι πόσα ακόμα δεν ξέρουμε.

Κάθε φορά που μελετάμε αυτούς τους οργανισμούς — αυτούς που ευδοκιμούν εκεί που τίποτα άλλο δεν τα καταφέρνει — καταλαβαίνουμε πόσο λίγα καταλαβαίνουμε για τα όρια της ίδιας της ζωής.

Και αυτό, φίλε, είναι απίστευτα ελπιδοφόρο.

Ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι θα εγκατασταθούν ποτέ μόνιμα σε άλλους πλανήτες, το γεγονός ότι κάνουμε αυτές τις ερωτήσεις δείχνει κάτι όμορφο για την ανθρώπινη περιέργεια.

Δεν κοιτάζουμε πια απλώς το σύμπαν.

Ρωτάμε αν μπορούμε να συμβάλουμε στο να ανθίσει.

Εσύ τι πιστεύεις; Γράψε στα σχόλια — θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου για το αν η σπορά ζωής σε άλλους κόσμους είναι κάτι που αξίζει να επιδιώξουμε ή αν πρέπει να το αφήσουμε στη φύση.

Πηγή: Popular Mechanics