Περίμενε, Έδωσαν Μαγικά μανιτάρια σε Ψάρια;
Εντάξει, ξέρω τι σκέφτεστε—έκαναν ΤΙ;
Πριν αρχίσετε να γράφετε θυμωμένα γράμματα στην επιτροπή ηθικής, αφήστε με να εξηγήσω. Ερευνητές στον Καναδά δοκίμασαν πρόσφατα την ψιλοκυβίνη σε ένα συγκεκριμένο είδος ψαριού, και τα αποτελέσματα ήταν ειλικρινά αρκετά συναρπαστικά. Δεν μιλάμε για ψάρια που κάνουν «ταξιδάκια» στην ακваρίο-εκδοχή του Coachella. Μιλάμε για πολύ μικρές δόσεις που φαίνεται να εξομαλύνουν την επιθετική συμπεριφορά.
Το ψάρι στο οποίο αναφερόμαστε είναι το rivulus των μάνγκροβ—ένα μικροσκοπικό, αμφίβιο πλάσμα που τεχνικά μπορεί να αυτογονιστεύσει (ναι, όντως) και τείνει να είναι απόλυτα επιθετικό όταν εντοπίζει άλλο μέλος του είδους του. Σκεφτείτε το σαν το αντίστοιχο στη φύση εκείνου του γείτονα που τρελαίνεται κάθε φορά που κάποιος παρκάρει στη «δική του» θέση.
Γιατί αυτό το μικρό ψάρι είναι σημαντικό για την επιστήμη
Ορίστε τι κάνει αυτά τα ψάρια τόσο χρήσιμα για την έρευνα. Πρώτον, είναι φυσικά μαχητικά. Όταν βλέπουν άλλο rivulus, δεν ζητούν ευγενικά λίγο προσωπικό χώρο—αρχίζουν ουσιαστικά να «κάνουν φασαρία» αμέσως.
Δεύτερον (και αυτό είναι το ενδιαφέρον κομμάτι), μπορούν να αυτογονιευτούν και να παράγουν γενετικά πανομοιότυπα απόγονα. Αυτό σημαίνει ότι οι επιστήμονες μπορούν να πραγματοποιούν πειράματα με ψάρια που είναι ουσιαστικά κλόνια, αποκλείοντας την πιθανότητα οι διαφορές στη συμπεριφορά να οφείλονται στη γενετική και όχι σε ό,τι ελέγχουν.
Έτσι, όταν οι ερευνητές ήθελαν να δουν πώς η ψιλοκυβίνη επηρεάζει την επιθετικότητα, αυτά τα μικρά μαχητικά ήταν ουσιαστικά τα τέλεια υποσώματα δοκιμής.
Τι συνέβη όταν έδωσαν τη δόση στα ψάρια
Το πείραμα ήταν αρκετά απλό. Οι ερευνητές έβαλαν ένα ψάρι σε ένα ντουζάνι με ένα εμπόδιο που το χωρίζει από ένα άλλο ψάρι, το άφησαν να συνηθίσει την παρουσία του άλλου, και μετά αφαίρεσαν το εμπόδιο και παρακολούθησαν τι συνέβαινε. Κατέγραψαν τις επιθετικές συμπεριφορές—όπως γρήγορες εκρήξεις κινήσεων που σηματοδοτούν το «ετοιμάζομαι να επιτεθώ».
Στη συνέχεια, 24 ώρες αργότερα, έβαλαν το ίδιο ψάρι σε νερό με μια χαμηλή δόση ψιλοκυβίνης και επανέλαβαν ολόκληρη τη διαδικασία.
Τα αποτελέσματα; Τα ψάρια με ψιλοκυβίνη ήταν σημαντικά λιγότερο επιθετικά. Κινούνταν λιγότερο και εμφάνιζαν πολύ λιγότερες από αυτές τις ενεργοβουλές επίθεσης. Αλλά εδώ είναι το ενδιαφέρον—δεν «σβήστηκαν» τελείως. Οι πιο καθημερινές κοινωνικές τους συμπεριφορές παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.
Οι ερευνητές το ονόμασαν «επιλεκτικό» αποτέλεσμα. Η ψιλοκυβίνη φαινόταν να στοχεύει συγκεκριμένα την ενεργοβόλη, κλιμακωτή επιθετικότητα, αφήνοντας ανέπαφες τις λιγότερο έντονες κοινωνικές συμπεριφορές.
Γιατί μας ενδιαφέρει η επιθετική συμπεριφορά των ψαριών;
Τώρα, ξέρω τι σκέφτεστε: Αυτό είναι ένα διασκεδαστικό trivia, αλλά ποιος νοιάζεται αν κάποια ψάρια είναι λιγότερο «μάχ nhau»;
Δίκαιτη ερώτηση. Ορίστε γιατί έχει σημασία.
Ακόμα δεν κατανοούμε πλήρως πώς λειτουργεί η ψιλοκυβίνη στον εγκέφαλο. Γνωρίζουμε ότι αλληλεπιδρά με τους υποδοχείς σεροτονίνης—το ίδιο σύστημα που επηρεάζει τη διάθεση, την όρεψη και, ναι, την επιθετικότητα στους ανθρώπους. Έρευνες όπως αυτή μας βοηθούν να λύσουμε τον γρίφο του πώς αυτή η ένωση επηρεάζει τη κοινωνική συμπεριφορά ευρύτερα.
Αν η ψιλοκυβίνη μπορεί να μειώσει επιλεκτικά την κλιμακωτή επιθετικότητα στα ψάρια χωρίς να τα κάνει αδιάφορα για τα κοινωνικά σήματα, αυτό αξίζει την προσοχή. Υποδηλώνει ότι η ένωση μπορεί να κάνει κάτι πιο λεπτομέρειες από το απλώς να κάνει τα πάντα να φαίνονται θολά και ήρεμα.
Οι ίδιοι οι ερευνητές προσέχουν να σημειώσουν ότι δεν μπορούμε να μεταφέρουμε απευθείας τη συμπεριφορά των ψαριών στους ανθρώπους. Αλλά η κατανόηση του μηχανισμού σε ένα απλούστερο σύστημα δίνει στους επιστήμονες ενδείξεις για το πού να κοιτάξουν στη συνέχεια.
Η ευρύτερη εικόνα
Κοιτάξτε, δεν είμαι εδώ για να σας πω ότι τα μαγικά μανιτάρια είναι η λύση στην ανθρώπινη επιθετικότητα (αν και αν εκεί πήγασε η σκέψη σας, δεν είστε μόνοι). Η επιστήμη δεν λειτουργεί έτσι. Δεν περνάτε από το «τα ψάρια ηρέμησαν λίγο» στο «έλυσα τη βία».
Αλλά αυτή η έρευνα είναι ένα ακόμη στοιχείο που αποδεικνύει ότι η ψιλοκυβίνη κάνει κάτι ενδιαφέρον στη συμπεριφορά. Και καθώς οι ερευνητές συνεχίζουν να την μελετούν—προσεκτικά, με πραγματικά στοιχεία και όχι απλώς με εντυπώσεις—μπορεί να μάθουμε πράγματα που θα βοηθήσουν σε καταστάσεις όπου η επιθετικότητα είναι πραγματικό πρόβλημα.
Για τώρα, όμως, απλώς θα κάθομαι εδώ και θα απολαμβάνω την απόλυτη παράξενεια αυτής της ιστορίας: επιστήμονες στον Καναδά να δίνουν σε αυτογονιευόμενα ψάρια ψυχεδελικές ενώσεις για να δουν τι θα γίνει. Αν αυτό δεν είναι η επιστήμη στην πιο θαυμαστή και περίεργη μορφή της, δεν ξέρω τι είναι.