Όταν τα περιττώματα γίνονται το καλύτερο εργαλείο έρευνας
Φαντάσου να προσπαθείς να σώσεις ένα από τα σπανιότερα θηλαστικά του πλανήτη. Μόλις 150 ζώα έχουν απομείνει. Και η λύση; Να ασχοληθείς με τα... αποχωρητήριά τους.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Edith Cowan βρήκαν τρόπο να διαβάσουν τι τρώει το Gilbert's potoroo μέσα από το DNA στα περιττώματά του. Και δουλεύει.
Το μικρό μαρσιποφόρο που γύρισε από τα νεκρά
Το Gilbert's potoroo είναι ένα μικρό ζώο που ζει μόνο στη Δυτική Αυστραλία. Πριν από τριάντα χρόνια το θεωρούσαν εξαφανισμένο. Μέχρι που το βρήκαν ξανά, το 1994.
Σήμερα όμως παραμένει σε κίνδυνο. Όλα τα ζώα βρίσκονται σε λίγες περιοχές. Μια πυρκαγιά το 2015 κατέστρεψε το 90% του μοναδικού φυσικού τους καταφυγίου. Ένα μόνο κακό γεγονός μπορεί να τα εξαφανίσει.
Μανιτάρια και μόνο
Το ζώο αυτό είναι ιδιαίτερα επιλεκτικό στο φαγητό του. Τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με μύκητες που βρίσκει κάτω από το χώμα. Στην αιχμαλωσία δεν τρώει. Και αυτό καθιστά σχεδόν αδύνατη την αναπαραγωγή του σε κλειστό περιβάλλον.
Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι μύκητες δεν έχουν καν περιγραφεί επιστημονικά. Άρα είναι πολύ δύσκολο να ξέρουμε τι ακριβώς τρώει το potoroo.
Το DNA από τα κόπρανα
Η λύση ήρθε με την ανάλυση γενετικού υλικού από φρέσκα δείγματα περιττωμάτων. Αντί να ψάχνουν με μικροσκόπιο, οι ερευνητές εξάγανε DNA και κατάφεραν να δουν ποιοι μύκητες είχαν περάσει από το πεπτικό σύστημα του ζώου.
Χωρίς να ενοχλήσουν το potoroo. Χωρίς να το πιάσουν. Απλώς από τα αποχωρητήριά του.
Συγκρίσεις με άλλα ζώα
Οι επιστήμονες δεν σταμάτησαν εκεί. Συγκρίνανε τα δείγματα με περιττώματα από άλλα ζώα που τρώνε μύκητες: quokkas, quendas και αρουραίους. Έτσι μπορούσαν να δουν σε ποιες περιοχές υπάρχει αρκετή τροφή για πολλά είδη μαζί.
Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να εντοπίσουν καλές τοποθεσίες για να μετακινήσουν και να εγκαταστήσουν νέες ομάδες potoroos.
Γιατί μας νοιάζει
Το potoroo δεν είναι απλώς ένα σπάνιο ζώο. Όταν σκάβει για να βρει μύκητες, ανακατεύει το χώμα. Και όταν διασπείρει τα σπόρια, βοηθάει την υγεία του εδάφους και των φυτών.
Άρα η προστασία του βοηθάει ολόκληρο το οικοσύστημα.
Η μεγάλη εικόνα
Η Αυστραλία χάνει τα είδη της από ξένα αρπακτικά, από απώλεια φυσικού χώρου και από την κλιματική αλλαγή. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε νέα ομάδα potoroos σε διαφορετική περιοχή λειτουργεί σαν εφεδρεία. Ένα είδος που δεν είναι συγκεντρωμένο σε ένα μόνο μέρος έχει περισσότερες chances να τα καταφέρει.
Η έρευνα αυτή δείχνει πόσο σημαντικό είναι να καταλαβαίνουμε τι χρειάζεται κάθε ζώο — ακόμα και αν αυτό σημαίνει να μελετάμε τα περιττώματά του.