Iets dat me deze week flink aan het denken heeft gezet.
We horen constant dat klimaatwetenschappers alles keurig in kaart hebben gebracht. Dat we geavanceerde databases hebben die precies bijhouden hoeveel CO2 we de lucht in pompen. Maar misschien is dat wel minder kloppend dan we denken.
Het onderzoek met verontrustende resultaten
Onderzoekers van Northern Arizona University publiceerden bevindingen die me ’s nachts doen piekeren over klimaatbeleid. Ze controleerden de Climate TRACE-database – die is ontwikkeld door een consortium waarvan voormalig vice-president Al Gore mede-oprichter is – en vonden nogal verontrustende fouten.
Ze ontdekten dat Climate TRACE de CO2-uitstoot van voertuigen in steden gemiddeld met 70% onderschat. In sommige steden is het nog erger. Indianapolis en Nashville zaten er meer dan 90% naast. Dit is geen kleine afrondingsfout – dit is gewoon de verkeerde kant op.
De onderzoekers vergeleken Climate TRACE met de Vulcan Emissions Database, die gekalibreerd is met echte verkeersgegevens en realistische energieverbruiksdata. Vulcan is als het ware de basis van waarheid – data die je krijgt door daadwerkelijk te tellen wat er gebeurt, in plaats van het vanuit de ruimte te proberen schatten.
Waarom is dit belangrijk?
Hier begint mijn hoofd te draaien. Deze emissiedatabases gebruiken we voor:
- Beleidsbeslissingen over klimaatmaatregelen
- Bijhouden of landen hun streefcijfers halen
- Bepalen waar we moeten investeren in het terugdringen van vervuiling
- Evalueren of onze inspanningen werken
Als onze basisgegevens fout zijn – en dan nog in een richting die de uitstoot er beter laat uitzien dan hij is – dan vliegen we in feite blind. We nemen beslissingen ter waarde van biljoenen dollar op basis van getallen die flink kunnen wijken.
Kevin Gurney, de NAU-professor die het onderzoek leidde, zei het zo: "We zullen nooit met perfecte nauwkeurigheid emissies kunnen schatten, maar we moeten ervoor zorgen dat de data die we delen met beleidsmakers en het publiek onbevooroordeeld is en voldoet aan de hoogste wetenschappelijke standaarden. Zonder dat misleiden we besluitvormers en riskeren we het vertrouwen van het publiek in onze aanpak van klimaatverandering."
Niet mis dus.
Het AI-hypeprobleem?
Ik wil hier voorzichtig mee zijn, want ik denk dat kunstmatige intelligentie enorme potentie heeft voor klimaatmonitoring. Het Climate TRACE-project gebruikt AI om satellietbeelden te analyseren en wereldwijd emissies te schatten – dat is innovatief en broodnodig. We kunnen fysiek niet overal op aarde meten zonder technologische hulp.
Maar hier komt het – en dit geldt voor AI-hype in allerlei domeinen: alleen omdat een tool geavanceerd is, betekent dat niet dat hij automatisch klopt. Het oude spreekwoord "garbage in, garbage out" blijft gelden. Als de AI getraind is op onvolledige data of met gebrekkige methodes, geeft hij je vol zelfvertrouwen het verkeerde antwoord.
De onderzoekers zeggen niet dat we AI helemaal moeten dumpen. Ze zeggen: controleer deze schattingen tegen echte data, wees transparant over onzekerheden en houd vast aan strenge wetenschappelijke standaarden. Je weet wel, het saaie werk dat geen spannende headlines oplevert maar wel degelijk belangrijk is.
Wat dit betekent voor klimaatactie
Volgens mij moeten we een stapje terug doen en nadenken over wat dit onderzoek ons eigenlijk vertelt.
Ten eerste: het herinnert ons eraan dat klimaatwetenschap, hoe belangrijk ook, nog volop in ontwikkeling is met echte onzekerheden. Dat is geen zwakte – dat is eerlijkheid. De onderzoekers die deze fouten vonden zijn geen klimaatontkenners; het zijn wetenschappers die doen wat goede wetenschap hoort te doen: het werk controleren en problemen signaleren.
Ten tweede: dit zou ons juist meer moeten aanzetten tot agressief klimaatbeleid, niet minder. Als de uitstoot mogelijk erger is dan we dachten, dan is de urgentie juist groter, niet kleiner.
Ten derde: we hebben betere investeringen nodig in grondniveau-monitoring. Satellieten en AI zijn krachtige hulpmiddelen, maar ze moeten gevalideerd worden tegenover echte metingen. Het Vulcan-project dat Gurney’s team ontwikkelde – dat emissies tot op wijkniveau en individuele wegen bijhoudt – vertegenwoordigt het soort gedetailleerde, geverifieerde data dat we nodig hebben.
De kern
Ik snap het hoor. Dit is ingewikkeld. We hebben het over databases en methodes en satellietalgoritmes – niet bepaald boeiend tafelgesprek.
Maar hierom denk ik dat dit voor ons allemaal belangrijk is: we worden gevraagd om flinke leefstijlveranderingen door te voeren en dure beleidsmaatregelen te steunen om klimaatverandering aan te pakken. Dat moeten we absoluut doen – de wetenschap is overweldigend dat we moeten handelen. Maar we verdienen het om te weten dat de data die die beslissingen stuurt zo accuraat mogelijk is.
Het goede nieuws is dat wetenschappers deze fouten opsporen. Dat is precies wat peer review en onafhankelijke verificatie behoren te doen. Het Climate TRACE-team is op de hoogte gesteld van de problemen, en vermoedelijk gaan ze hun methodes verbeteren.
Wat ik hoop dat hieruit voortkomt: meer investeringen in onafhankelijke verificatie van klimaatdata – meer wetenschappers zoals Gurney die de grote databases controleren, meer verificatie van satellietschattingen met grondmetingen, en meer openheid over onzekerheden.
Klimaatactie op basis van accurate data is altijd sterker dan actie op basis van zelfverzekerde aannames.
Bron: ScienceDaily - Major errors found in Al Gore-founded Climate TRACE database